فایل پاورپوینت کامل نظر شیعه درباره علت شهادت امام رضا (ع)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نظر شیعه درباره علت شهادت امام رضا (ع) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نظر شیعه درباره علت شهادت امام رضا (ع) شامل 64 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نظر شیعه درباره علت شهادت امام رضا (ع) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نظر شیعه درباره علت شهادت امام رضا (ع) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نظر شیعه درباره علت شهادت امام رضا (ع) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نظر شیعه درباره علت شهادت امام رضا (ع) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نظر شیعه درباره علت شهادت امام رضا (ع) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نظر شیعه درباره علت شهادت امام رضا (ع) :

مرحوم علاّمه مجلسی می نویسد: علمای ما و علمای عامّه درباره این که امام رضا (ع) با اجل خود از دنیا رفته، یا این که او را با سمّ شهید کرده اند و بنابر قول اخیر آیا مأمون این جنایت را مرتکب شده یا کس دیگر، اختلاف نموده اند و در میان شیعیان، اشهر این است که امام رضا (ع) در اثر سمّی که مأمون به او داده، شهید شده است، تنها مرحوم سید علی بن طاوس و همچنین اِربِلی در کشف الغُّمه، این نسبت را انکار کرده اند.[۱]

بعضی این قول را به شیخ مفید نیز نسبت داده اند ولی ظاهر عبارت شیخ مفید در ارشاد چنین است که او نیز قائل به مسمومیّت امام بوده است، زیرا او نوشته: «. . . تا این که رأی مأمون را درباره آن حضرت دگرگون ساختند و تصمیم به کشتن آن بزرگوار گرفت و چنان شد که روزی آن حضرت با مأمون طعامی خوردند و حضرت از آن طعام بیمار شد و مأمون نیز خود را به تمارض زد». سپس مفید در تفصیل این جریان غم انگیز آورده است که: محمد بن علی بن حمزه از منصور بن بشیر از عبد الله بن بشیر روایت کرده که گفت: مأمون به من دستور داد ناخن‏های خود را بلند کنم و این کار را برای خود عادی نمایم و برای کسی درازی ناخن خود را نشان ندهم، من نیز چنان کردم، سپس مرا خواست و چیزی به من داد که شبیه به تمر هندی بود و به من گفت: این را به دو دست خود بمال، و من چنان کردم سپس برخواسته و مرا به حال خود گذارد و پیش حضرت رضا (ع) رفته، گفت: حال شما چگونه است؟ فرمود: امید بهبودی دارم.

مأمون گفت: من نیز بحمد الله امروز بهترم و کسی از پرستاران و غلامان به خدمت تو آمده اند؟ حضرت فرمود: نه.

مأمون خشمناک شد و به غلامان فریاد زد که چرا به آن حضرت رسیدگی نکرده اند. سپس گفت: هم اکنون آب انار بگیر و بخور که برای رفع این بیماری چاره ای جز خوردن آن نیست. برادر عبد الله بن بشیر گوید: پس به من گفت: انار برای ما بیاور، و من اناری چند حاضر کردم، مأمون گفت با دست خود آن را فشار بده و من فشردم مأمون آب آن را با دست خود به امام رضا (ع) خورانید و همان سبب مرگ آن حضرت شد و پس از آن، دو روز بیشتر زنده نماند که از دنیا رفت. مرحوم مفید در ادامه گزارش خود از ابا صلت هروی روایت کرده که گفت: پس از آن که مأمون (در آن روز) از نزد آن حضرت بیرون رفت بر آن جناب وارد شدم، حضرت به من فرمود: ای اباصلت اینان کار خود را کردند و زبانش به ذکر خدا گویا بود.

باز مرحوم مفید در روایت دیگر از محمد بن جهم نقل کرده که گفت: حضرت رضا (ع) انگور را زیاد دوست می داشت، پس قدری انگور برای آن حضرت تهیه کردند، و در دانه های آن چند روز سوزن‏های زهرآلود زدند، سپس آن سوزن‏ها را کشیده و آن انگور را به نزد آن بزرگوار آوردند حضرت به همان بیماری که پیش از این گفته شد، مبتلا بود، از آن انگور زهرآلود میل فرمود و سبب شهادتش گردید و گویند: این نوع زهر دادن بسیار ماهرانه و دقیق است [۲]

غرض، شیعیان به طور کلی این نظر را تأیید کرده اند، مگر مرحوم اربلی در کشف الغمّه که خود را با ابن طاوس هم عقیده دانسته است و اتفاق شیعه را بر این مطلب، می توان بهترین دلیل بر شهادت امام رضا (ع) دانست زیرا آنان به احوال امامان خود از دیگران داناتر بودند و دلیلی هم برای تحریف یا کتمان حقایق در این زمینه نداشتند.

گرچه عدّه زیادی از تاریخ نویسان اهل تسنن نیز این جنایت را به مأمون نسبت داده اند و شیعیان نیز شرح این داستان را در کتابهای آنها می خواندند ولی دراین باره احتیاج به نوشته های آنها نیست زیرا روایات در این زمینه از طریق اهل بیت آن قدر زیاد است که دیگر نیازی به گفته های آنها در خود احساس نمی کنند، به خصوص این که می بینند عده زیادی از آنها از طریق انصاف خارج شده و به تاریخ و نسل آینده خیانت کرده اند!

علاوه بر آنچه گذشت، رویداد شهادت امام رضا (ع) سالها قبل از وقوع آن به وسیله خود امام و اجداد پاکش پیش بینی شده بود این روایات را می توان به سه دسته تقسیم کرد: آن دسته از روایات که از زبان پیغمبر (ص) یا ائمه اطهار (ع) نقل شده، حاکی از به شهادت رسانیدن امام رضا در طوس است، دراین باره چند روایت وارد شده که از آن جمله: مرحوم صدوق به سند خود از نعمان بن سعد روایت کرده که گفت: امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (ع) فرمود: سیقتل رجل من ولدی بارض خراسان بالسّم ظلما اسمه اسمی و اسم ابیه اسم ابن عمران موسی اَلا فمن زاره فی غربته غفر الّله ذنوبه ما تقدّم منها و ما تأخّر و لو کانت مثل عدد النجوم و قطر الامطار و ورق الاشجار[۳] به زودی مردی از فرزندان من در سرزمین خراسان به زهر از روی ستم و جور کشته می شود، اسم او اسم من، و اسم پدرس اسم موسی بن عمران است بدانید هرکس او را در غربتش زیارت کند، خداوند گناهان گذشته و آینده او را می آمرزد و لو این که به تعداد ستارگان و قطرات باران و برگ درختان باشد.

مرحوم سید هاشم بحرانی در مدینه المعاجز می نویسد: از سلیمان بن حفص مروزی روایت شده که گفت: از موسی بن جعفر (ع) شنیدم که می فرمود: ان ابنی علیّا مقتول بالسّمّ مدفون الی جنب هارون بطوس من زاره کمن زار رسول الّله[۴] پسرم علی را با سمّ مظلومانه به قتل می رسانند، و او در جنب قبر هارون در طوس مدفون می شود، کسی که او را زیارت کند مانند کسی است که رسول خدا را زیارت نموده است.

آن دسته از روایات که از خود امام رضا (ع) نقل شده که از شهادت خود به دست مأمون و از دفنش در طوس کنار قبر هارون خبر داده است، از جمله: اباصلت هروی گفت: شنیدم از امام رضا (ع) که می فرمود: و الّله ما منّا الاّ مقتول او شهید فقیل له: فمن یقتلک یابن رسول الّله؟ قال: شرّ خلق الّله فی زمانی و یقتلنی بالسّم ثمّ یدفننی فی دار مضیعه و بلاد غربه اَلا فمن زارنی فی غربتی کتب الّله عزّوجلّ له اجر مأئه الف شهید و مأئه الف صدّیق و مأئه الف حاجّ و معتمر و مأئه الف مجاهد و حشر فی زمرتنا و جعل فی الدّرجات العلی من الجنّه رفیقنا[۵] به خدا نیست از ما ائمه احدی مگر این که کشته یا شهید می شود. عرض شد: ای فرزند رسول خدا ! پس ترا چه کسی به قتل می رساند؟ فرمود: بدترین مخلوق خدا در زمان خودم مرا به زهر می کشد، و سپس در یک خانه تباه شده در دیار غربت دفن می کنند. آگاه باشید هرکس مرا در غربتم زیارت کند خداوند به او اجر صد هزار شهید و صد هزار صدیق و صد هزار حج و عمره کننده و صد هزار جهادگر می نویسد و در زمره ما محشور می گردد و در بالاترین درجات بهشت رفیق ما قرار داده می شود. این قبیل روایات بسیار است و گاهی امام این پیشگوئی را حتی نزد مأمون نیز می کرده.

آن دسته از روایات که به تشریح چگونگی مسموم ساختن امام پرداخته اند، روایاتی که به این مضمون وارد شده نیز بسیارند که برخی از آنها نیز از خود امام نقل گردیده اند و در میان این روایات، روایت اباصلت درباره مسموم شدن امام و چگونگی غسل و کفن و دفن و روایت هرثمه بن اعین دراین باره قابل توجّه است.[۶]

بنا به تحقیق یکی از نویسندگان معاصر این روایات به یکی از این افراد: ابو الصلت عبد السلام هروی، هرثمه بن اعین، علی ابن حسین کاتب، ریّیان بن شبیب، محمد بن جهم و عبد الله بن بشیر منتهی می شود. پس با توجه به این روایات برای یک فرد شیعه، شکی در این که امام رضا (ع) به دست مأمون به وسیله سمّ به شهادت رسیده، باقی نمی ماند. به خصوص این که قرائن و شواهد زیادی این موضوع را تأیید می کنند از جمله: با مراجعه به کتب تاریخی استفاده می شود که شهادت امام رضا (ع) به دست مأمون حتی در زمان مأمون نیز امری معروف و بر سر زبانها بود. به طوری که مأمون خود از مردم گلایه می کرد که چرا او را عامل مسموم کردن امام می پندارند! چنانکه گویند: هنگام شهادت امام (ع) مردم اجتماع کرده و پیوسته می گفتند که این مرد (یعنی مأمون) وی را شهید کرده است در این باره آن قدر صدا به اعتراض برخاست که مأمون مجبور شد محمد بن جعفر، عموی امام را به طرف آنها بفرستد و برای متفرّق کردن آنها بگوید که امام (ع) امروز برای احتراز از آشوب از منزل خارج نمی شود.[۷] ابن خلدون علت قیام ابراهیم فرزند امام موسی (ع) را آن دانسته که وی مأمون را متهم به قتل برادرش می نمود.[۸]

طبق نقل برخی از منابع تاریخی یکی دیگر از برادران امام رضا (ع) به نام احمد بن موسی (معروف به شاهچراغ ) چون از حیله مأمون آگاه شد همراه سه هزار تن-و به روایتی دوازده هزار -از بغداد قیام کرد، عامل مأمون در شیراز به نام «قتلغ خان» به امر مأمون با او به مقابله برخاست و پس از کشمکش‏هایی هم او و هم برادرش محمد عابد و یارانشان را به شهادت رسانید[۹]

در آن ایام برادر دیگر امام رضا (ع) به نام «هارون بن موسی» همراه با بیست و دون از علویان به سوی خراسان آمد، بزرگ این قافله خواهر امام رضا (ع) حضرت فاطمه معصومه(س)بود.[۱۰] مأمون مأموران خود را دستور داد تا بر قافله آنها بتازند. آنها نیز همه را مجروح و پراکنده ساختند. هارون نیز در این نبرد جراحت برداشت ولی سپس او را در حالی که بر سر سفره غذا نشسته بود، غافلگیر کرده به قتل رساندند.[۱۱]حتی طبق بعضی نقل‏ها به حضرت معصومه نیز در ساوه زهر دادند که پس از چند روزی او هم به شهادت رسید.[۱۲]

به علاوه در دواوین شعرای آن زمان، اشعاری به چشم می خورد که به این مطلب تصریح دارد از جمله این بیت از ابوفراس: «باؤوا بقتل الرضا من بعد بیعته / و أبصروا بغضه من رشدهم و عموا».[۱۳] دعبل خزاعی گوید: «اری بنی امیه معذورین إِن قَتلوا / و لا اری لِبنی العباس مِن عُذر»[۱۴] پس با توجه به این وقایع درمی‏یابیم که مسأله شهادت امام به دست مأمون در همان ایام نیز امری شایع میان مردم بوده است.

خلاصه مرحوم مفید در ادامه ماجرا می نویسد: چون حضرت رضا (ع) به شهادت رسید مأمون یک شبانه روز خبر فوت آن حضرت را پنهان کرد، سپس کسانی نزد محمد بن جعفر (عموی آن حضرت) و گروهی از خانواده و دودمان ابیطالب که در خراسان بودند فرستاد، و چون حاضر شدند خبر درگذشت آن حضرت را به ایشان داد و گریست و بسیار برای فوت آن