فایل پاورپوینت کامل نقش«بصیرت»در جریان کربلا

با فایل فایل پاورپوینت کامل نقش«بصیرت»در جریان کربلا یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقش«بصیرت»در جریان کربلا شامل 80 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل نقش«بصیرت»در جریان کربلا را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل نقش«بصیرت»در جریان کربلا با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل نقش«بصیرت»در جریان کربلا بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل نقش«بصیرت»در جریان کربلا با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نقش«بصیرت»در جریان کربلا وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل نقش«بصیرت»در جریان کربلا با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل نقش«بصیرت»در جریان کربلا مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقش«بصیرت»در جریان کربلا :

مقدمه

مطالع حوادث تاریخی گذشته با چشم عبرت گیری، سبب بصیرت و عبرت انسان می گردد؛ چون این حوادث مشابه در دورانهای مختلف تاریخ پیش می آیند و دانستن آنها موجب بصیرت می گردد تا انسان عملی شایسته و بایسته در مقابل آن انجام دهد. توصی قرآن کریم و اولیای دین به سیر در زمین و مطالع تاریخ، برای تفنن و سرگرمی نیست؛ بلکه هدف، عبرت گیری و افزایش سطح بصیرت جامعه است تا راه موفقیت و سعادت جوامع قبلی را دنبال کرده، از مسیرهایی که سبب انحراف و لغزش آنها می شود، خود را بر حذر دارند.

در قرآن کریم آمده است: (قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِکمْ سُنَنٌ فَسِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانْظُرُوا کیفَ کانَ عَاقِبَه الْمُکذِّبِینَ)[۱] «قطعاً پیش از شما سنتهایی بوده و سپری شده است، پس در زمین بگردید و بنگرید که فرجام تکذیب کنندگان چگونه بوده است؟»

پروردگار عالم با هیچ کسی یا قومی و ملتی پیوند دوستی نبسته تا حق را زیر پا گذاشته، به نفع آنها وارد عمل شود، مگر آنکه خودشان شرایط دریافت رحمت الهی را فراهم آورند: (إِنَّ اللَّهَ لَا یغَیرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّی یغَیرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ)[۲]، لذا قرآن کریم به عبرت گیری از تجرب گذشتگان اشاره داشته، می فرماید: (لَقَدْ کانَ فِی قَصَصِهِمْ عِبْرَه لِأُولِی الْأَلْبَابِ)[۳]؛ «به راستی در سرگذشت آنان، برای خردمندان عبرت است.»

منظور از مطالع تاریخ، نگاه عمیق و دقیق آن است، نه نگاه ظاهری و سطحی. مسلماً در تاریخ اسلام، یکی از پرعبرت ترین و درس آموزترین حادثه ها، جریان عاشورا بوده است. شاید اگر در آن زمانه، مردمی آگاه و بابصیرت می زیستند و خط مشی اسلام محمدی (ص) را فراموش نمی کردند، فریاد یاری خواهی امام حسین(ع) بی پاسخ نمی ماند. لذا نمی توان از نقش «بصیرت» در خلق این حادثه غافل بود. بنابراین، موضوع بصیرت از مباحثی است که بایستی همیشه در فکر و اندیش ما بوده و در مسیر تحقق آن تلاش شود؛ چراکه در طول تاریخ از زمان پیامبر اسلام(ص) تا عصر ما همواره افراد بصیر و بی بصیرت فراوان بوده و هستند. دوران پس از رحلت رسول اکرم(ص) و همچنین زمان ابا عبدالله الحسین(ع)، اگر مردم عموماً و خواص خصوصاً بینش کافی و مناسب داشتند، چنین حوادث عظیمی رخ نمی داد. نه خلافت امیرالمؤمنین(ع) غصب می شد و نه واقع عاشورا با آن همه خطبه های بلیغی که سرور آزادگان جهت رستگاری مردم بی بصیرت کوفه ایراد فرمودند، اتفاق می افتاد و نه اسارت امام سجاد(ع) و حضرت زینب کبری(ع) به وجود می آمد.

در این تحقیق، علاوه بر تبیین گوش کوچکی از حادث کربلا به عنوان برگی از تاریخ در جهت بصیرت یابی و الگوگیری در عصر حاضر، به بررسی نقش عنصر «بصیرت» در جریان کربلا و صف بندی های افراد در همراهی و عدم همراهی با امام حسین(ع) اشاره می گردد.

تعریف بصیرت

برخی از محققان دربار بصیرت گفته اند: بصیرت، شناخت و معرفت و نیز اعتقاد حاصل شده در قلب نسبت به امور دینی و حقایق امور است.[۴] شهید مطهری(ره) می گوید: «روشن بینی یعنی چه؟ یعنی حسین(ع) در آن روز چیزهایی در خشت خام می دید که دیگران در آینه هم نمی دیدند.»[۵]

بصیرت در حوز سیاسی در دو مقام معرفتی و رفتار سیاسی قابل طرح است. بصیرت در مقام معرفتی؛ یعنی معیارها را بشناسیم و در صورت خلط جبه حق و باطل، متحیر نمانیم. بصیرت سیاسی در مقام رفتاری نیز، التزام عملی به اصول و پرهیز از لغزش و انحراف است.

در تعریفی کلی می توان گفت: بصیرت توانایی، تیزبینی و شناخت حقیقت و تفکیک بین حق و باطل و پایبندی شجاعانه به حق و دفاع آگاهانه از آن است. بصیرت به آحاد جامعه کمک می کند در دوران فتنه ها و طوفانهای سهمگین بتوانند حق را از باطل تشخیص داده، از حق دفاع کنند. البته این تیزبینی و حق شناسی کار آسانی نیست؛ بلکه نیازمند جهد و جهاد علمی و عملی فراوان است. امیرالمؤمنین (ع) می فرماید: «فَإِنَّمَا الْبَصِیرُ مَنْ سَمِعَ فتَفَکرَ وَ نظَرَ فَأَبْصَرَ؛[۶] بینا کسی است که شنید و اندیشه کرد، و نظر کرد و بصیر شد.»[۷]

البته این به این معنا نیست که تنها انسانهای باسواد دارای قوّ بصیرت می باشند؛ بلکه بر اساس تعریفی که صورت گرفت، انسانهای باسواد، زمینه های بصیرت بالاتری دارند؛ اما با توجه به اینکه تعریف بصیرت؛ یعنی داشتن قوّ تشخیص صحیح از سقیم، ممکن است انسانهایی فاقد علم مصطلح باشند؛ اما در بزنگاه هایی که باید موضع گیری انجام شود، به خاطر آشنایی با معیارهای اصلی، مانند اعتقاد به ولایت و ولایتمداری، به تشخیص صحیح دست زده، از انسانهای عالمی که در بزنگاه ها مردود می شوند، جلو بزنند؛ همچون غلام ابا عبدالله الحسین(ع) در صحن کربلا که علیرغم بی سوادی، به مرحل والایی از بصیرت رسید که حاضر شد جان خود را در راه مولای خود فدا کند، در حالی که امام حسین(ع) به وی اجاز رفتن از کربلا را داده بود.

یا جناب حر(ره) که علی رغم اُمَوی بودن، با اندکی تأمل، راه حق را از باطل تشخیص داد و به سعادت رسید. در برابر اینها سرشناسان علمی و تقوایی قرار داشتند که حاضر به یاری امام حسین(ع) نشدند؛ مانند فقهای کوفه همچون سلیمان بن صرد خزاعی که امام را خود دعوت نمودند؛ اما در زمان یاری خواهی ایشان، به یاری اش نرفتند و بعد از اینکه کار از کار گذشت، شمشیر برداشته و با لشکری موسوم به توابین، علیه یزید قیام نمودند و همگی بدون هیچ ثمری برای اسلام، کشته شدند.

بنابراین، بصیرت صفتی در وجود شخص است که به او توانایی شناخت و اقدام سریع راه حق را می دهد. بصیرت؛ یعنی آگاهی به زمان و مکان، فهم سیاستهای رایج دنیا و دشمن شناسی که اگر کسی از آن برخوردار باشد، در تحلیل رویدادها و درک وقایع قریب الوقوع و پیش بینی روند امور، به سلاحی مجهز است که می تواند بر پدیده های سیاسی اشراف بیش تری نسبت به سایرین پیدا کند.

بصیرت، شرط همراهی با امام

همان گونه که یک مسلمان باید متدیّن بوده، فهم درستی از دین داشته باشد، باید از عنصر بصیرت نیز برخوردار باشد؛ چراکه همیشه حقّ با باطل آمیخته و باعث اشتباه و گمراهی می گردد؛ ولی بصیرتی که انسان مؤمن در اثر تفکر و تدبّر در خود ایجاد کرده است، چراغ راه او خواهد بود.

همچنین بصیرت، فهم انسان را نسبت به شناخت امام زمان خود بیش تر می کند. امامت در قرآن به دو نوع تقسیم شده است: امامت نور و هدایت؛ و امامت نار و ضلالت. قرآن دربار امامت نور می فرماید: (وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّه یَهْدُونَ بأَمْرِنَا وَ أَوْحیْنَا إِلَیْهِمْ فِعْلَ الْخَیْرَاتِ وَإِقامَ الصلاَه وَإِیتَاءَ الزَّکَاه وَکَانُوا لَنَا عَابِدِینَ)[۸] «و آنها را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما (مردم را) هدایت می کردند، و انجام کارهای نیک و برپا داشتن نماز و ادای زکات را به آنها وحی کردیم، و آنها فقط مرا عبادت می کردند.» و دربار امامت نار می فرماید: (وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّه یَدْعُونَ إِلَی النَّارِ وَیَوْمَ الْقِیَامَه لاَ یُنصَرُونَ)[۹] «و ما آنها را پیشوایانی که دعوت به آتش (دوزخ) می کنند قرار دادیم، و روز رستاخیز یاری نخواهند شد.» که دو حزب را تعریف می کند: حزب اللّه و حزب الشیطان؛ یعنی جبه حق و باطل. بصیرت، انسان را میان این دو جبهه به تبعیت از امام نور و جبه حق رهنمون می سازد.

انسان بصیر می تواند در وقایع خارجی، حق را که به مثابه آب صاف و پربرکت است، از باطل که در حکم کف روی آب است، جدا کند. اگر انسان نتواند چهره منفور باطل را در پس این لباس ببیند، قطعاً فریب خورده و در دام شیطان گرفتار می شود. چنانکه عمر بن سعد برای تحریک مردم به قتل امام حسین(ع) می گفت: «یا خَیلَ اللَّهِ ارْکبی وَ بالْجَنَّ أَبشِرِی؛[۱۰]؛ ای سواران الهی! سوار شوید که بهشت بر شما بشارت باد.»

اینجاست که ضرورت کسب بصیرت در زندگی انسان دوچندان احساس می شود. بسیاری از بلاهایی که بر سر مسلمانان در زندگی فردی و اجتماعی وارد می شود، به دلیل بی بصیرتی آنها در این مواقع است. گاه ضربه ای که از این طریق به اسلام وارد می شود، صدها برابر ضرباتی است که کفار به اسلام وارد می کنند. دردناک ترین و خونین ترین حادث تاریخ؛ یعنی جریان کربلا، مصداق بارز همین بی بصیرتی است. سی هزار نفری که از کوفه و اطراف آن برای جنگیدن با امام حسین (ع) آمده بودند، همانهایی بودند که سالیان متمادی پای منبر حضرت امیر(ع) نشسته بودند و به زعم خود، برای رضای خدا آمدند. فقط سران آنها که می دانستند چه خبر است، برای حکومت ری و امثال آن آمده بودند؛ وگرنه این جمعیت عظیم، فقط برای رضای خدا و رفتن به بهشت، مصداق بارز حق را به شهادت رساندند. اینها واقعاً قدرت تشخیص حق از باطل را از دست داده بودند.[۱۱] در این واقعه، سران باطل خوب توانسته بودند اهداف و نقشه های شوم و باطل خویش را در لباس دین به مسلمانان عرضه کنند.

همچنین، ولایتمداری راستین و ناشی از بصیرت، آن است که انسان ولایتمدار در برابر فرامین و انتظارات به حق ولیّ امر مسلمین، گزینشی عمل نکند و در عمل با او همراهی کامل داشته باشد و در تمام موارد، حتی آنجا که اجرای فرامین او با منافع فردی و یا گروهی اش سازگار نباشد نیز با ولیّ و مقتدایش همراه شده و فرامین او را بر منافع شخصی یا حزبی اش ترجیح دهد و همسو با منویات ولایت امر و رهبری باشد.

قرآن کریم تبعیض در ایمان و گزینشی عمل کردن را مورد تأیید قرار نمی دهد و می فرماید: (نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَنَکْفُرُ بِبَعْضٍ وَیُرِیدُونَ أَن یَتَّخِذُوا بَیْنَ ذلِکَ سَبِیلاً)[۱۲]؛ «به برخی ایمان می آوریم و بعضی را انکار می کنیم و می خواهند میان این دو، راهی برای خود برگزینند (و سخت در اشتباه اند.)»

علت اصلی این گونه رفتار، علم و اطمینان کامل نداشتن به مسئله و از آگاهی و بصیرت کافی برخوردار نبودن است. چنانکه در بررسی عملکرد پیروان و شیعیان ائمه(ع) و همراهی کامل نداشتن با آنها نیز به همین علت؛ یعنی جهل و بی بصیرتی می رسیم؛ چون بر اثر بی بصیرتی و آگاهی نداشتن به مسئله، ایمان راستین در فرد نسبت به مسئل امامت و ولایت ائمه(ع) و سایر معتقدات دینی، شکل نمی گیرد و عمل بر اساس آن نیز صورت نمی پذیرد. در مسئل ولایت و ولایتمداری نیز آن پیروی و همراهی کامل از فرد سر نخواهد زد. بسیاری از کسانی که در زمر این گروه قرار داشته اند، به ظاهر شیعه ائمه(ع) بوده و به آنان اظهار محبت و وفاداری نیز می کردند. چنانکه در جریان عاشورا، اکثر عراقیان و کوفیان شیع ائمه(ع) به رغم اظهار وفاداری، در عمل همراهی کامل نکردند و گام به گام عقب نشینی کرده، خواسته یا ناخواسته با لشکر یزید و ابن زیاد همراه گشتند و امام را به رغم اینکه خود به سوی عراق فراخوانده بودند، تنها گذاشتند و به صف دشمنانش پیوسته، حضرت و یارانش را به شهادت رساندند. گواه این تحلیل، اظهارات خود ائمه(ع) در برخورد با کسانی است که به زبان اظهار ولایتمداری و وفاداری می کردند؛ ولی در عمل شانه خالی کردند.

جلوه های بصیرت در کربلا

بر اساس شاخص بصیرت، علاوه بر امام حسین(ع)، اصحاب و بنی هاشم که از آغاز تا پایان راه با امام خویش همراه بودند و ذره ای در اراد آنها خلل ایجاد نشد و آنها که اگرچه دیر؛ ولی به هر حال راه صحیح را یافتند، در کربلا اهل بصیرت هستند. آنچه که در قیام عاشورا می درخشد، انتخاب آگاهان ناشی از بصیرت و دینداری شهدای کربلاست که می دانستند که برای چه آمده اند و به کجا می روند؛ به همین دلیل برای رسیدن به مقام شهادت از یکدیگر سبقت می گرفتند.[۱۳]

در شهدای کربلا دو دسته افراد حضور دارند: آنهایی که مثل حضرت عباس(ع) از ابتدا تا انتها با ولیّ خدا همراه بوده و از چشمه سار زلال بصیرت بهره بردند. دوم کسانی که در میان راه با چشم معرفت آشنا شدند و به خون خدا(ع) پیوستند؛ مثل زهیر بن قین، وهب نصرانی و حرّ بن یزید ریاحی.

بصیرت امام حسین(ع)

تأملی در سخنان نورانی امام حسین(ع) در طول نهضت عاشورا، حکایت از بصیرت بخشی آن حضرت در اوج قل هدایت گری دارد؛ چراکه آن حضرت، درد کمرنگ شدن دینداری در جامعه را حس کرده و برای امر به معروف و نهی از منکر و احیای سیر پیامبر اکرم(ص) قیام فرمود.[۱۴]

امام(ع) می فرمایند: «أَلَا تَرَوْنَ أَنَّ الْحَقَّ لَا یُعْمَلُ بِهِ وَ أَنَّ الْبَاطِلَ لَا یُنْتَهَی عَنْهُ؛[۱۵] آیا نمی بینید که به حق عمل نمی شود و از باطل نهی نمی گردد؟» امام(ع) با جامعه ای روب