فایل پاورپوینت کامل سعدی و دزدیدن مال وقف‏

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل سعدی و دزدیدن مال وقف‏ – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل سعدی و دزدیدن مال وقف‏ شامل 47 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل سعدی و دزدیدن مال وقف‏ گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل سعدی و دزدیدن مال وقف‏ با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل سعدی و دزدیدن مال وقف‏ از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل سعدی و دزدیدن مال وقف‏ با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل سعدی و دزدیدن مال وقف‏ را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سعدی و دزدیدن مال وقف‏ :

اشاره

نویسنده‏ی صاحب نظر، در این مقاله‏ی کوتاه، نکته‏ی ظریفی را به عنوان پرسش، پیرامون دیدگاه سعدی در مورد سرقت مال وقف مطرح فرموده‏اند که ممکن است به ذهن بسیاری از خوانندگان شیخ اجل رسیده باشد. از آنجا که شرح و بیان دیدگاههای سخنوران ادب فارسی پیرامون وقف، از موضوعات مورد علاقه‏ی این مجله است، متن مقاله‏ی ایشان را به همراه پاسخ کوتاه یکی از اعضای تحریریه‏ی مجله به ابهام یادشده می‏آوریم. امید است که صاحب نظران گرامی، ما را در بسط و بیان نکاتی از این دست یاور باشند.

درآمد سخن

وقف، از «نهاد [۱]» های گسترده و بادوام اجتماعی در ایران است، که از دیدگاه‏های گوناگون، می‏تواند مورد مطالعه قرار گیرد و بی‏گمان در زمینه‏های اقتصادی، اجتماعی و پیوند خویشاوندی، نهادی منسجم‏تر و پهناورتر از وقف سراغ نداریم.

آگاهی ما از وقف، یا نهادی مشابه آن، در پیش از اسلام اندک است. وقف‏های بعد از اسلام که با نیت و اعتقاد دینی همراه است، با هدف «نگهداشتن و حبس کردن عین ملک و ثروت، در جهت مصرف کردن منفعت سالانه‏ی آن، در راهی که واقف معین کرده، و به هر صورت که باشد، عملی نیکوکارانه و در راه خدا ” ۲ “» این نهاد را تشکیل می‏دهد.

وقف‏های ایران، زمینه‏ها و موضوع‏های پژوهشی گسترده‏ای را در هر شهر استان و منطقه می‏طلبد، که بی‏گمان می‏تواند و روشنگر بسیاری از مسائل اجتماعی و فرهنگی باشد، که از آن جمله است:

۱. مطالعه‏ی زمان وقف‏ها، و اینکه آیا موقعیت‏های سیاسی، اجتماعی، جنگ‏ها، قحط سالی‏ها و… تأثیری در روند وقف کردن‏ها داشته است؟

۲.مکان‏ها: روال وقف در شهرها، استان‏ها و ایالت‏های ایران، از هر نظر با یکدیگر متفاوت است. شاید علت‏ها و عامل‏های اصلی تفاوت‏ها را بتوان از مطالعه‏ی تاریخی و اجتماعی و اقتصادی منطقه‏ها به دست آورد.

۳.مقدار موقوفه‏ها در هر منطقه و مقایسه‏ی آن با درآمد اقتصادی شهر و استان؛

۴.آیا می‏توان موقعیت اجتماعی و فرهنگی واقفان را در دوره‏های گذشته مطالعه کرد؟

۵.مطالعه‏ی متولیان وقف – که معمولا کس یا کسانی از وارثان خانواده‏ی واقف می‏باشند – و اینکه موقوفه‏ها تا چه اندازه توانسته است در انسجام و پیوند اعضای خانواده واقف – که از هدف‏های وقف بر اولاد بوده – کارایی داشته باشد؛

۶.اینکه متولیان و مسؤولان موقوفه‏ها، تا چه اندازه در عمران و آبادانی وقف و ازدیاد درآمد موقوفه، که اصطلاحا، به آن «غبطه‏ی وقف» گویند، همت گماشته‏اند،و یا برعکس تا چه اندازه از آبادانی و رونق کمی و کیفی موقوفه‏ها، کاسته شده است؛

۶.و بالاخره مطالعه‏ی همه جانبه درباره‏ی «مصرف درآمد وقف» در راهی که واقف معین کرده و اینکه، با تغییر نیازمندیهای اجتماعی و اقتصادی زمان، چگونه درآمد موقوفه‏ها، می‏تواند پاسخگوی هدف واقف باشد؛ مثلا اگر واقف درآمد ملکی را در دورانی که آب لوله‏کشی در محله وجود نداشته[۲] ؛ بر ساختن و نگهداری حمام، آب انبار، در محله‏ای وقف کرده، و یا مالی را برای برگزاری جشنی که دیگر مرسوم نیست[۳] وقف کند، و اصولا در همه‏ی مواردی که امکان هزینه کردن آن در راهی که واقف معین کرده ممکن یا میسور نیست چه باید کرد؟

دلسوزی و نگهداری موقوفه، پرهیز از حیف و میل، پرهیز از سوء استفاده، پرهیز از آمیختن درآمد وقف با درآمد شخصی – حتی مشتی خاک – از توصیه‏هایی است که در شرع و عرف فراوان به آن توجه می‏شود. می‏توان حرمت وقف را یکی از «تابو [۴]» ها، ممنوعیت‏ها و پرهیزهای اعتقادی جامعه دانست. کم نیست موردهایی که در قضاوت مردم می‏شنویم: «اگر فلان شخص یا فلان خانواده فقیر و ناتوان شده، برای این است که مال وقف را حیف و میل کرده است.» و گفته‏ی حافظ در بیت زیر، برای نشان دادن حرمت پرهیز از مال وقف است:

بیا که خرقه‏ی من گرچه رهن میکده‏هاست

ز مال وقف نیابی به نام من درمی

پرهیز از مال وقف در همه‏ی کتاب‏ها و کنایه‏ها توصیه شده، و تنها در موردی که در وقف‏نامه اشاره به استفاده‏ی فرزندان و خانواده از درآمد وقف شده باشد، اینان به نام وقف اولاد، خود را سهیم و موقوفه را، به مصداق گفته‏ی کلیم کاشانی، حق خود می‏دانند:

بهشت حق بنی‏آدم است دل خوش دار

که ماند از پدر، این باغ وقف اولاد است

ولی، با همه‏ی این تأکیدها و باورها، در باب دوم گلستان سعدی (در اخلاق درویشان)، داستانی است که در آن «دزدی از مال وقف» به عنوان کار «بد» شمرده نشده، و حاکم، دزد را «حد شرعی» نزده و دست از وی برمی‏دارد.

این پرسش نگارنده، از چند تن از آگاهان و محققان؛ که آیا «ضابطه» و «قاعده» ای در این باره هست؟ با شگفتی بی‏پاسخ ماند. باشد که با نقل حکایت، تحلیل و پاسخی به دست آید:

درویشی را ضرورتی پیش آمد. گلیمی از خانه یاری بدزدید. حاکم فرمود دستش ببرند. صاحب گلیم شفاعت کرد، که من او را بحل کردم. حاکم گفت: من به شفاعت تو حد شرع فرو نگذارم. گفت: راست فرمودی، اما، هر که از مال وقف چیزی بدزدد قطع یدش لازم نیاید، اگر «الفقیر لا یملک»، هر چه درویشان راست، وقف محتاجان است. حاکم دست از وی بداشت…

البته اندرز و نتیجه‏گیری سعدی از بیان این مطلب چیزی دیگر است و حکایت چنین پایان می‏پذیرد:

… حاکم دست از وی بداشت و گفت جهان بر تو تنگ آمده بود که دزدی نکردی الا از خانه‏ی چنین یاری؟ گفت: ای خداوند نشنیده‏ای که گفته‏اند خانه‏ی دوستان بروب، و در دشمنان مکوب.

چون به سختی در بمانی تن به عجز اندر مده

دشمنان را پوست بر کن دوستان را پوستین[۵]

پاسخ به یک ابهام در سخن سعدی

اخیرا مقاله‏ای می‏خواندم با نام «سعدی و راز و رمزش» از دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن در مورد برخی ابهامات در سخن سعدی. نویسنده‏ی محترم در آغاز مقاله آورده بود:

از چهار گوینده‏ی قدر اول زبان فارسی، تنها فردوسی است که با او صریح و روشن روبه‏روییم. سه تن دیگر؛ مولوی و سعدی و حافظ، هر یک به شیوه‏ی خود، رمز و ابهامی دارند و در آثار خویش سؤال‏هایی برمی‏انگیزند. پاسخ به این سؤال‏ها آسان نیست…

. در میان این سه تن، در نظر اول، چنین می‏نماید که سعدی از دیگران ابهام کمتری داشته باشد، ولی با تعمق بیشتر، او را نیز به همان اندازه شگفتی آفرین و سؤال برانگیز می‏بینیم. هر گاه این پرسش را پیش آوریم که سعدی چگونه کسی است و چه می‏خواسته بگوید، نه یک جواب، بلکه با چند جواب روبه‏رو می‏شویم و چند مشرف الدین سعدی را در برابر خود می‏بینیم: سعدی متعبد و مؤمن، آزاداندیش، نصیحت‏گو و عارف عاشق پیشه و زیباپرست. اکنون در میان آنها سعدی واقعی کدام است؟…

استاد اسلامی ندوشن در ادامه‏ی مقاله‏ی خو[۶]یش مواردی از این ابهامات و ایرادهایی را که بر سعدی گرفته‏اند، برمی‏شمارد و آنها را توضیح می‏دهد که باید آن را خواند و از نثر دلنشین و محتوای ارزنده‏ی آن بهره برد.

نکته‏ای را که جناب استاد روح الامینی مطرح کرده‏اند. نیز باید بر فهرست ابهامات سعدی افزود. بی‏شک تقریر و توضیح این ابهام می‏تواند در عالم مباحث سعدی شناسانه مفید باشد و نکته‏ای را از سخن و شخصیت او آشکار سازد.

خلاصه‏ی نکته‏ای که استاد روح الامینی به آن اشاره کرده‏اند از این قرار است: سعدی که در شیخوخیت او جای تردید نیست، در یکی از حکایتهای گلستان آورده است: «هر که از مال وقف چیزی بدزد، قطع یدش لازم نیاید.» ممکن است که از این کلام سعدی این گونه برداشت شود که پس دزدیدن مال وقف، با وجود نهی بلیغی که در شرع و عرف از آن شده، در نظر سعدی کار «بد» و «زشتی» شمرده نمی‏شود. لابد اشکالی هم ندارد!

ایشان از برخی آگاهان و محققان نیز در این مورد تفحص و استفسا