فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۲)

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۲)؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۲) انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 61 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۲):

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۲) آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۲) با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۲) از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۲)، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کارویژه های دولت نبوی (۲) :

۲- انسجام و همبستگی اجتماعی

یکی از آفت هایی که دولت پیامبر را تهدید می کرد بحران های ناشی از دگرگونی از جامعه جاهلی به جامعه نبوی بود. بحران هایی که از یک سو کفار و مشرکان و معترضان به پیامبر ایجاد می کردند و از سوی دیگر جمعیتی که خود را شهروندان دولت نبوی می دانستند؛ حال آن که ویژگی های هویتی بسیار متفاوتی داشتند، از عقاید و مذاهب گوناگون گرفته تا نژادها و قبایل گاه متعارض. پیامبر برای حل و رفع این بحران با برخورداری از توانایی های نمادین به ویژه به کارگیری نمادهای دینی، به برانگیختن حسّ همبستگی در جامعه کمک کرد. ایشان از آغاز بعثت اساس همه پیوندهای اجتماعی و انسجام و همبستگی اجتماعی را بر پایه آموزه های دین جدید قرار داد و از همین طریق از بسیاری از تعارضات قومی و قبیلگی جلوگیری کرد.

زمانی که پیامبر اسلام (ص) وارد مدینه شد، دو کار مهم و اساسی انجام داد؛ نخست بنیان برادری را بر ویرانه ساختار قبیلگی آن جامعه پی ریزی کرده و قریش و افراد قبایل دیگر را که به مدینه آمده بودند، مهاجر خواند و قبایل اوس و خزرج را انصار نامید. دوم این که میثاق نامه مدینه را که حکم قانون اساسی آن دولت شهر نوبنیاد را داشت و دارای ۴۷ ماده بود، در میان مسلمانان و یهودیان منعقد کرد.

در سال اوّل هجرت، انعقاد میثاق مدینه یا پیمان سیاسی و نظامی – که به منشور مدینه نیز شهرت دارد – زمینه های اتحاد و همزیستی در جامعه مدینه را فراهم ساخت. این منشور پس از گفت و گوهای جدی و تبادل آرا میان نمایندگان مسلمانان و مشرکان مدینه و بعدها یهودیان، از سوی پیامبر اعلام گردید. گفت و گوهایی که طبعاً در شرایط آزاد و فضای سیاسی و اجتماعی متعادلی انجام می گرفت، در نهایت به توافق هایی میان اعضای جامعه مدینه منجر شد. در بند دوم این منشور دو مفهوم برجسته خودنمایی می کند. نخست اطلاق مفهوم «امّت» برای جامعه اسلامی و دیگری یگانه و مشخص بودن آن، که اشاره به یک واحد سیاسی معین دارد.[۱]

نگاهی به اهمّ اصولی که از لا به لای مندرجات این منشور به دست می آید، نشان از ژرف بینی پیامبر در تدوین قواعد رفتار سیاسی اعضای جامعه که امت واحد نامیده شده اند، دارد. از یک سو، روابط میان حاکم و مردم، مناسبات میان جامعه سیاسی و التزام به عقاید مخالف و شناسایی حقوق اقلیت های دینی را تبیین می کند و از سوی دیگر اصول و مقررات و تقسیم وظایف میان گروه های مختلف را در موقعیت های نظامی و هم پیمانی با اعضای خارج از جامعه اسلامی تنظیم و اعلام می دارد.

پیمان برادری از جمله سیاست هایی بود که پیامبر برای تغییر در مبانی پیوندها در جامعه اسلامی به کار برد. به طور مثال، مسلمانان مدینه اعم از انصار و مهاجر که در ابتدای تأسیس دولت مدینه در پرتو همبستگی اعتقادی، به وحدت اجتماعی نیز نائل شده بودند، گاه دچار منازعات و تعصبات قومی می شدند. دسته بندی مکّی و یثربی و عرب شمالی و جنوبی اسباب اختلافات می شد. یکی از راهکارهای حل این منازعات، نفوذ هم پیمانی دینی به جای تعصب قومی تحت عنوان «عقد اخوّت» بود که پیامبر اسلام در انعقاد آن میان انصار و مهاجرین درنگ نکرد. این امر سبب شد هر دو مسلمانی که میان شان عقد اخوّت خوانده شد، علاوه بر همبستگی دینی، دست کم در موارد ذیل هم احساس همبستگی و مسئولیت کنند:

۱- مساعدت و یاری همدیگر در دشواری های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی؛

۲- مراقبت متعصبانه از یکدیگر در میدان های جنگ؛

۳- احساس مسئولیت و تعصب شدید به خانواده های یکدیگر پس از شهادت یا مرگ طبیعی یکی از طرفین؛

۴- تلاش و یاری متقابل به هنگام بیماری یا تنگدستی؛

۵- کوشش جدی برای آزادی یکدیگر به هنگام اسارت.[۲]

۳- هویت سازی بر پایه امّت اسلامی

وحی اسلام، چنان که معروف است، به دو دوره مهم تقسیم شده است: دوران مکه و عصر مدینه. به نظر برخی از نویسندگان، خطاب های قرآن در دو مرحله فوق، کاملاً متمایز و متفاوت است. خطاب های دوران مدینه به این دلیل که ناظر به تأسیس دولت اسلامی است، به صورت «یا ایها الذین آمنوا» و امثال آن آمده است. این خطاب ها به جماعت های خاص مؤمنان است که «امّت» مشخص هستند و بر مبنای امت، دولت تأسیس کرده اند. بر مبنای هویت جدید، عصبیّت مبتنی بر خون و نسب به عصبیّت مبتنی بر عقیده و ایمان تغییر یافت و الگوی حیات قبیله دگرگون گردید. از این پس امت اسلامی تنها یک جماعت دینی نبوده بلکه جماعتی سیاسی و اجتماعی تلقی می شد.[۳]

بدین ترتیب هویت در مدینهالنبی یا به عبارت دیگر مبنای دولت اسلامی، اعتقادی بود. نه سیاسی، اقلیمی یا قومی، و مهم ترین هدف حکومت، دفاع از عقیده و حفظ آن بوده است نه دفاع از دولت. در این نظام، مجموعه ای از افراد در درون جامعه اسلامی وجود داشتند که همگی با اعتقاد به دین اسلام از اعضای امت اسلامی بوده و جامعه همبسته ای را تشکیل می دادند. تشکیلات داخلی امت اسلامی نیز بر اساس ایمان دینی مشترک استوار بود. بافت جامعه، نخست از طریق پذیرش و اطاعت شریعت و سپس هرم قدرت مذهبی معین می گردید. در رأس این جامعه پیامبر به عنوان رئیس دولت، رهبر سیاسی و دینی مدینه بود. از این پس مهاجران و انصار و تازه مسلمانان دیگری که با هویت های متفاوتی به مدینهالنبی می آمدند بر سازه های هویتی مشترکی قرار داشتند که پیامبر اسلام تحت عنوان امت اسلامی از آن یاد می کرد.

۴- برپایی عدالت اجتماعی

عدالت و قسط در معنای عامّ آن، یکی از اساسی ترین ارکان نظام اسلامی به شمار می رفت. از زاویه نگرش پیامبر به ساخت مجموعه هستی و نظام آفرینش، پایه های آسمان و زمین بر عدالت بنا شده است. در رویکرد اجتماعی نیز، خدای محمد (ص) در بیان فلسفه ارسال انبیای خود تصریح دارد که وظیفه تمام رسولان الهی که همراه بیّنات و کتاب و میزان به سوی بشر فرستاده شده اند، این بوده است که چنان شرایط ذهنی و عینی فراهم کنند که مردم، عدالت را برپا دارند. توجهی به مناسبات اجتماعی، اقتصادی و حقوقی در عصر ظهور اسلام، آشکارا از فقدان قسط و عدل در بنیاد آن مناسبات حکایت دارد. اشراف و طبقه حاکم، علاوه بر اختصاص منابع اصلی ثروت به خود و ایجاد شدیدترین فاصله های طبقاتی و اجتماعی، به دلیل برخورداری از نفوذ سیاسی و اقتدار اقتصادی، محاکم قضایی را نیز تحت کنترل خود داشتند.[۴]

تحقق عدل و قسط شالوده مناسبات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی درون مدینهالرسول است. توزیع عادلانه امکانات و ثروت، مبنای سیستم اقتصاد اسلامی در این دوران است. همان گونه که پیش تر نیز اشاره شد، پیامبر برای ساماندهی و به‏سازی مناسبات اقتصادی در نظام سیاسی جدید، دست به اقداماتی مانند وجوب خمس و زکات و تأسیس بیت المال زد که سرانجام آنها به تقویت کارکردهای توزیعی نظام مدینه بر پایه عدالت اجتماعی می انجامید. از سوی دیگر، تقسیم غنایم در پیروزی های لشکر اسلام بود که برخلاف گذشته، به دستور پیامبر همه مسلمانان موظف بودند غنایمی که به دست می آوردند را در جایی گرد آورند و سپس میان مسلمانان به مساوات تقسیم می شد. این روش اولاً، جنگیدن برای دستیابی به غنایم را که پیش تر از اهداف اساسی تلقی می شد، بی ارزش می کرد؛ ثانیاً، توزیع ثروت در جامعه را عادلانه می ساخت. مورّخان و سیره نویسان و مفسران گزارش های فراوانی از تقسیم غنایم بر اساس مساوات را ثبت کرده اند.[۵]

پیامبر در راستای تحقق عدالت در کارکردهای توزیعی خود، نه تنها به توزیع امکانات و ثروت بلکه به توزیع عادلانه ارزش های اجتماعی نیز همت گمارد. ارزش های طبقاتی بر جای مانده از نظام جاهلی را فرو ریخت و جامعه ای بر مبنای دستور الهی «إنّ اکرمکم عنداللَّه أتقیکم» بنا نهاد و سلمان فارسی که روزی برده اشراف بود، «سلمان الخیر» لقب گرفت و جایگاه ویژه ای نزد بالاترین مقام جامعه اسلامی یافت.

نمونه های تاریخی بسیاری از عدالت خواهی نظام سیاسی در مدینه الرسول در مناسبات با غیر مسلمانان به ویژه در حوزه داوری و قضاوت و حتی جنگ با مشرکان ثبت شده است. سیره عدالتخواهانه پیامبر یکی از مهم ترین عوامل گسترش اسلام و امت اسلامی و تقویت بنیان های اندیشه اسلامی بوده است.

۵- کارویژه های اقتصادی دولت پیامبر (ص)

سامان دادن به مناسبات اقتصادی و تدارک منابع درآمد برای دولت، نیازمند شناسایی و تقویت توانایی استخراجی دولت از منابع اقتصادی و توانایی توزیعی منابع و امکانات در میان مردم است. بدون سیاست گذاری های روشن امکان برقراری نظام عادلانه اقتصادی ممکن نیست. همین امر می تواند تعادل نظام سیاسی و اجتماعی را بر هم زند؛ همان گونه که سخنان پیامبر اسلام مؤید آن است، آن جا که می فرماید: «کاد الفقر ان یکون کفراً» یا «من لا معاش له لا معاد له».

اتخاذ سیستم های مالیاتی برای تنظیم مناسبات مالی جدید از ضرورت هایی بود که پیامبر اسلام با تکیه بر اوامر الهی به آن مبادرت ورزید. گرفتن زکات و خمس که مهم ترین منبع درآمد دولت به شمار می آمد، مبنای شکل گیری بیت المال و خزانه مالی دولت گردید. نحوه دریافت و مصرف این منابع مالی که به طور دقیق و قاعده مند در دستورهای وحی به پیامبر (ص) ابلاغ شد، به خوبی آشکار می ساخت که پیامبر قصد بر هم زدن ساختار و ترکیب اقتصادی جامعه مدینه را دارد.

در کنار الزام ثروتمندان و توانگران مسلمان به پرداخت مالیات اسلامی، اهل کتاب نیز که در پناه دولت اسلامی بودند موظف به پرداخت جزیه یا همان مالیات سرانه ای که به غیر مسلمانان تعلق می گرفت، گردیدند. منبع دیگری که بیت المال مسلمانان را تقویت می کرد، غنایم هنگفتی بود که پس از پیروزی در جنگ ها حاصل می شد.

مسئله دیگری که در نظام مالی دولت اسلامی اهمیت داشت نحوه تقسیم و توزیع بیت المال بود. با تشریع زکات، پیامبر سازمانی متشکل از سه گروه ایجاد کرد:

۱- عاملان زکات (جباه) که کار جمع آوری زکات را بر عهده داشتند؛ ۲- حسابگران زکات (الخارصون) که کارشناسا