---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سکینه بنت الحسین علیهما السلام :

اکثر محدّثان دو دختر به نامهای سکینه و فاطمه برای امام حسین ذکر کرده اند؛ اما علّامه ابن شهر آشوب، و محمّد بن جریر طبری شیعی، سه دختر به نامهای سکینه، فاطمه و زینب را برای آن حضرت برشمرده اند.

در میان محدّثان قدیم، تنها علی بن عیسی اربلی صاحب کتاب کشف الغمّه (که این کتاب را در سال ۶۸۷ ه. ق تألیف کرده است ) به نقل از کمال الدین گفته است که امام حسین شش پسر و چهار دختر داشت؛ ولی او نیز هنگام شمارش دخترها، سه نفر به نامهای زینب، سکینه و فاطمه را نام می برد و از چهارمی ذکری به میان نمی آورد. احتمال دارد که چهارمین دختر، همین رقیّه بوده باشد.

علامه حائری در کتاب معالی السبطین می نویسد: بعضی مانند محمّدبن طلحه شافعی ودیگران از علمای اهل تسنّن و شیعه می نویسند: امام حسین دارای ده فرزند، شش پسر و چهار دختر بوده است. سپس می نویسد: دختران او عبارتند از: سکینه، فاطمه صغری، فاطمه کبری، و رقیّه (ع)

آنگاه در ادامه می افزاید: رقیّه (ع)پنج سال یا هفت سال داشت و در شام وفات کرد. مادرش (ام اسحاق یا شاه زنان) دختر یزدجرد بود(یعنی حضرت رقیّه خواهر تنی امام سجّاد بود). نویسنده معالی السبطین، مادر حضرت رقیه (س) را شاه زنان؛ دختر یزدگرد سوم پادشاه ایرانی، معرفی می کند که در حمله مسلمانان به ایران اسیر شده بود. وی به ازدواج امام حسین (علیه السلام) درآمد و مادر گرامی حضرت امام سجاد (ع) نیز به شمار می آید. ( حایری، محمد مهدی، معالی السبطین، قم، منشورات الرضی، ۱۳۶۳ ه. ش، ج۲، ص۲۱۴-

بسیاری از مورخان و مقتل نویسان هنگام بیان فرزندان امام حسین (ع) به دو دختر به نام های فاطمه و سکینه، اشاره نمودند (

. مفید محمد بن نعمان، الارشاد، سلسله مؤلفات شیخ مفید، ج ۲، ص ۱۳۵، دارالمفید، بیروت، ۱۴۱۴ ه. –

ابن شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۴، ص ۷۷، موسسه انتشارات علامه، چاپ علمیه قم. -طبرسی، اعلام الوری، ج ۱، ص ۴۷۸، موسسه آل بیت، چاپ اول، ۱۴۱۷ ه.

الزبیری مصعب ا، نسب قریش، ص ۵۹، دارالمعارف، قاهره چاپ سوم. – بلاذری، انساب الاشراف، ج ۳، ص ۱۲۸۸، دارالفکر، بیروت، چاپ اول ۱۴۱۷ ه. – سبط بن جوزی، تذکره الخواص، ص ۲۴۹، موسسه اهل البیت، بیروت، چاپ اول، ۱۴۰۱ ه. ).

با دقّت و تحقیق در کتاب های تاریخی و مقاتل می بینیم که، تاریخ نویسان شیعی و سنّی وجود دختری به نام سکینه را برای امام حسین(ع) ثبت کرده

‎

اند. شیخ مفید می

‎

نویسد: سکینه از جمله دختران امام حسین(ع) و نام مادرش «رباب» است. مفید محمد بن نعمان، الارشاد، ، ج ۲، ص ۳۷، انتشارات علمیه اسلامیه.

شیخ طبرسی نیز با ذکر این مطلب، می گوید: امام حسین(ع) وی را به عقد عبدالله بن الحسن، برادر زاده اش درآورد که در روز عاشورا به شهادت رسید، طبرسی، اعلام الوری، ج ۱، ص ۴۱۸، نشر آل البیت، مفید محمد بن نعمان، الارشاد ص ۲۵، اربلی، کشف الغمه، ص ۱۵۷-

که امام در توصیفش می فرماید:

غالب (اوقات) بر سکینه چنین است که با تمام وجود محو جمال ازلی است. ایّامش غرق در عبادت و راز و نیاز با پروردگار سپری می گردد. ( اسعاف الراغبین، در حاشیه نورالابصار، ص ۲۰۲-

این تعریف، بیانگر مقام برجسته دختر امام حسین علیه السلام در راستای یقین به پروردگار متعال و گسستن از مشغولیات و دلبستگی های دنیای فانی است.

این بانوی با تقوا در روز عاشورا، شاهد پرپر شدن گل های بوستان محمد(ص)بود. در آن زمان که دشمن بی رحم به خیمه های زنان و کودکان حمله کرد، فاطمه از جمله افرادی بود که مورد حمله وحشیانه دشمن قرار گرفت و مجروح گشت و به همراه سایر زنان دلسوخته به اسیری برده شد. وی هنگامی که در کوفه، جمعیت را مشغول شادی و پایکوبی دید، بانگ برآورد که: «ای اهل کوفه! هلاکت بر شما باد، آیا می دانید کدامین خون از پیامبر خدا برگردن شماست و او آن را از شما طلب خواهد کرد؟ سنگ و خاک بر دهان تو باد ای کسی که به کشتن مردمانی که خداوند آنان را از هر آلودگی پاک کرده، افتخار می کنی، اینک منتظر لعنت و عذاب خود باشید که به همین زودی پی در پی از آسمان بر شما وارد خواهد شد و شما را به کیفر اعمالتان گرفتار خواهد نمود. »

در کتاب مقتل

‎

الحسین آمده است: ایشان با پسر عمویش (عبدالله بن الحسن) ازدواج کرد که در روز عاشورا، قبل از این که بین آن

‎

ها وصلتی صورت بگیرد، به شهادت رسید و هیچ بچه ای از ازدواج آن

‎

ها به دنیا نیامد. [ موسوی عبدالرزاق، مقتل الحسین(ع)، ، ص ۳۹۷، منشورات بصیرتی.

هم چنین طبرسی نقل می کند: سکینه بنت الحسین(ع)، در روز عاشورا ده ساله بوده است. [ موسوی عبدالرزاق، مقتل الحسین(ع)، ، ص ۳۹۷، منشورات بصیرتی.

ذهبی نیز در کتاب «تاریخ الاسلام»، سکینه را دختر امام حسین(ع) می داند و فهرستی از کتاب هایی را که از سکینه بنت الحسین(ع) نام آورده اند، ذکر می کند [ الذهبی، تاریخ الاسلام، ج ۷، ص ۳۷۱- دارالکتاب العربی، بیروت، لبنان. ه حدود بیست کتاب است؛ بنابراین، کتاب های بسیاری از سکینه دختر امام حسین(ع) یاد کرده

‎

اند، که نام برخی از آن

‎

ها را، افزون بر آن

‎

چه در متن آمده، در پی نوشت آورده

‎

ایم! [بوالفرج الاصفهانی، مقاتل الطالبین، ص ۹۴، ۱۱۹، ۱۳۳، ۱۶۷؛ البلاذری، انساب الاشراف، ج ۳، ص ۳۶۲- ؛ ابن حنان، الثقات، ج ۴، ص ۳۵۱، مؤسسه الکتب الثقافه. ؛ البخاری، التاریخ الصغیر، ج ۱، ص ۲۷۳، دار المعرفه، لبنان، بیروت. ؛ العصفری، تاریخ خلیفه بن خیاط، ص ۲۷۴، دار الفکر، بیروت. ، محمد بن سعد، الطبقات الکبری، ج ۸، ص ۴۷۵، بیروت. ؛ المزنی، تهذیب الکمال، ج ۶، ص ۳۹۷، مؤسسه الرساله. ، ابن عامر، تاریخ المدینه، ج ۲، ص ۵۲، و ج ۲۹، ص ۶۹ در صفحات مختلف، دمشق دار الفکر. ؛ ابن ماکولا، اکمال الکمال، ج ۴، ص ۳۱۶، و ج ۷، ص ۱۰۷، دارالکتاب الاسلامی، القاهره. ؛ مجلسی محمد باقر، بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۱۶۹، ص ۴۷، بیروت. ؛ قمی شیخ عباس، منتهی الآمال، ، ج ۱، ص ۵۴۷، مطبوعات حسینی.

امّا درباره سنّ آن بزرگوار، سخن روشنی وجود ندارد و از مجموع اقوال مورّخان استفاده می شود که ایشان در جریان کربلا ازدواج کرده بود، یا دست کم در سنّ ازدواج بوده است.

از روایات استفاده می شود که دختر دیگر امام حسین(ع) سکینه است که در آن زمان بل از جریان کربلا به سن ازدواج رسیده بود. [ مفید محمد بن نعمان، الارشاد، ، ج ۲، ص ۲۲، ترجمه، رسولی محلاتی، انتشارات علمیه اسلامیه. نک: فرزندان امام حسین(ع)

از مجموع مطالب ارائه شده چنین نتیجه گرفته می شود، یکی از دختران امام حسین (ع) (رقیه یا فاطمه) در شام کنار خرابه کنار سر مبارک پدرش امام حسین (ع) به شهادت رسید و این دختر غیر از سکینه است که سال ها بعد از شهادت پدرش زنده بوده است.

اما در مورد حضرت سکینه:

حضرت سکینه، دختر ابی عبدالله الحسین (ع) و حضرت رباب است. نام اصلی وی، آمنه یا امیمه بود و مادرش رباب او را به سکینه ملقّب ساخت. ( منتهی الآمال، ج ۱، ص ۴۶۲ و وفیات الأعیان، ج۱، ص ۳۷۹ (

این بانوی شریف علوی در دامن مهرانگیز پدر ارجمندش حضرت امام حسین (ع)و مادر گرانمایه اش حضرت رباب (س)و عمه بزرگوارش حضرت زینب کبری(س)پرورش یافت و از راهنمایی و تربیت ناب برادرش حضرت علی بن الحسین(ع)، معروف به زین العابدین در ایام امامت آن بزرگوار، بهره های وافر یافت.

وی از زنان خردمند و دانای عصر خویش بود. علاوه بر بهره مندی کامل از حُسن جمال، از فضایل معنوی مانند تعّبد، تدین و تقوای الهی برخوردار بود و در زمینه شعر، سخنوری و فصاحت بیان از ممتازان عصر و خانه وی، همیشه مجمع ادبا، شُعرا و سخن سرایان عرب بود. ( اعلام النّساء، ج ۲، ص ۲۰۲)

درباره تاریخ تولدش، اطلاع دقیقی در دست نیست. امّا وی در واقعه عاشورا، دختری رشید و بالغ بود. برخی از مورخان، وی را در واقعه کربلا، بین ده تا سیزده ساله خوانده اند. بنابراین تولدش باید میان سال های ۴۷ تا۵۰ قمری باشد. او در مدینه و در اواخر عصر امامت حضرت امام حسن مجتبی (ع)دیده به جهان گشود. ( شام، سرزمین خاطره ها، ص ۱۰۴ (

سکینه در کربلا حاضر بود و به همراه اسیران به شام رفت و بعد به مدینه برگشت و در مدینه وفات یافت (منتهی الامال، ج ۱، ص ۸۵۴ – سفینه البحار، ج ۱، ص ۶۳۸، ماده سکن – منتخب التواریخ، محمد هاشم خراسانی، ص ۲۴۴).

امام حسین (ع) به تمامی فرزندانش، از جمله سکینه، عشق و علاقه داشت و آنان را به خاطر برخورداری از فضایل و کمالات نفسانی، بسیار دوست می داشت. روایت شده که آن حضرت درباره سکینه و مادرش رباب و خانه ای که آن دو در آن زندگی می کردند شعری عاطفی سرود که ترجمه اش چنین است: به جانت سوگند! من به راستی خانه ای که سکینه و مادرش رباب در آن باشند، دوست دارم. من آن دو را دوست دارم و برای آنان دارایی ام را نثار می کنم و هیچ ملامت گری نمی تواند مرا در این کار سرزنش کند. ( منتهی الآمال، ج ۱، ص ۴۶۳)

آن حضرت، پس از واقعه کربلا، به مدت ۵۷ سال زندگی کرد. در آغاز، تحت کفالت برادر بزرگوارش امام زین العابدین (ع)قرار داشت تا این که ازدواج نمود و به خانه همسرش نقل مکان کرد. این بانوی مکرمه، بین ۶۷ تا ۷۰ سال زندگی کرد و سرانجام در کمال شرافت و عفت دار فانی را وداع گفت.

اما در مورد حضرت سکینه:

حضرت سکینه، دختر ابی عبدالله الحسین (ع) و حضرت رباب است. نام اصلی وی، آمنه یا امیمه بود و مادرش رباب او را به سکینه ملقّب ساخت. ( منتهی الآمال، ج ۱، ص ۴۶۲ و وفیات الأعیان، ج۱، ص ۳۷۹ (

این بانوی شریف علوی در دامن مهرانگیز پدر ارجمندش حضرت امام حسین (ع)و مادر گرانمایه اش حضرت رباب (س)و عمه بزرگوارش حضرت زینب کبری(س)پرورش یافت و از راهنمایی و تربیت ناب برادرش حضرت علی بن الحسین(ع)، معروف به زین العابدین در ایام امامت آن بزرگوار، بهره های وافر یافت.

وی از زنان خردمند و دانای عصر خویش بود. علاوه بر بهره مندی کامل از حُسن جمال، از فضایل معنوی مانند تعّبد، تدین و تقوای الهی برخوردار بود و در زمینه شعر، سخنوری و فصاحت بیان از ممتازان عصر و خانه وی، همیشه مجمع ادبا، شُعرا و سخن سرایان عرب بود. ( اعلام النّساء، ج ۲، ص ۲۰۲)

درباره تاریخ تولدش