بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نه دی و ضرورت حوزه انقلابی و استمرار آن :

یکی از ویژگی های بارز دین مبین اسلام، پیوند وثیقی است که در آن میان مباحث دینی با مسائل سیاسی و اجتماعی وجود دارد، به همین دلیل یکی از هدف گذاری های خداوند متعال برای پیامبرانش برپایی قسط و عدل در جامعه است ، چنانکه قرآن کریم در این زمینه می فرماید: «لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَیِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْکِتابَ وَ الْمیزانَ لِیَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْط[۱]»، این آیه و آیات مشابه دیگر که جملگی بر لزوم برپایی قسط و عدل به عنوان یکی از اصلی ترین اهداف انبیاء تاکید می کنند می تواند به عنوان منشور رسالت انقلابی انبیاء بر روی زمین تلقی شود، با این حال این رسالت پیامبران تنها در وجود خود آنان منحصر و محصور نشده است، بلکه خط انقلابی گری، خطی است که اگر پیامبران وارثانی داشته باشند، باید آنان نیز این خط را دنبال نمایند و از آنجایی که بر اساس منابع معتبر روایی، علما ورثه انبیاء محسوب می شوند[۲] لذا می توان گفت «انقلابی گری» به عنوان یک ودیعه به علما و روحانیون به ارث رسیده است، به همین دلیل است که تاریخ اسلام همواره شاهد علمای آگاه، بیدار و مبارزی است که در راه حق و حقیقت جانانه مبارزه کرده و بسیاری از آنان شهد شهادت نوشیده اند تا جایی که حوزه های علمیه را می توان به نام حوزه های علم و جهاد، ایثار و شهادت نامگذاری کرد و شاهد آن ، تاریخ معاصر کشور ماست که طی آن حوزه های علمیه همراه و همگام با رهبری انقلابی همچون امام خمینی (ره) قیام کرده و با تدارک انقلابی اسلامی، از یک سو بساط رژیم فاسد شاهنشاهی را برانداختند و از سوی دیگر نظامی بر پایه اسلام ناب محمدی (ص) بنیانگذاری کردند؛ انقلابی که نقش روحانیون و حوزه انقلابی در آن به اندازه ای برجسته بود که دوست و دشمن مجبور به اعتراف به آن بوده اند، به عنوان مثال جان استمپل، از وابستگان سفارت امریکا در ایران، در کتاب خود درباره این موضوع می نویسد: «یک جنبه مهم رشد حرکت انقلابی، مشارکت دایمی و فزاینده سازمان های شیعی مذهب ایرانیان در جنبش توده است. در کشور ۳۵ میلیونی ایران تقریباً ۸۰ تا ۹۰هزار مسجد و ۱۸۰ تا ۲۰۰هزار روحانی وجود دارند. سریع ترین و مطمئن ترین راه برای رساندن پیام از شهری به رهبران شهر دیگر، از طریق شبکه ی مسجد انجام می گرفت که توسط روحانیون رده بالا، سازمان می یافت[۳]» امام خمینی (ره) نیز بارها به نقش مهم روحانیت و حوزه های انقلابی در پیروزی انقلاب اسلامی اشاره کرده و فرموده اند : «در تمام این مراحل، روحانیت نقش اول داشت. … آنکه ملت را بسیج کرد، آن روحانیون بودند. یعنى هر محله‏اى یک مسجد یا چهار تا مسجدى که دارد، چهار تا روحانى دارد، مردم به آن اعتقاد دارند. … اگر این روحانیت را از این نهضت از اول برمى‏داشتیم، اصلًا نهضتى نمى‏شد مردم به کس دیگر گوش نمى‏دادند.[۴]»

انقلابی بودن به عنوان رسالت ذاتی آن می باشد

بر این اساس یکی از ویژگی های مهم حوزه های علمیه چه در طول تاریخ آن و چه در عصر حاضر در واقع انقلابی بودن به عنوان رسالت ذاتی آن می باشد، هر چند به دلایلی متعدد، در مقاطعی از تاریخ، از این ظرفیت بهره ای برده نشده است و گاهی حتی حالت رکود و رخوت در حوزه ها حکمفرما گردیده است، اما این به معنای نبود تفکر انقلابی در جوهره حوزه ها نمی باشد، به هر حال وجود چنین حالاتی در حوزه های علمیه حاکی از این است که می توان برغم وجود جوهره تفکر انقلابی ، حالتی را در حوزه های علمیه تصور کرد که کارکردهای انقلابی آن به حاشیه رفته و یا به گونه ای از رفتارها چنین تصور شود که آن فاقد تفکر انقلابی است و این یک زنگ خطر بسیار مهمی است، به همین دلیل مقام معظم رهبری بارها به این مساله اشاره کرده و خواستار تداوم حوزه انقلابی شده و فرمودند : «اگر بخواهیم نظام اسلامی … انقلابی بماند، اسلامی بماند، حوزه‌ی قم باید انقلابی بماند؛ اگر حوزه‌ی قم انقلابی نمانَد، حوزه‌های علمیّه اگر انقلابی نماندند، نظام در خطر انحراف از انقلاب قرار خواهد گرفت. من این را به شما عرض کنم: حوزه‌ی قم پشتوانه است. حرف من این است که میگویم حوزه‌ی علمیّه‌ی قم بایستی به‌عنوان یک حوزه‌ی انقلابی، به‌عنوان مهد انقلاب، به‌عنوان آن کوره‌ی آتشفشانی که همین‌طور دارد انرژی انقلابی را صادر میکند از خودش، حضور داشته باشد و ظهور داشته باشد… مسئله‌ انقلابی گری در حوزه‌ قم در معرض خطر است؛ این را باید توجّه کنید.»[۵]

علت تاکیدات مقام معظم رهبری بر تداوم انقلابی گری در حوزه های علمیه از همین فرمایش و فرمایشات دیگر معظم له کاملاً مشخص است و به رابطه تنگاتنگ میان نظام اسلامی و حوزه های علمیه باز می گردد چرا که نظام اسلامی بدون وجود حوزه انقلابی که هم از آن پشتیبانی نماید و هم به تئوری پردازی و ارائه طرح و برنامه برای پیشبرد اهداف حکومت اسلامی کمک نماید، فاقد معنا و مفهوم بوده و به تدریج از محتوای دینی خود خالی خواهد شد، در همین زمینه مقام معظم رهبری می فرماید: «گفتیم نظام مستظهر به حوزه‌های علمیه است، به خاطر این است که نظریه‌پردازی سیاسی و نظریه‌پردازی در همه‌ی جریانهای اداره یک ملت و یک کشور در نظام اسلامی به عهده علمای دین است. آن کسانی می توانند در باب نظام اقتصادی، در باب مدیریت، در باب مسائل جنگ و صلح، در باب مسائل تربیتی و مسائل فراوان دیگر نظر اسلام را ارائه بدهند که متخصص دینی باشند و دین را بشناسند. اگر جای این نظریه‌پردازی پر نشد، اگر علمای دین این کار را نکردند، نظریه‌های غربی، نظریه‌های غیردینی، نظریه‌های مادی جای آنها را پر خواهد کرد. هیچ نظامی، هیچ مجموعه‌ای در خلأ نمی تواند مدیریت کند؛ یک نظام مدیریتی دیگری، یک نظام اقتصادی دیگری، یک نظام سیاسی دیگری که ساخته و پرداخته اذهان مادی است، می‌آید جایگزین می شود؛ همچنان که در آن مواردی که این خلأها محسوس شد و وجود داشت، این اتفاق افتاد… امروز شبهه‌هائی مطرح می شود که آماج آن شبهه‌ها نظام است. شبهات دینی، شبهات سیاسی، شبهات اعتقادی و معرفتی در متن جامعه تزریق می شود – بخصوص در میان جوانان – … لذا برطرف کردن این شبهه‌ها، مواجهه‌ی با این شبهه‌ها، پاک کردن این غبارها از ذهنیت جامعه – که به وسیله علمای دین انجام می گیرد –یک پشتوانه‌ی دیگر برای نظام اسلامی است.[۶]» در این میان ضعیف شدن تفکر انقلابی در حوزه های علمیه در قالب های مختلفی خودنمایی می کند به طوری که گاه عیان و گاه پنهان است، در شکل عیان، این مساله در قالب کناره گیری حوزویان از ورود در مسائل سیاسی و اجتماعی و در بالاترین سطح آن ترویج تفکر سکولاریسم و جدایی دین و سیاست رخ می نماید، البته پیشینه چنین تفکر منحط و غلطی به سالها قبل باز می گردد و روحانیون آگاه و بیداری همچون حضرت امام خمینی (ره) در برابر آن واکنش نشان داده و مروجان آن را کسانی می دانستند که اسلام را نمی شناسند: «از اول القا کرده‏اند این اجانب در اذهان ما و حکومتها در اذهان ما که اسلام [و] آخوند چه کار دارد به سیاست. فلان آخوند را وقتى عیبش را مى‏گیرند مى‏گویند: آخوند سیاسى است! … اینها اسلام را نشناخته‏اند.[۷]»

تفکر جدایی دین از سیاست با فعال شدن حوزه انقلابی در دهه ۴۰ و ۵۰ و مشارکت گسترده حوزه های علمیه در پیروزی انقلاب اسلامی عملاً به حاشیه رفت، با این حال در سال های اخیر شاهد تحرکاتی هستیم که تلاش می کند تا به وجوه متعدد بار دیگر این تفکر را به صحنه بازگردانند، با این تفاوت که این بار این جریان ها به صورت سازمان یافته و گاه متصل به سرویس های دشمنان اسلام عمل می کنند، یکی از نماد های این جریان گروه هایی هستند که در قالب ادعای سنت گرایی بر تفکیک اسلام و سیاست تاکید می کنند و البته دیدگاه های خود را از طریق رسانه های دشمنان نظام اسلامی همچون صدای آمریکا و تلویزیون بی بی سی و چندین کانال ماهواره ای مستقر در اروپا و آمریکا اعلام می کنند و از این رو جزء جریانات معاند با نظام اسلامی محسوب می شوند. البته در همین جریان ممکن است افراد و گروه هایی باشند که بدون عنادی خاص نسبت به نظام اسلامی و صرفاً به دلیل اینکه به لحاظ تئوریک به اسلام انقلابی اعتقادی ندارند و یا به لحاظ شخصی تمایلی برای فعالیت و ابراز نظر های سیاسی ندارند، جریان غیر انقلابی محسوب شوند که حساب این ها را باید از جریانات معاند تفکیک کرد.

حوزه غیر انقلابی وجه دیگری نیز دارد که بر خلاف وجه اول چندان جلوه عیانی ندارد و حتی می توان گفت افراد وابسته به آن سابقه انقلابی هم دارند و آن عبارت است از حوزویانی که روزگاری انقلابی بودند اما اکنون استحاله شده و با تفکرات و رفتار انقلابی زاویه پیدا کرده اند، به گونه ای که این جریان اگر چه در ظاهر طرفدار پیوند دین