فایل پاورپوینت کامل کرامت انسانی از منظر آموزه های دینی

فایل پاورپوینت کامل کرامت انسانی از منظر آموزه های دینی؛ انتخابی هوشمند برای ارائه‌های حرفه‌ای

با پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل کرامت انسانی از منظر آموزه های دینی، محتوای خود را در قالب 88 اسلاید استاندارد و جذاب ارائه دهید و در نگاه اول تاثیرگذار باشید.

چرا باید از پاورپوینت استفاده کنید؟

1. چیدمان دقیق و کاربرپسند: فایل پاورپوینت کامل کرامت انسانی از منظر آموزه های دینی با طراحی ساختاریافته و اصولی، مخاطب را به‌خوبی درگیر محتوا می‌کند.
2. صرفه‌جویی در زمان: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل کرامت انسانی از منظر آموزه های دینی آماده‌ی استفاده هستند؛ بدون نیاز به هیچ‌گونه ویرایش.
3. نمایش با وضوح بالا: کیفیت طراحی در فایل پاورپوینت کامل کرامت انسانی از منظر آموزه های دینی به‌گونه‌ای است که در هر صفحه‌نمایشی عالی به‌نظر می‌رسد.

هشدار: استفاده از نسخه‌های ناقص فایل پاورپوینت کامل کرامت انسانی از منظر آموزه های دینی ممکن است باعث بروز اختلال در نمایش یا افت کیفیت شود. تنها نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل کرامت انسانی از منظر آموزه های دینی، کیفیت تضمین‌شده دارد.

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کرامت انسانی از منظر آموزه های دینی :

مقدمه

بر اساس آموزه های اسلامی، انسان نسبت به سایر موجودات از امتیازاتی خاص، از جمله اختیار، آزادی، علم و کرامت برخوردار است که موجب گشته تا او، تنها خلیفه الهی روی زمـین باشد و مورد توجه و تکریم پروردگار واقع شود و بر سایر مخلوقات برتری و فضیلت یابد و اشرف مخلوقات گردد.

طبق روایتی از امام باقر(ع) هیچ موجودی در پیشگاه خداوند چون انسان از کرامت برخوردار نیست و این امـتیاز ویـژه را حتی ملائکه مقرّب نیز ندارند: «وَ مَا خَلَقَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ خَلْقاً أَکرَمَ عَلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنَ الْمُؤْمِنِ لِأَنَّ الْمَلَائِکهَ خُدَّامُ الْمُؤْمِنِینَ وَ أَنَّ جِوَارَ اللَّهِ لِلْمُؤْمِنِینَ وَ أَنَّ الْجَنَّهَ لِلْمُؤْمِنِینَ وَ أَنَّ الْحـُورَ الْعِینَ لِلْمُؤْمِنِین؛ خدای عزوجل هیچ موجودی کریم تر از انسان مؤمن خلق نکرد؛ چراکه ملائکه نیز خادمین مؤمنین اند و جوار خدا برای مؤمنین است و بهشت و حور العین برای مؤمنین آفریده شده اند.»

در آیـات و روایـات نیز اشاره شده است که انسان دارای کرامت ذاتی و بالقوه است و با کوشش خود می تواند از عالی ترین مراتب کرامت اکتسابی در پرتو ایمان و عمل صالح برخوردار گردد و این تکریم به مـعنای گـرامی داشت او در تـمام ابعاد وجودی، مادی، معنوی، حـیوانی و انـسانی یـا دنیایی و آخرتی است. در حالی که تکریم انسان از منظر غرب در فردگرایی، آزادی امیال نفسانی، لذت پرستی، منفعت طلبی، پول و ثروت، ریاست و مقام عالی و… خلاصه می شود.

ایـن مـقاله سـعی دارد معنا و مفهوم کرامت انسانی و بعضی از مصادیق و نتایج روشـن تـکریم انسانی را از منظر آیات و روایات، همراه با تبیین و تنقیح آن در حد وسع ارائه دهد.

معنا و مفهوم تکریم

کرامت در لغت به مـعنی سـخاوت، شـرافت و عزّت است: «کرم اگر وصف خدا واقع شود، مراد از آن احـسان و نعمت آشکار خداست و اگر وصف انسان باشد، نام اخلاق و افعال پسندید اوست که از وی ظاهر می شود. به کسی کریم نمی گویند؛ مـگر بـعد از آنـکه آن اخلاق و افعال از وی ظاهر شود و هر چیزی که در نوع خود شریف است، بـا کرم تـوصیف می شود.»

قرآن آشکارا اعلام می کند که انسان از کرامت و شرافت ذاتی برخوردار است. مهم ترین آی مربوط به کرامـت ذاتـی و اکـتسابی عبارت است از: «وَ لَقَدْ کرَّمْنَا بَنِی آدَمَ وَ حَمَلْنَاهُمْ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ رَزَقْنَاهُمْ مـِنَ الطـَّیبَاتِ وَ فـَضَّلْنَاهُمْ عَلَی کثِیرٍ مِمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِیلاً»؛ «ما آدمیزادگان را گرامی داشتیم و آنها را در خشکی و دریا (بر مرکبهای راهـوار) حـمل کردیم و از انـواع روزیهای پاکیزه به آنان روزی دادیم و آنها را بر بسیاری از موجوداتی که خلق کرده ایم، برتری بخشیدیم.»

آیه در مقام امـتنان اسـت و مراد از آیه، بیان جنس بشر است، صرف نظر از کرامتهای خاص و فضایل روحی و معنوی که بـه عـده ای اخـتصاص داده شده، لذا آیه مشرکین، کفار و فاسقین را نیز زیر نظر دارد؛ چون اگر نمی داشت و مقصود از آن انسانهای خوب و مطیع بـود، مـعنای امتنان و عتاب درست نبود.

انسان در میان سایر موجودات عالم خصوصیتی دارد که در دیگران نیست و آن، داشـتن نـعمت عـقل است، و معنای تفضیل انسان بر سایر موجودات این است که در غیر عقل از سایر خصوصیات و صفات بـر دیگـران برتری داشته، هر کمالی که در سایر موجودات هست، حد اعلای آن در انسان وجـود دارد، بـنابراین، بـین تکریم (کرّمنا ) و تفضیل (و فضّلناهم ) فرق است؛ اولی عبارت است از امور ذاتی و ملحقات آن از غرایز، و دومی امور کسـبی اسـت که خـود شخص باید تحصیل کند.

مصادیق تکریم

از منظر آموزه های دینی، مصادیق متعددی بـرای کـرامت ذکر شده است که به برخی از آنها اشاره می شود:

۱- پرهیزکاری

خدای متعال می فرماید: مردم همگی بـا هـم برابرند، و هیچ اختلاف و فضیلتی در بین آنان نیست، و کسی بر دیگری برتری نـدارد، و اخـتلافی که در خلقت آنان دیده می شود، تنها به این منظور در بـین آنـان بـه وجود آمده که یکدیگر را بشناسند؛ ولی باکرامت ترین شـما نـزد پروردگار، باتقواترین شماست: «یأَیهَّا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاکمُ مِّن ذَکرٍ وَ أُنثی وَ جَعَلْنَاکمُ شُعُوبًا وَ قَبَائلَ لِتـَعَارَفُواْ إِنَّ أَکرَمَکمُ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاکمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ خـَبِیرٌ»؛ «ای مـردم! مـا شما را از زن و مرد آفریدیم و شما را شـعبه ها و قـبایلی قرار دادیم تا با یکدیگر شناسایی متقابل حاصل کنید؛ [بدانید] در حقیقت گـرامی ترین شـما نزد خداوند، پرهیزگارترین شماست! بی تردید خـداوند دانای حکیم است.»

از آنـجایی که دل بستگی عامه مردم به زنـدگی مـادی دنیایی است، قهراً این امتیاز و کرامت را در همان مزایای زندگی دنیا (مال، جمال، حسب و نـسب و امـثال آن) جستجو می کند و تمام تلاش و تـوان خـود را در کـسب و بهره از آن به کار مـی گیرد، تـا با آن به دیگران فـخر بـفروشد و بلندی و سروری کند؛ اما آن مزیتی که مزیت حقیقی است و آدمی را بالا می برد، و به سعادت حـقیقی اش – که هـمان زندگی طیبه و ابدی در جوار رحمت پروردگـار اسـت – می رساند، فـقط تـقوا اسـت، بنابراین، تقوا اساسی ترین مـحور کرامت است که آن هم از ایمان و عمل صالح سرچشمه می گیرد.

البته تقوا به عنوان ریشه و اصـل وسـطای کرامت است، نه ریشه نهایی؛ زیـرا در ریـشه یابی مـسائل بـه مـعرفت می رسیم که اصـل و ریـشه تمام کرامتهاست؛ چون عمل صالح را نیز معرفت احیا می کند.

امام علی(ع) می فرمایند: «طَلَبْتُ الْقَدْرَ وَ الْمَنْزِلَهَ فـَمَا وَجـَدْتُ إِلَّا بـِالْعِلْمِ تَعَلَّمُوا یعْظُمْ قَدْرُکمْ فِی الدَّارَینِ وَ طَلَبْتُ الْکرَامـَهَ فـَمَا وَجـَدْتُ إِلَّا بـِالتَّقْوَی اتـَّقُوا لِتـَکرُمُوا؛ منزلت و بزرگی را طلب کردم، نیافتم آن را مگر در علم. با فراگیری علم، منزلت خود را در دنیا و آخرت بالا ببرید! و کرامت و بزرگواری طلب کردم، پس نیافتم آن را مگر در تقوا، لذا با تقوا شوید تـا بزرگوار گردید!»

نان جو ترس خداوند جزاست

نان جو پرهیزکاری از خطاست

أیها القلب الشجین المبتلی

هیچ یادت هست از قالوا بلی

چیست تقوا با خدا پرداختن

زآتش خوف استخوان بگداختن

۲- دینداری

دین همان معارف، قوانین و دسـتوراتی اسـت که خداوند برای راهنمایی و سعادت جامعه، توسط پیغمبران تشریع فرموده است. دین اسلام شامل سه بخش است: اعتقادات، اخلاقیات و احکام عملی. خدای متعال می فرماید: «فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفاً فِطْرَهَ اللَّهِ الَّتـِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا لَاتَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَایَعْلَمُونَ»؛ «پس روی خود را متوجه آیین خالص پروردگار کن! این فطرتی است کـه خـداوند انسانها را بر آن آفریده. دگرگونی در آفـرینش الهـی نیست. این است آیین استوار؛ ولی اکثر مردم نمی دانند.»

ظاهراً لام در «للدین» لام عهد است، و در نتیجه مراد از دین، اسلام خواهد بود و کلمه «حنیفا» حال از فاعل «اقم» است، و مـمکن اسـت حال از دین و یا حال از وجه بـاشد؛ امـا اولی ظاهرتر و با سیاق مناسب تر است، و کلمه مذکور از ماده «حنف» است که به معنای تمایل دو پا به سوی وسط می باشد، و در آیه، منظور اعتدال است.

کلمه «فطرت» به اصطلاح اهل ادب «بنای نوع» را می رساند و در کلمـه مـورد بحث به معنای نوعی از خلقت است و «فِطْرَتَ اللَّهِ» به نصب خوانده می شود؛ چون در مقام واداری شنونده است، و چنین معنا می دهد که ملازم فطرت باش، بنابراین، در جمله مزبور اشاره است به اینکه این دینـی که گفتیم واجـب است برای او اقامه وجه کنی، همان دینی است که خلقت بدان دعوت و فطرت الهی به سویش هدایت مـی کند، آن فطرتی که تبدیل پذیر نیست.

بنابراین، دین همان راه و روشی که بر انسان واجب اسـت آن را پیشـه کنـد تا سعادتمند شود. حضرت علی(ع) کسی را کریم می داند که از حرام اجتناب کند و از تمام عیبها منزه و پاک بـاشد: «وَ قـَالَ(ع): الْکرِیمُ مَنْ تَجَنَّبَ الْمَحَارِمَ وَ تَنَزَّهَ عَنِ الْعُیوبِ»، لذا اجتناب از گناه، استفاده از خوراک پاکیزه، پرهیز از خـوراک آلوده، نـیکی بـه پدر و مادر، رعایت عدالت و… تمام اینها مطابق فطرت و سرشت آدمی است و رعایت آن باعث می شود انسان بـه کرامت برسد؛ زیرا نهاد و فطرت آدمی تمام اینها را تصدیق می کند.

۳- شکر منعم

از جـمله مراتب احترام و حفظ حـرمت هـر شخصی، انجام هر کاری است که احتمال می رود مراد او باشد، لذا واجب است برای حفظ احترام و تجلیل – که عقلا در حق خداوند واجب کرده اند – نسبت به انجام هر تکلیفی که صدور آن را از جانب خداوند احتمال می دهیم، مبادرت نـماییم؛ زیرا خدای متعال به حسب ادراک عقل عملی بر ما حق اطاعت دارد و این حق تنها به تکالیف قطعی منحصر نمی گردد؛ بلکه شامل کلی تکالیفی می گردد که احتمال صدور آن از طرف خداوند در بین است و انسان بـاید در تـمام مراتب؛ چه اینکه آن چیزی که خداوند عطا کرده کم باشد یا بسیار، مراتب شکرگذاری را بجای آورد.

امام علی(ع) در این زمینه می فرماید: «اَلکَرِیمُ یَشْکُرُ الْقَلِیلَ وَ اللَّئِیمُ یَکْفُرُ الْجَزِیلَ؛ کریم به عطای کـم شـکر می گذارد و شخص پست، زیاد را نیز کفران می کند.» بنابراین، یکی از مصادیق کرامت، شکر منعم است و یکی از مصادیق تشکر از خداوند، سر به سجده گذاشتن؛ چنانکه حضرت در خطبه قاصعه می فرماید: «خدای سـبحان بـرای اینکه انسان را تکریم کند، می گوید: گرامی ترین اعضا را به خاک بمالید تا به کرامت برسید!» و این خود یکی از بهترین راه های شکر منعم است؛ وگرنه:

از دست و زبان که بر آید

کز عـهده شـکرش بـه در آید

۴- عبودیت و شب زنده داری

در مکتب اهـل بیت ) تـمام کـمالات معنوی، درجات عرفانی و مراتب روحانی انسان محصول روحیه تعبد پذیری در مقابل عظمت خالق و پست شمردن و عدم اعتنا به قدرتهای پوشالی و دروغـین اسـت: «عـَظُمَ الْخَالِقُ فِی أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مَا دُونَهُ فِی أَعـْینِهِمْ.»

لذا نـماز شب و شب زنده داری، نشانه کرامت و کریم بودن مؤمن است. امام باقر(ع) می فرمایند: «کرَمُ الْمُؤْمِنِ صَلَاتُهُ وَ قِیامُهُ بِاللَّیلِ وَ قُولُوا لِلنـَّاسِ حـُسْناً؛ کـرامت مؤمن در شب زنده داری و نماز شب است.»

زندگی آمد برای بـندگی

زندگی بی بندگی شرمندگی

پیامبر اکرم(ص) ضمن سفارشها و وصیتهای خود به امیرالمؤمنین علی(ع) فرمود: «یا عَلِیُّ عَلَیک بِصَلَاهِ اللَّیلِ وَ عَلَیک بـِصَلَاهِ اللَّیلِ وَ عـَلَیک بـِصَلَاهِ اللَّیلِ؛ ای علی! بر تو باد مداومت و مراقبت بر نماز شب! و بر تـو بـاد مداومت بر نماز شب! و بر تو باد مداومت بر نماز شب!»

در این زمینه انسان باید از سـیره عـلمای دیـن نیز متابعت کند که به واسط هدایت و ارشاد آنها، انسانها از مضیق ضلالت و گـمراهی بـه سـاحت اهتدا رسیده، از یمن افادات برکاتشان کدورت و تیرگی جهل از صحائف خواطر زدوده شده و داستانهای زندگی آنـها بـرای هـمگان عبرت آموز است.

آیت الله شیخ عباس قوچانی، وصی سید علی قاضی طباطبایی(ره) مـی فرمودند: «آیـت الله بهجت(ره) بسیار به مسجد سهله می رفت و شبها تا صبح تنها آنجا بیتوته مـی کرد. یـک شـب که بسیار تاریک بود، ایشان در میانه شب احتیاج به تجدید وضو پیدا کرد. یـک مـرتبه نوری در پیشاپیش ایشان پدیدار شد که با ایشان حرکت می کرد و در همه احوال آن نـور در بـرابرشان حـرکت داشت تا وقتی که به محل خود رسیدند.»

خوشا نماز و نیاز کسی که از سر سـوز

به آب دیـده و خون جگر طهارت کرد

۵- اخلاق پسندیده

اخلاق پسندیده، نقط مقابل اخلاق نـاپسند و بـه مـعنی اخلاقی است که عقل آن را می پسندد. اخلاق پسندیده از نظر عقل پسندیده است، تا آنجا که پیامبر اکرم(ص) هدف از بـعثت خـود را کامـل کردن آن اعلام می فرمودند: «إِنَّمَا بُعِثْتُ لُاتَمِّمَ مَکارِمَ الأَخْلاقِ؛ به درستی که من مـبعوث شـدم تا تمام کنم مکارم اخلاق را.»

کلم «اخلاق» از ماد «خُلق» گرفته شده که به معنی آفرینش شـکل بـاطن و خصلت درونی انسان است که به دست خود او انجام شده و خود طراح امـور نـفسانی خویش می باشد. وقتی آدمی متولد می شود، خـلقتش کامـل اسـت و تمام اعضا و جوارح مورد نیاز را دارد؛ اما از نـظر «خـُلق» باید آفرینند خصلتهای روحی خودش باشد. تفاوت او با حیوان در همین است که حیوان وقـتی مـتولد می شود، همراه با یک سلسله غـرایز پا بـه دنیا مـی گذارد و روح و جـسم او بـا هم هماهنگ است؛ اما انسان اگـرچه از لحـاظ جسمی کامل به دنیا می آید؛ ولی روحش باید تکامل پیدا کند.

امام علی(ع) دیـگر مـصادیق کرامت را چنین معرفی می فرماید: «اَلکرَمُ حـُسْنُ السَّجِیهِ وَ اجْتِنَابُ الدَّنِیهِ؛ کـرم و بـزرگواری، نیکویی خلق و پرهیز از پستی اسـت.» بـنابراین، آراستگی به اخلاق نیکو و منزّه بودن از اخلاق زشت نیز جزء تعلیمات اسلام مـی باشد. هـمچنین تمام کارهای فردی و اجتماعی انـسان از نـظر اسـلام دارای دستور و حکم مـی باشد.

هـر کس توفیق یابد اخلاق پسـندیده را تـحصیل کند و ناپسند را از خود دور سازد، روز به روز حالش در ترقی است، حسناتش افزوده و سیئاتش مغفور و درجاتش مـرفوع و بـاطنش صاف می شود.

گرچه وصالش نه بـه کوشـش دهند

آنقدر ای دل که تـوانی بـکوش

۶- مـالک بودن بر زبان

مـهم ترین وسیله ارتباط انسان با دیگران و برترین ابزار برای اظهار خواسته های درونی و مقاصد باطنی، زبان اسـت. بـه طوری که علمای اخلاق برای اصـلاح آن اهـمیت خـاصی قـائل شـده اند