فایل پاورپوینت کامل چگونگی دوری از احساس فقر و مصرف گرایی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل چگونگی دوری از احساس فقر و مصرف گرایی :

کتاب‌ هایی که بی ‌دلیل و بی‌آنکه مورد علاقه ‌مان باشند خریده ‌ایم اما نخوانده ‌ایم. لباس ‌هایی که توی کمد خانه داریم و نمی ‌پوشیم. غذاهایی که نیم ‌خورده راهی سطل زباله کرده ‌ایم به خصوص در مراسم و مهمانی ‌ها. ظرف ‌ها و دکوری ‌های آنچنانی که در بوفه چیده ‌ایم و خانه‌ مان را بیشتر شبیه موزه کرده تا خانه. خانه ‌هایی که هرچند به آن عادت کرده ‌ایم اما با معماری، فرهنگ و نیاز ما همخوانی ندارد. آپارتمان ‌هایی که بی ‌قواره ساخته می‌ شود پر از آهن و شیشه و حریمی برای همسایگی باقی نمی‌ گذارد. صفحه ‌ها، گروه ‌ها و کانال‌ هایی که در فضای مجازی مدام ما را به خریدن، خوردن و پوشیدن دعوت می‌ کنند، حتی آن‌هایی که ترغیب می‌ کنند هم زمان خیاط، آشپز، قناد، آرایشگر، ایده پرداز، نقاش، مترجم، زیباترین بانو، جذاب‌ ترین مرد، دانای کل و خلاصه همه ‌فن‌حریف باشیم. همه این ها کدهایی است که می‌ گوید وارد چرخه‌ و سبک زندگی ای شده ‌ایم که توازن منطقی زندگی ما را بهم زده. سبک زیست و اندیشه ‌ای که پایه ‌های جنگ های اقتصادی و تجاری را در دنیا رقم زده و بانیانش کسانی نیستند جز ارباب سرمایه. کاسب ‌کارانی که کفش‌ های تجارت شان پر از ریگ های ریز و درشت است.

دردسرهای دایی و خواهر زاده!

اما فرهنگ مصرف ‌گرایی از کجا آغاز شد؟ حدود صد سال پیش، «زیگموند فروید» یک تئوری درباره طبیعت بشر ارائه کرد. نظریه ‌ای که صاحبان قدرت بارها و به اشکال مختلف از آن استفاده یا به آن استناد کرده ‌اند. بیشترین استفاده را اما خواهر زاده آمریکایی‌ اش «ادوارد برنایز» داشت. شاید نام برنایز به ‌اندازه دایی ‌اش برای ما آشنا نباشد اما تأثیر او در قرن بیستم، کمتر از فروید نیست چون شرکت ‌های آمریکایی با ترفندهای او که نتیجه همان استفاده از نظریه بود، توانستند از ربط دادن کالاهای انبوه تولید شده به امیال ناخودآگاه، مردم را به مصرف آنچه لازم و احتیاج ندارند، متمایل کنند. در گفتگو با صاحبان سرمایه، برنایز جمله معروفی دارد: «با ارضای امیال درونی خودخواهانه مردم، آن‌ها شاد و مطیع می‌ شوند.» نام او در تاریخ با تجاری سازی سینما، قبح شکنی استعمال سیگار برای زنان در غرب و تاثیر تبلیغ با تکیه بر جاذبه های جنسی زنانه همنشین است.

داد و ستد فامیلی!

به تعبیری ساده «فرویدیسم» یعنی جامعه، مردم و هر چیز که شما را احاطه کرده برای اثبات خودتان زیر سؤال ببرید. خودتان را مرکز، محور و اصل فرض کنید. هر چیز که مانع ابراز احساسات و لذت بردن تان شود را به چالش بکشید. نظریه ‌پردازان بسیاری با ایده ‌ها و نظریه ‌های قوی ‌تر نسبت به فروید وجود داشتند اما چرا پیام ‌ها و کتاب‌ های فروید جزو پر فروش و بحث ‌برانگیزترین کتاب‌ های آمریکا شد؟! این هم در نوع خود، قابل ‌تأمل است که رد پای پر رنگ خواهرزاده ‌اش ادوارد برنایز با تأکیدی که بر مسائل جنسی داشت را نشان می‌ دهد. اصل ماجرا اما از این قرار بود؛ اوضاع مالی فروید به دلیل تورم بی ‌سابقه بعد از جنگ جهانی اول در کشور اتریش بسیار بد بود بعد از ورشکستگی از خواهرزاده ‌اش کمک خواست. برنایز کاری برای کتاب ‌های فروید کرد که دور از تصور بود. نظریه فروید و روحیه کاسب‌ کاری خواهرزاده ‌اش آن‌ چنان پیش رفت که «مصرف‌ گرایی» دستاویز قدرت و ثروت بیشتر برای اربابان سرمایه شد. سال ۱۹۲۷ میلادی، روزنامه ‌نگاری آمریکایی نوشت: «در دموکراسی ما یک تغییر اتفاق افتاده است که «مصرف ‌گرایی» نامیده می‌ شود. در درجه اول، شهروند بودن مهم نیست بلکه مصرف‌کننده بودن مهم است.»

اجبار از نوع نامرئی!

در واقع عطشِ مصرف یا مصرف‌ گرایی، هل پوک نظام سرمایه ‌داری برای جهان سوم است. نظامی که آمریکا پرچم ‌دار آن به شمار می‌ رود. به تعبیری دست ‌پخت خودش برای تکمیل رؤیایی که در سر دارد؛ «آقایی گری» برجهان. با جستجویی در مقاله ‌های اقتصادی می‌ توان به این جمع ‌بندی رسید؛ تجارت آمریکایی پیش و بیش از آنکه صنعت تولید یا عرضه و تقاضا باشد، جنگ نرم روانی برای تسخیر بازارهای جهانی است با ترفندی ویژه که شاید بتوان عناوین اجبارِ «نامرئی»، «شیشه ‌ای» یا «استهاله ‌ای» را برایش به کار برد. اجباری که از تلفیق استراتژی‌ های مصرف‌ گرایی، جا زدن سبک زندگی آمریکایی به ‌عنوان سبک ایده ‌ال و بازی‌ های پشت پرده تبلیغات شکل می‌ گیرد. افرادی که در بازار هدف چنین محصولاتی قرار دارند متوجه این اجبار نامرئی که مهره ‌هایش از قبل چیده شده، نمی‌ شوند.

مارچوبه هم آوردند؛ نخوردیم!

اما اینکه چه شد که پای این طرز فکر به ایران باز شد از لابه‌لای گپ و گفت با «نصرالله حدادی»، نویسنده و تهران ‌پژوه بیرون می ‌آید. «ما هر چه می‌ کشیم از این آمریکایی‌ هاست، سبک زندگی ما را تغییر دادند. معماری بدقواره و مضحک بلند مرتبه‌ سازی را به جان شهرها و محله ‌های اصیل انداختند. با سبک معماری‌ شان هشتی، اندرونی، بیرونی، حوض و حیاط را از خانه ‌ها گرفتند. غذا، خورد و خوراک ما را تغییر دادند؛ اصلاح نژادی روی بذرها، مصرف مرغ ماشینی و کم نبود از این ‌دست کارها. حتی مارچوبه را به ایران آوردند اما اصلاً به مذاق مردم ما خوش نیامد و نخوردیم. آن‌ها ولع مصرف را به جان جامعه انداختند، ایرانی جماعت که قبل از آن، یاد نداشت کالایی که خودش تولید می‌ کند را انبار و مصرف کند؛ به فکر تولید و رفع نیاز دیگران افتاد ناگهان گرفتار دورِ باطل مصرف به این سبک شد.»

جنگ، تجارتِ نخست آمریکا!

آمریکا سال میلادی دچار رکود اقتصادی شدیدی شد. تا اینکه جنگ جهانی دوم این کشور را نجات داد! جنگ به سرکردگی هیتلر و حمایت آمریکا آغاز شد. این کشور تأمین سلاح کشورهای درگیر جنگ را بر عهده گرفت و در این میان بیشترین سهم را به کشور مهاجم یعنی آلمان اختصاص داد. به تعبیری جنگ؛ مهم ‌ترین ابزار تجارت آمریکا شد. با درآمد فروش سلاح، کارخانه ‌های تعطیل دوباره فعال شد. تأمین مواد غذایی و پوشاک کشورهای درگیرِ جنگ، سودی هنگفت روانه جیب آمریکایی‌ هایی کرد که تا قبل از آن کشورشان رو به فروپاشی اقتصادی بود. میلیون ‌ها نفر، بیکار فرصت شغلی دوباره به دست آوردند.

مصونیتی ناجوانمردانه!

نصرالله حدادی از جنگ جهانی دوم می‌ گوید؛ آتشی که آمریکا از شعله ‌ور شدنش حمایت کرد اما مانند دیگر کشورها دامن خودش را نگرفت؛ مصونیتی خودساخته و ناجوانمردانه:‌ «آمریکا آتش این جنگ را شعله ‌ور تر کرد. اروپا در آتش سوخت، آفریقا درگیری ‌های بسیار را تجربه کرد. هیروشیما و ناگازاکی سال ‌هاست تاوان بمب ‌هایی را می‌ دهند که آمریکایی ‌ها استفاده کردند. متأسفانه پای جنگ هم به ایران باز شد بی ‌آنکه نقشی در شکل‌گیری آن داشته باشد و چه مردمی که بر اثر قحطی جان خود را از دست نداند. درست زمانی که دنیا غرق خون و آتش بود، آمریکا چرخ کارخانه ‌هایش را می‌ چرخاند و در امان بود.»

جنگ به سبک چین

به گفته حدادی، بعد از جنگ جهانی دوم، آمریکا قدم در راه سلطه اقتصادی گذاشت، سلطه ‌ای که حالا چینی‌ ها آن را به چالش کشیده ‌اند: «اخبار جنگ تجاری چین و آمریکا، حاکی از همین ماجراست. چینی‌ها در این رقابت و به تعبیری نبرد اقتصادی روی نقطه ‌ضعف ‌های اقتصاد آمریکایی دست گذاشته ‌اند و عرضه کاملاً منطبق بر تقاضا. چین نیروی کار ارزان‌ قیمت باپشتکار و کم ‌ادعای بسیاری در اختیار دارد. مهم ‌ترین سرمایه ‌اش همین نیروی انسانی است. هرچه مشتری بخواهد و سفارش بدهد، همان را تولید می‌ کند. کیفیت را با وضعیت مالی بازار هدف و سفارش ‌دهنده تنظیم می‌ کند. این همان نقطه ‌ضعف آمریکایی‌ هاست.» این یعنی مصرف ‌گرایی چنان سود کلانی دارد که کشورها برای آن با هم می‌ جنگدند.

ترفندهایی برای فروش اجباری…

ترفند آمریکایی‌ ها برای کسب سرمایه این است با تبلیغات مسخ ‌کننده ‌ای که برای فروش کالا و تزریق فرهنگ خود راه ‌انداخته ‌اند، چشم و گوش مشتریان را ببندد. البته بی ‌سر و صدا و بدون حساسیت ‌برانگیزی. مشتری به ‌هیچ ‌وجه نباید احساس کند، اجباری نامرئی اختیارش را مسخ کرده. قدم بعدی سرعت و نوآوری است. مشتری هنوز به ‌اندازه کافی از کالایی که خریده لذت نبرده که نوع جدید آن روانه بازار می‌ شود. این همان تحریکِ ولع همیشه اول بودن است. برای آن‌هایی هم که به این ولع دچار نیستند هم‌ فکر شده؛ برای کالاها ساعت مصرف، میزان مصرف یا کیفیت در زمان محدود در نظر گرفته ‌شده که سبب می‌ شود بعد از مدتی ناچار، برای خرید محصولات جدید روانه بازار شود. دوستی که حدود سه دهه سابقه سکونت خارج از کشور دارد، می‌ گوید: «بارها از شرکت تلفن همراه اپل با من تماس گرفتند و گفتند مدت زیادی است از این مدل استفاده می‌ کنید، به زودی این مدل بنا به ارتقای نرم ‌افزاری، قابل استفاده برای مکالمه نخواهد بود، تلفن تان را بیاورید تا با مدل جدید تعویض کنیم. تلفنم سالم بود چرا باید آن را عوض می‌ کردم؟!»

حضور آمریکایی ها مبارک نبود

حدادی خاطرات و تاریخ شفاهی تهران را در تهران‌ گردی ‌ها گرد آورده و کتاب‌ های بسیاری را با همین رویکرد خوانده و چکیده آنچه این سال‌ ها درباره تهران به دست آورده، تحلیل‌ هایی است که ارائه می‌ دهد نه بر مبنای سلیقه که مستند. حضور به سبک آمریکایی ‌ها در ایران را با عنوان «اتفاقی نامبارک» برای فرهنگ، معماری و سبک زندگی‌ مان می‌ داند:‌ «دوره قاجار حتی در زمان پهلوی اول، بلند مرتبه ‌سازی نداشتیم. آسمان‌ خراش ‌سازی، سبک زشت و بی ‌قواره معماری آمریکایی است. عکس ‌های قدیمی بسیاری هم این موضوع را به روایت تصویر، استناد می‌ کند. بلند مرتبه ‌ترین ساختمان ایران قبل از دوره پهلوی شمس ‌العماره بود. در دوره پهلوی اول ساختمان های مسکونی بلند مرتبه نبودند. ساختمان ‌های صنعتی-تجاری بلند مرتبه بودند و میانگین ارتفاع شان هم از ۱۵ یا ۱۷متر بیشتر نمی‌ شد. بلند مرتبه ‌ترین بنای آن دوره کارخانه سیمان شهرری با ارتفاع ۲۲ متر بود. دوره پهلوی دوم اما آمریکایی ‌ها با حضورشان در ایران سبک زندگی ما را تغییر دادند.»

ترفندِ تفاخر و مبالغه..

نظام سرمایه ‌داری همه ‌جانبه فرهنگ خود را تزریق و تبلیغ می‌ کند مانند آنچه در دوره پهلوی دوم برای ایران اتفاق افتاد. ایرانی ‌ها با سابقه درخشان معماری و فرهنگ ناگهان خود را عقب ‌مانده انگاشتند چون با صنعت آشنا نبودند. جا مانده از ماشینیزمی بودند که با ترفند تحقیر، مبالغه و تفاخر به ر