فایل پاورپوینت کامل نجات در هندوییسم

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نجات در هندوییسم :

فایل پاورپوینت کامل نجات در هندوییسم

برای بسیاری از مردم حتی حکیمان، هندوییسم مسأله ای عادی فرض شده است. مردمان هندوستان را هندو می خوانند. در حقیقت هندوییسم دین آن ها به حساب می آید که توسطadeV giR آغاز شد و پس از سرایت به فیلسوفان راه خود را به سوی رهبران سیاسی نیز گشوده است و امروزه به عنوان پدیده ی روحی خارق العاده ای که به زندگی عملی انسان پیوند خورده است می باشد. با وجود این که پایه های مستحکم آن بارها و بارها در طول مزاحمت ها و تاخت و تازها دچار تزلزل گردیده، اما هرگز انسجام خویش را از دست نداده است. هندوییسم با این که به احیای بی عدالتی اجتماعی پرداخت، گاهی نیز بذر مخالفت و شورش را بر علیه آن به بار نشاند. از بزرگ ترین فضیلت های آن می توان به حالت انعطاف پذیری، عمومیت و فقدان حکم قطعی اشاره نمود. هندوییسم فاقد هرگونه رسم یا سنت معمول است.

اگر سیر تاریخی آن را مورد بررسی قرار دهیم تنها به چهار اصلی می رسیم که از نظرsadeV ,sdahsinapU خواهر تلقی می شوند:

جینسیم،[۱] بوداییسم [۲] و سیکلیسم [۳] که همگی زاده ی سنت قدیم است و از طریق هندوستان و هندوییسم به جهانیان عرضه شده است.

از شکوه و جلال هندوییسم هنوز هم ذره ای باقی مانده، اما در طول زمان از خطر تحریف در امان نمانده است. این مکتب محتاج نوعی بازشناسی معقولانه و نوعی معادل سازی با سنت مردمان هند می باشد.

هندوییسم همگام با برهماییسم (که در صفحات بعد توضیح داده می شود) توسطsadeV که پایه ی باور فرهنگ هندی است پایه گذاری و بررسی شد و بعدها این گوهر فرهنگ هند توسط آریایی های قدیم شناسایی گردید. در باور برهمایی ها افکار غیر مذهبی همواره محبوس باقی خواهند ماند و معتقدند گفتمان غیر مذهبی در مکتب هندو اغلب نوعی گزافه گویی است. تحمیل تفکر برهمایی بر فرهنگ هندی باعث ایجاد مکتب هندوییسم شده است. داستان نبرد بین این دو تفکر داستانی بسیار قدیمی و کهن است، و به علت فشار بسیار شدید جهت مقابله با مفهوم و منش برهمایی و چیرگی آن بر فرهنگ هندی است.

رستگاری توده ی بزرگ مردم شبه جزیره ی هند از اسطوره ی وحشیانه ی هندوییسم که نوعی درّندگی به شمار می رود همواره به عنوان جدالی بزرگ با انسانیت باقی مانده است.

مبدأ تاریخ هندو

از تاریخ هندو چیزی در ادبیات کهن ثبت نگردیده است و تنها مرجع قدیمی که از آن اسم برده است کتابی هندی می باشد که در آن کلمه ی هندو به مفهوم «مردم» به کار رفته است، نه گروهی از پیروان یک دین و آیین. اما همان طور که در اوستا و پارسی قدیم به آن اشاره شده است واژه ی هندو واژه ای است کهن و هزار سال بعد مردمان آسیای میانه و حتی غربی ها، کشور هند یا مردمانی را که همگان آن سوی رودخانه ی ایندوس زندگی می کردند، بدان می خواندند و ریشه ی اصلی آن واژه ی nhdniS است و واژه ی هندو و هندوستان نیز از آن گرفته شده و بعدها به صورت ایندوس و ایندیا (هندوستان) درآمده است.

استعمال واژه ی هندو به عنوان نوعی مکتب و آیین جزء وقایع اخیر به حساب می آید و تنها مکتب موجود در هندوستان در زمان های قدیم amrahd -ayrA بوده است.amrahD نوعی طرز فکر بخردانه شامل موضوعاتی چون وجدان، حقیقت و تمام وظیفه ها و مسؤلیت های یک انسان است.amrahd -ayrA به مفهوم کلی بیان گر داشتن ایمان و اعتقاد است و بودایی ها و بطور کلی توسط تمام کسانی که به sadev باور داشته اند، پذیرفته شد.

اصطلاح amrahd -cideV نیز در عهد قدیم جهت توجیه هرچه بیشترمسایل فلسفی، روحی و مراسم عبادی مورد استفاده قرار گرفت تا از درصد انحراف این مکتب کاسته شود و تمام کسانی که بر این امر اذعان دارند، معتقدند که حتی دستورهای عمومی sadeV نیز متعلق به ودیک دارماamrahd -cideV می باشد.

amrahd- anatanaS نوعی آیین قدیمی است که می توانست به صورت باور اهالی هندوستان (شامل بوداییسم و جنییسم) بارور گردد، اما امروزه باورهای گروهی از کسانی که مدعی پیروی از مکتب هندوی قدیم هستند توسط عقاید ارتدکس قبضه شده است.

بوداییسم و جنییسم به طور قطع هندوییسم یا حتی amrahd -cideV نیستند و هنوز هم جزء اساسی و جدانشدنی زندگی، فرهنگ و فلسفه ی مردمان هندوستان می باشد و همواره نیز در حال افزایش است.

یک بودایی تنها یک درصد تحت تأثیر تفکر و فرهنگ هندی قرار می گیرد. به همین دلیل آن ها را نمی توان یک هندوی باایمان و باتقوا به حساب آورد. بنابراین بین فرهنگ هندو و مردمان هندوستان تفاوتی اغواکننده وجود دارد. هم چنین در سال های اخیر این فرهنگ تحت تأثیر اسلام قرار گرفته ولی امروزه به طور مشخص می توان آن را فرهنگ هندی نامید.

جواهر نهرو اولین نخست وزیر هند در کتاب «کشف هندوستان» چنین می نگارد: «هندوییسم به عنوان نوعی باور گنگ و بدون انسجام برای تمام مسائل انسان خود را نمایانده است و توجیه آن بسیار دشوار و گاهی غیر ممکن است. حتی ما نمی دانیم که می توان آن را به عنوان نوعی دین پذیرفت یا خیر؟ چه در زمان حال و چه در زمان گذشته این مکتب شامل باورها و آیین های متفاوتی بوده که گاهی با یکدیگر متناقض اند».[۴]

فلسفه ی هندوییسم فلسفه ی هندوییسم چیست؟

این یک پرسش منطقی است که بدون آن نمی توان به اهداف و عقاید هندوییسم پی برد.[۵] مفهوم اصلی هندوییسم برای مردمان تامیلی limaT (ساکنین قسمت جنوبی هندوستان که امروزه جزء ایالتی به نام udaN limaT به حساب می آیند) تا زمان مستعمره سازی روشن نشد. برهماییسم که آموزش به زبان انگلیسی داشت مورد توجه برخی از خارجیان قرار گرفت و به همین دلیل توانست تا حدودی در اروپا جایی برای خود باز کند که دلیل اصلی آن وجود ترفندهای سیاسی بود و دست آخر همگام با تفکرات عاریتی، توانستند هرج و مرجی بزرگ در بین پیروان برهمایی ایجاد کنند و با تشکیل یک نظام آپارتاید تا جایی پیش رفتند که چیزی مثل هندوییسم باور شد. می توان نتیجه این تفکر را چنین بیان کرد: هندوییسم بازتاب یک تفکر جعلی، دینی و سیاسی است- برپایه ی آن چه آن ها می جویند- تا اسطوره ی هندو را ملی توجیه کنند[۶].

همان طور که توضیح داده شد هندو مکتبی کهن است که از رودخانه ی ایندوس سرچشمه می گیرد. بیان این مهم که آیین هندو ریشه درadeV دارد، آهنگی است که با تهاجم هندو اروپاییان (آریایی ها) در این شبه قاره، قرن ها پس از تمدن شهری نواخته شد. بسیاری از باستان شناسان نسبت به این که آریایی ها دلیل اصلی ایجاد شهرنشینی در هندوستان بوده اند یا نه دچار تردید هستند. اما این مسأله به وضوح در اشعار معاصر قابل رؤیت است که این دوران را نوعی زوال برای هندوستان می دانند. و در این اشعار خدای ardnI، آن ها را ویران کننده ی شهرها» و «هدر دهنده ی آب ها» می خواند، و اگر بازهم ما بدون در نظر گرفتن تمام شواهد، آیین این طایفه ی بی سر و سامان را به عنوان یک دین به حساب آوریم باز هم همان چیزی نیست که ما امروزه آن را به عنوان هندوییسم می شناسیم و تشکیل و اوج گیری هند وسیع امروزی تنها در یک مدت زمان کوتاه ازsdahsinapV و شکل گیری تفکرcitnadeV آغاز شد و تا تحکیم نظم عمومی توسطitirmsunaM (کتاب قانون unaM ) پیش رفت و در حقیقت نوعی دوران استعماری است که تنها به نمایش نوعی یک پارچگی جهت توجیه هویت هند یا هندوستان و یا مردمانی که در آن ساکنند می پردازد و ترجمان اولین و آخرین آیین این شبه قاره است.

اروپاییان با عقایدی چون: نژادپرستی و رومانتیک گرایی همگام با جاذبه های adeV و شوق گرایی msilatneirO نقشی مهمی در شکل گیری هندوییسم ایفا کردند اما اصلی ترین عمل جهت شکل گیری و سازماندهی هندوییسم توسط نخبگان هندی صورت گرفت.

این پیشرفت های مهم در سال ۱۹۲۰ توسط سوارکار[۷] اتفاق افتاد. سوارکار خویشتن را به عنوان یک ملحد معرفی کرد و تئوری او نیز تکیه بر مسائل دینی است.

تفکر سانسکریتی، آریایی او این مطلب را به وضوح بیان می دارد که منزجر از تلفیق شدن هندو و اردوست. او اجازه ی طرح تنوع فرهنگ و زبان در هندوستان را لغو کرد و در برخی اوقات سیاستی ضد اسلامی در پیش گرفت.

نظام طبقاتی: روح هندوییسم

اگر فلسفه ی هندوییسم مورد کنکاش قرار گرفته و جایگاه عدالت آن بررسی شود، اولین سؤال که به ذهن خطور می کند این است: «آیا هندوییسم برابری را می شناسد»؟ و این سؤال فورا زندگی طبقاتی در هندوییسم را به ذهن انسان نزدیک می کند. یکی از ایرادهایی که به نظام طبقاتی هندوییسم وارد است، این است که طبقه های مختلف بر روی یک سطح قرار نگرفته است و یک راه کار مشابه ندارد و این مسأله باعث ایجاد ستون عمودی نشده است و هر فرقه ای باید از نظر سطح روی دیگری قرار بگیرد.

unaM را نمی توان مسؤول خلق چنین روشی دانست.unaM تنها به ایراد سخنرانی های مذهبی در موردanraV (رنگ) پرداخت و وارنامولد فرقه یا ط