فایل پاورپوینت کامل نگاه جامع به انقلاب مؤلفه‌ شاخص بیانیه گام دوم

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نگاه جامع به انقلاب مؤلفه‌ شاخص بیانیه گام دوم – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاه جامع به انقلاب مؤلفه‌ شاخص بیانیه گام دوم شامل 42 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نگاه جامع به انقلاب مؤلفه‌ شاخص بیانیه گام دوم گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاه جامع به انقلاب مؤلفه‌ شاخص بیانیه گام دوم با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاه جامع به انقلاب مؤلفه‌ شاخص بیانیه گام دوم از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نگاه جامع به انقلاب مؤلفه‌ شاخص بیانیه گام دوم با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نگاه جامع به انقلاب مؤلفه‌ شاخص بیانیه گام دوم را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نگاه جامع به انقلاب مؤلفه‌ شاخص بیانیه گام دوم :

بیانیه گام دوم انقلاب که به مناسبت چهل سالگی انقلاب اسلامی توسط رهبر انقلاب صادر شده است باید منشور انقلاب و مبنای هر حرکتی در چهل ساله ی دوم حرکت انقلاب اسلامی قرار بگیرد. لازمه این امر مهم تبیین و تحلیل بخش های مختلف این بیانیه مهم و کاربردی است. مطلب زیر متن کامل تحلیل دکتر عبدالله محمدی است. در تحلیل یک حکومت دینی نباید صرفا مسئله را سیاسی ببینیم بلکه مسئله تمدنی است. در تحلیل حکومت دینی باید از رسالت و هدف انبیاء(ع) آغاز کنیم و از این درگاه به سراغ تحلیل حکومت دینی برویم. هدف انبیاء اقامه توحید در جامعه بوده است؛ نه صرفا بازگو کردن مفاهیم و ارزش های الهی چرا که انبیاء صرفا معلم نبوده اند بلکه می خواستند ارزش ها و قوانین الهی را در جامعه محقق کنند.هدف خلقت را باید در حقیقت بسط توحید در جامعه معرفی بکنیم نه فقط معرفی مفاهیم توحیدی به مردم.

اساسا حرکت دینی یک حرکت فردی نمی تواند تلقی شود و هر حرکت دینی الی الله یک حرکت اجتماعی خواهد بود به دلیل اینکه بر خلاف تصور بسیاری از ما مفهوم سعادت این نیست که تک تک افراد جامعه یک رشد معنوی پیاده کنند بلکه معنای سعادت این هست که تمام آحاد جامعه با هم رشد کنند و جامعه طوری باشد که افراد با هم سنفونی عبودیت را سر بدهند و این نگاه توحیدی در تمام جامعه پیاده شود.

برای همین هم هست که مفهوم حرکت کاروانی شکل می گیرد که هم در روایات وجود دارد و هم در اندیشه های مقام معظم رهبری وجود دارد که جامعه اسلامی می خواهد به عنوان یک کل یکپارچه رشد بکند. بنابر این قرار است آحاد جامعه با هم به یک رشد معنوی برسند و بنابر این هر نوع تربیت در جامعه نیازمند ساختار حاکمیت الهی است و غیر از یک ساختار حاکمیت الهی هیچ تربیتی محقق نخواهد شد، ممکن است که تربیت های جزئی در زندگی ها محقق شود اما این با آن هدف بعثت فاصله زیادی دارد و شاهدش هم این است که ائمه (ع) با این که در تقوای فردی خودشان هیچ مشکلی نداشتند با این حال دغدغه حرکت های سیاسی و اجتماعی داشتند برای اینکه جامعه باید اصلاح شود و برای همین دغدغه تشکیل حکومت داشتند-انبیاء هم همین طور-.

خوب پس قرار است تمام انبیا یک کارخانه انسان سازی را در حقیقت در جامعه محقق نمایند که به کمک آن، جامعه به تربیت الهی افراد کمک بکند. با این نگاه وقتی می آیید سراغ آموزه های اسلام می رسیم به تفسیری که مرحوم امام (ره) و علامه طباطبایی (ره) از دستورات اسلام داشته اند که می فرمایند ما اساسا هیچ دستور فردی در اسلام نداریم و تمام دستورهایی که به نظر خیلی شخصی و انفرادی می رسند یک بار سیاسی اجتماعی دارند مثلا مرحوم امام دارند که شما وقتی دارید به تنهایی نماز شب می خوانید و عبادت و مناجات می کنید همین یک کار سیاسی و اجتماعی است به دلیل اینکه کسی که اهل سحر و مناجات باشد در خلوت اهل عبادت باشد او می تواند شمشیر زن خوبی در جامعه باشد، یا ایشان به عنوان مثال محراب را به عنوان محل حرب معرفی می کنند یعنی محراب جایی است که مبارزه در آن شکل می گیرد نه محلی برای یک عبادت انزواگرایانه، محراب محل مبارزه با طاغوعت درون و بیرون است یا مثلا امام در بحث قربانی کردن که در حج داریم که بر حسب ظاهر یک گوسفند قربانی می شود امام تحلیل می کنند که این قربانی قبل از آن که یک دستور عبادی باشد یک دستور کاملا سیاسی و اجتماعی است و بر اساس همین توضیح می دهند که عید قربان عید مبارزه با طاغوت است.

این نگاه را اگر ما داشته باشیم که ما هیچ دستور فردی در اسلام نداریم و همه دستور سیاسی و اجتماعی هست آن وقت به تعریف حضرت امام (ره) می رسیم که فرمودند الاسلام هوالحکومه بشئونها ؛ اسلام یعنی حکومت و اساسا ما توحید را نمی توانیم از سیاست جداکنیم ، توحید را نمی توانیم از ابعاد اجتماعی جدا کنیم ؛ این مقدمات رو وقتی کنار هم می گذاریم می رسیم به این که هر کسی هر تلقی از توحید دارد که این توحید مثلا در آن استکبار ستیزی نیست ، دغدغه محرومین نیست ؛ این توحید توحید ناقصی خواهد بود؛ توحیدی که در آن مبارزه با طاغوت کمرنگ باشد حقیقتا با توحید حقیقی سازگار نیست.

وقتی این مقدمات را کنار هم می گذاریم به این می رسیم که اساسا تصویر حکومت در اندیشه مادی و الهی کاملا متفاوت است. ما حکومت تشکیل نمی دهیم که صرفا مردم به رفاه برسند، حکومت برای آن است که آن حقیقت احکام توحیدی الهی محقق شود که البته یک بخشی از آن هم خیر دنیا و رفاه دنیوی هست در کنار خیر آخرت.

مفهوم عدالت هم همین طور است یعنی عدالت در اندیشه الهی با اندیشه مادی متفاوت است. در اندیشه مادی مفهوم عدالت فقط به این معنا است که – به قول امام در سخنرانی ششم مهرماه سال ۵۶- می فرمایند که مفهوم عدالت در نگاه مادی وقتی که جدا می شود از جهان بینی توحیدی فقط به این معناست که گوسفندان و حیواناتی در چراگاه علوفه مساوی بخورند.

خوب این مقدمات نتیجه می دهد برای اینکه توحید محقق شود باید جامعه الهی باشد؛ اگر بنا شود که جامعه الهی باشد اول از همه باید ساختار حاکمیت، الهی باشد و ما در این ساختار حاکمیت حق تنازل نداریم. ما نمی توانیم بگوییم که ما از بخشی از احکام الهی صرف نظر می کنیم ، صرف نظر کردن از احکام الهی یا گفتن این نکته که فلان مسئله را از ما نخواسته اند یا فلان مسئله در توان ما نیست به هر دلیلی، این تنازل کردن با نفی حکومت هیچ تفاوتی ندارد.

یعنی اگر کسی بگوید که من اقتصاد را بیش از یک مقدار نمی توانم اسلامی کنم و اساسا بیش از آن مقدار هم از من خواسته نشده است این معنایش همان تنازل از اهداف دین است. مشکلی که اینجا هست این هست که این تنازل حد یقفی ندارد؛ این تنازل قرار است تا کجا ادامه پیدا کند؟ مثلا در همین گفت و گو هایی که در باب حجاب اختیاری و اجباری شده است یک سوال جدی اینجا است که اگر اختیار حد و حدود حجاب را به مردم واگذار کنیم خب حد یقف تنازل ها تا کجا خواهد بود؟ مثلا گروهی روسری سر کردن را مایل نیستند حالا اگر گروه دیگری پوشش کمتری را مایل بودند آن وقت چه؟ ما باید تا کجا تنازل بکنیم؟ این اندیشه هم به همین معناست. ما اگر بگوییم که ما در اقتصاد اقتصاد اسلامی نداریم از این باید صرف نظر کنیم. خب همین را می آییم در عرصه فرهنگ و می گوییم که ما در سینما هم نمی توانیم تحول ایجاد کنیم و اصلا از ما نخواسته اند. می آییم در آموزش و پرورش، در علوم انسانی و ده ها مورد دیگر را به بهانه دوران غیبت همینطور