فایل پاورپوینت کامل    امامان به دوستداران و علاقمندان خود خواهند رسید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل    امامان به دوستداران و علاقمندان خود خواهند رسید :

نقش امـام برای افراد بشر.

در ظلمت و تاریکی مسیرهای پُر پیچ و خم دُنیـا، چه تکیه گاهی برای بشریّت مُطمئن تر از امـام معصوم وجود دارد؟ و چه هـادی و راهنمـائی بهتـر از امـام معصوم که ولیّ مُطلق خُـداست و دارای علوم بیکران الهی است و قُدرتی منشعب از قُدرت لایزال الهی را دارا می باشد میتواند انسانهـا را به سر منزل تعـالی و سعادت راهنمـائی نماید؟ بندگان خُدا همـانند کودکانی هستند که باید دست در دست مُرّبی و پــدر خود، راه بندگی خُدا را طیّ کنند تا در این راه از شرّ شیاطین و حیله های آنان و کژراهه ها و بیراهه ها مصوُن و محفوظ بمانند.

سیّد بن طاووس رحمت الله علیه می فرماید: در یک سحرگاه در سرداب مُطهر (منزل حضرت ولیّ عصر سلام الله علیه در سامرا) از حضرت صاحب الامر ارواحنافداه این مُنـاجات را شنیدم که می فرمود: «اَللهُم اِنَّ شِیعَتَنا خُلقَت مِن شُعاعِ اَنوارِنا وَ بَقِیَهِ طِینَتِنا وَ قَد فَعَلوا ذُنوباً کَثیرَهً اِتِکالاً عَلی حُبِّنا وَ وِلایَتِنا فَاِن کانَت ذُنوبُهُم بَینَکَ وَ بَینَهُم فَاصفِح عَنهُم فَقَد رَضینا وَ مَا کانَ مِنها فِیما بَینَهُم فَاصلِح بَینَهُم وَ قاص بها عَن خُمسِنا وَ اَدخِلهُم الجَنَّهَ وَ زَحزِحهُم عَن النارِ وَ لا تَجمَع بَینَهُم و بَینَ اَعدائِنا فِی سَخَطِک».

خدایا؛ شیعیان ما را از شعاع نور ما و بقیّه ی طینت ما خلق کرده ای، آنها گناهان زیادی با اتکاء بر مُحبّت به ما و ولایت ما کرده اند، اگر گناهان آنها گناهی است که در ا

رتباط با توست از آنها بگذر که ما را راضی کرده ای و آنچه از گناهان آنها که در ارتباط با خودشان است، خودت بین آنها را اصلاح کن و از خمسی که حقّ ماست به آنها بده تا راضی شوند و آنها را از آتش جهنم نجات بده و آنان را با دُشمنان ما در خشم و سخط خود جمع نفرما.

همچنین آن عـالم جلیل القدر در کتاب مُهَجُ ألدَّعَوات خویش آورده که: در شب چهارشنبه ۲۳ ذیقعده الحرام سال ۶۳۸ قمری در سامرا بودم، سحرگاه در سرداب مُطّهر می شنیدم که آن حضرت (علیه السلام) در حقّ شیعیان خود این دعا را می فرمود:

اِلهی بحَقِ مَن نَاجَاکَ وَ بِحَقِّ مَن دَعاکَ فِی البَرِّ وَ البَحرِ تَفضَّل عَلی فُقَراءِ المُومنین وَ المُومِناتِ بِالغِناءِ وَ الثَروَهِ وَ عَلی مَرضَی المُومنین وَ المُومناتِ بِالشَفاءِ وَ الصِّحَّهّ وَ عَلی اَحیاءِ المُومنین وَ المُومنات بِاللُطفِ وَ الکَرَمِ وَ عَلی اَمواتِ المُومنین و المومنات بالمَغفِرَهِ و الرَحمَهِ وَ عَلی غُرَباءِ المُومنین و المومنات بالرَّدِ الی اَوطانِهِم سَالِمِین.

خُدایا! به حقّ آنکه با تو مُناجات کرد و به حقّ آنکه در خُشکی و دریا تو را خواند بر مُؤمنان فقیر، غناء و ثروت و بر بیمارانشان شفاء و سلامتی و بر زندگانشان لُطف و کرم و بر گذشتگانشان مغفرت و رحمت و بر مسافران و غریبانشان بازگشت به وطنهایشان، تفضل فرما.

البته این ولایت در طول و ادامه ی ولایت خُـداوند قادر مُتعـال است و اساساً همـان است. اهل معرفت ولایت امام معصوم را ملجأ و پنــاه گاه خود میـدانند و بواسطه ی این ولایت از گمراهی ها و ضلالت ها نجات می یابند

یا أَیُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّکُمْ إِنَّ زَلْزَلَهَ السَّاعَهِ شَیْ ءٌ عَظِیمٌ؛ یَوْمَ تَرَوْنَها تَذْهَلُ کُلُّ مُرْضِعَهٍ عَمَّا أَرْضَعَتْ وَ تَضَعُ کُلُّ ذاتِ حَمْلٍ حَمْلَها وَ تَرَی النَّاسَ سُکاری وَ مَا هُمْ بِسُکاری وَ لکِنَّ عَذابَ اللَّهِ شَدِیدٌ. ای مردم! تقوای پروردگارتان را پیشه کنید که زلزله رستاخیز چیزی است هول انگیز؛ روزی که آن را ببینید زنان شیرده از شدت هول آن، شیرخوار خویش را از یاد ببرند وهر بارداری، بار خویش بیندازند و مردمان به نظرت مست آیند ولی مست نیستند بلکه سختی عذاب خدا ایشان را بی خود کرده است.

مُفسر گرانقدر مرحوم علامه ی طباطبائی رضوان الله تعالی علیه در تفسیر این آیه مینویسد: « مُرضِعِه» آن زنی است که در حال شیر دادن باشد و پستان را به دهان کودک گذاشته باشد و کودکش در حال مکیدن باشد. و امّا« مُرضِع» آن زنی است که شأنیت این کار را داشته باشد، هر چند که الآن مشغول شیر دادن نباشد. در آیه شریفه کلمه «مُرضِعِه» را به کار برده تا دلالت کند بر اینکه دهشت و هول قیامت، آن چنان سخت است که وقتی ناگهانی می رسد، مادری که پستان در دهان بچّه اش گذاشته آن را از دهان او بیرون می کشد.آن گاه گفته: اگر بگویی چرا اوّل فرمود: « تَرَوُنَ» و سپس فرمود: « تَرَی»، اوّل جمع آورد، و بار دوّم مفرد؟ در پاسخ می گوییم: برای اینکه رؤیت در اوّل مربوط شده به زلزله، که قبلا آن را به رُخ همه مردُم می کشید، لذا به همه فرمود:« تَرَوُنَ: می بینید» و امّا در آخر آیه مُعلّق شده به یک چیز، و آن هم حالت مستی مردم است، پس باید یک یک مردُم را بیننده حال سایرین فرض کرد، لذا آن را مُفرد آورده. در جمله ی « وَ تَرَی النَّاسَ سُکاری وَ ما هُمْ بِسُکاری » که خودش قبلا فرموده بود که « ایشان را مست می بینی» و این بدان منظور است که دلالت کند بر اینکه مستی ایشان و اینکه عقلهایشان را از دست داده و دُچار دهشت و حیرت شده اند، از شراب نیست، بلکه از شدّت عذاب خُـدا است که ایشان را به آن حالت افکنده است.

در این وضعیت هولناکی که قرآن کریم از قیامت به تصویر می کشد و بیان میدارد که انسان ها از نزدیکترین افرادشان میگریز ند و حتّی مـادر با آن مهر و محبّت مثال زدنی اش کودک شیرخوارش را از یاد میبرد، امّـا معصومین علیهم السلام به دُنبـال مُحبّین خود میگردند تا آنهـا را مورد الطاف کریمـانه ی خود قرار دهند و از سختی ها، رنجها و وحشت قیامت برهانند و آرامشی عمیق با شفاعتی که مینمایند بر وجود آنها حاکم سازند. در سه روایتی که در پی می آید، مُشخص میگردد که چگونه ذوات مُقدّسه صلوات الله علیهم در قیامت در پی دوستانشان و حتّی دوستان دوستانشان میگردند که آنها را مورد مهر و عطوفت خود قرار دهند و اصل مفهوم و معنای رأفتی که نشان دهنده ی رأفت رحمانی است و ریشه در عُمق جریان بیکران لطافت و رأفات الهی دارد را برای تمام مخلوقات از ازل تا ابد به نمایش درآورند، و این همان جلوه ی رحمانی حضرات معصومین علیهم السلام است که به تمام و کمال در عرصه ی محشر بروز و ظهور می یابد.

شیخ صدوق رحمت الله علیه در کتاب عُیون اخبار الرضا علیه السلام) می نویسد: داود بن سُلیمان از حضرت امام رضا علیه السلام و آن حضرت نیز از پدران گرامیشان علیهم السلام از امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام نقل میکند که حضرتش فرمودند:

رسول خُـدا(ص) به من فرمودند: روز رستاخیـز، حسابرسی شیعیانمان به مـا واگذار میشود. پس هر کس که میان او و خُـدایش گُنـاهی باشد، مـا در مورد آن داوری می نمائیم و هر چه مـا داوری کُنیم آن پذیرفته میشود، و هر کس که میان او و مردُم گُنـاهی باشد، از مردُم برایش طلب عفو و بخشش می نمائیم و او را به خاطر مـا می بخشند، و هر که میان خودش و مـا گُنـاهی داشته باشد، مـا از همه بر عفو و بخشش سزاوارتریم که از او عفو کرده و ببخشیم.

در روایت دیگری حضرت امام مُحمّد بـاقر علیه السلام میفرمـایند: پدرم از جدّم رسول خُـدا(ص) حدیث کردند که: در روز قیامت منبرهائی از نـور برای انبیـاء نصب مینمایند و منبر من از همه بلند تر است. آنگاه خُـداوند میفرماید: ای مُحمّد(ص)! خُطبه بخوان ومن خُطبه ای می خوانم که هیچ یک از پیامبران نشنیده باشند و پس از آن برای اوصیـاء منبرهای نورانی نصب مینمایند و منبر وصیّ من علی بن ابی طالِب علیهما السلام از همه ی منبرها بلندتر است و بدستور حقّ جلّ و علی خُطبه ای می خواند که اوصیاء نشنیده باشند. جبرائیل(علیه السلام) نـدا میدهد که: هــان! اهل محشر؛ سرهایتان را به گریبان کشید و دیده های خود را ببندید، همـانا فــاطمه(علیه السلام) به جانب بهشت عبور می کند. سپس فاطمه ی زهرا(علیها السلام) در مُلازمت فرشتگان با جلال و جبروت بر در بهشت فرود می آید. پس فاطمه(علیها السلام) توقف می نماید و التفاتش به جانب صحرای محشر است. خطاب میرسد: ای دُختـر حبیب مـن! اینک که دستور داده ام به بهشت بروی، نگران چه هستی؟ و او عرض میکند: ای پروردگار من! دوست دارم چنین روزی مقام و منزلتم نزد اهل محشر معلوم گردد. در این وضعیت نـدا میرسد: ای دُختـر حبیب من! برگرد و در مردُم بنگرو هر کس را که در قلبش دوستی تو یا یکی از فرزندان تو هست را داخل بهشت گردان.

رسول خُـدا( صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرمودند: روز رستاخیـز، حسابرسی شیعیانمان به مـا واگذار میشود. پس هر کس که میان او و خُـدایش گُنـاهی باشد، مـا در مورد آن داوری می نمائیم و هر چه مـا داوری کُنیم آن پذیرفته میشود، و هر کس که میان او و مردُم گُنـاهی باشد، از مردُم برایش طلب عفو و بخشش می نمائیم و او را به خاطر مـا می بخشند، و هر که میان خودش و مـا گُنـاهی داشته باشد، مـا از همه بر عفو و بخشش سزاوارتریم که از او عفو کرده و ببخشیم.

سپس در اینجـا امام مُحمّد باقـر علیه السلام فرمودند: به خُـدا سوگند که در آن روز، فـاطمه(علیها السلام) شیعیان و دوستان خود را از میـان مردُم چنان جُـدا مینماید که مُـرغ دانه های خوب را از بد جُـدا میکند. آنگاه فاطمه(علیها السلام) با شیعیان خود در بهشت حـاضر میشوند. خُـداوند در ایشان می افکند تا دوباره به محشر التفات میکنند. در آن موقع خطاب میرسد: این نگرانی شما برای چیست؟ همـانا دُختر حبیب من از شما شفاعت کرد. آنهـا عرض می کنند: خُـدایـا! دوست داریم قَـدر مـا در چنین روزی معلوم گردد. خُـداوند مهربان میفرمـاید: ای دوستـان من! در میان جمعیّت بنگرید، هر کس که به خـاطر دوستی فـاطمه(س) شما را دوست داشت، هر کس که به خـاطر محبّت فـاطمه(علیها السلام) به شما طعامی داده و یا به خـاطر محبّت فـاطمه(علیها السلام) به شما لباسی پوشانده، و به خـاطر محبّت فـاطمه(س) شما را به جام آبی سیراب نموده، یا غیبتی را از شما دور گردانیده دست او را بگیرید و همراه خود وارد بهشت کنیـد. سپس امام مُحمّد بـاقر(علیه السلام) فرمودند: به خُــدا سوگند که در محشر نماند به جُز کـافر و مُنـافق و شکاک.

همچنین در روایت دیگری از حضرت امام مُحمّدباقر علیه السلام نقل شده است که فرمودند: وَ اللهِ لَنشفَعَنَّ فِی ألمُذْنِبینَ مِن شیعَتِنا حَتّی یَقولَ أَعداؤُنا… فَما لَنا مِن شافِعینَ وَلا صدیقٍ حَمیم!

به خدا قسم در آن روز گنهکاران شیعیانمان را شفاعت خواهیم کرد آنچنان که دشمنان ما خواهند گفت ما (چرا) نه شفاعت کننده ای داریم و نه دوست صمیمی (که به داد ما برسدِ!).

ضروریست به این نکته ی مُهم دیگر نیز اشاره شود که مُحبّت ائمه ی هُدی در عـالم خـاکی و دُنیـا، تنهـا ویژه ی شیعیان و مُحبّین نیست، بلکه خلایق را به تمام و کمال شامل میگردد. حضرت امـام رضا علیه السلام فرمودند: ألامـام مَفزَعُ ألعِبـاد فِی ألدّاهیّه ألنّـاد یعنی امام پنـاهگاه بندگان خُداست در رنج و سختی های عظیم. جالب اینست که حضرت(علیه السلام) در اینجا از کلمه ی عبـاد یعنی بندگان استفاده فرموده اند. یعنی این معنای ملجـأ و پنـاه بودن امام فقط مُختص شیعیـان و مُحبّین نیست بلکه عُمومیّت دارد برای تمامی بنـدگان خُـدا و در حقیقت همه ی عبـاد خُـداوند از کنار این سفره ی با برکت امـام معصوم به قدر معرفت و درک و رُشد و تعـالی خود، بهـره ی خود را میبرند و مُتنـعم میگردند. او پناهگاه عباد است در داهیه ناد، در آن سختی های عظیمی که برایشان پیش می آید. پیرامون این مطلب، قرآن کریم در آیه ۱۲۸ سوره توبه بیانی ظریف درباره وجود مُبارک پیغمبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم دارد که جزو آن لطیف ترین و شیرین ترین آیات قرآن کریم است. آنجا که میفرماید: لَقَد جَاءَکُم رَسوُلٌ مِن أَنفُسِکُم عَزیزٌ عَلَیهِ مَا عَنِتُّم حَریصٌ عَلَیکُم بِالمُؤمِنینَ رَؤُفٌ رَّحِیمٌ. یعنی: همـانا رسولی از جنس شما برای هدایت خلق آمد که از فرط مُحبّت، فقر و پریشانی و فلاکت شما بر او بسیار سخت می آید و برای نجات شما بسیار حریص و به مؤمنـان رئوف و مهربان است. اگر این فرمایش اخیرالذکر حضرت امام رضا علیه السلام را در تفسیر این آیه قرار دهیم به گزاف نگفته ایم. همین بحث که درباره وجود مُبارک پیغمبر اکرم (ص) به این صورت مطرح گردیده است، برای امامان که همان اوصیای معصوم بعد از پیامبر( صلّی الله علیه و آله و سلّم) می باشند نیز صادق است. عَزیزٌ عَلَیهِ مَا عَنِتُّم حَریصٌ عَلَیکُم به معنای اینست که او خیلی حریص است بر شما نسبت به راهنمائی و سعادت شما وَ بِالمُؤمِنیِنَ رَؤُفٌ رَّحیِمٌ و همراه با آن رأفت و رحمت خاص برای مؤمنین نیـز دارد. آن قدر برای رساندن مردُم به سعادت حرص داشت، تا این که آیه ای با این مضمون آمد: فَلَعَلَّکَ بَاخِعٌ نَفسَکَ عَلی ءاَثارِهِم إن لَم یؤمِنوُا بِهَذَا ألحَدیثِ أسَفَا. ای رسول ما؛ نزدیک است که اگر اُمّت تو، به قرآن ایمان نیاورند، جانت را از شدّت حُزن وتأسف هلاک سازی.

آن جا که حضرت مُحمّد(ص) آن حرص را برای مردم دارد مخصوص مؤمنین نیست بلکه مخصوص عباد پروردگار است. پیـامبر اکرم( صلّی الله علیه و آله و سلّم) نسبت به هـدایت همه حریص است ولی نسبت به مؤمنین علاوه بر آن، رؤوف و رحیم نیز هست. البته رأفت و رحمت او عام است چون مظهر این اسم است و رحمتٌ للعالمین است، ولی نسبت به مؤمنین، مخصوص است.

نقل است که در ایّام زندگانی حضرت امام زین العابدین علیه السلام، چهار گروه در مدینه ساکن بودند. شیعه، سنّی، مسیحی و یهودی، و در میان آنها فقرای بسیاری بودند. پس از شهادت امام سجّاد(علیه السلام) روزی که حضرت امام مُحمّد باقر(علیه السلام) مشغول غسل بدن شریف پدر بزرگوارشان بودند، افراد حاضر در آنجا به شدّت و بلند بلند میگریستند. وقتی امام باقر(علیه السلام) مقداری بدن شریف پدر را حرکت دادند، چشمان آن جماعت به زخمهائی در پشت کتف امام زین العابدین(علیه السلام) اُفتاد که پوست آن منطقه از بدن را جمع نموده و سیاه شده بود و در این حال گریه ی حُضّار بیشتر و بلند تر گردید. برخی از افراد از امام باقر(علیه السلام) سئوال کردند که: ای پسر رسول خدا(ص)؛ در کربلا با چه حربه ای بر پشت کتف پدر بزرگوارتان زده بودند که در طیّ این قریب به سی سال بهبود نیافته بود!؟ امام مُحمّد باقر(علیه السلام) فرمودند: این زخم ها مربوط به ضربات کربلا نیست. پدرم هر شب لباس، خرما و غذا به دوش می گرفت و به درب خانه فقرای مدینه، شیعه، سنی، یهودی و مسیحی می برد، این اثر همان انبان ها است.

شمس الدّین مُحمّد بن احمد ذهبی نیز در کتاب سیر اعلام ألنُّبلاء از قول مُحمّد بن اسحاق میگوید: مردمی در مدینه زندگی میکردند که نمیدانستند معـاش آنها از کُجا تأمین میشود و با شهادت حضرت علی بن الحُسین علیهما السلام غذا های شبانه ی آنها قطع گردیده بود.

در باب معرفت نسبت به امام معصوم حدّاقل کاری که میشود انجام داد شناخت امام زمان خویش است. حضرت امام صادق علیه السلام میفرمایند: امام آن شاخص آشکار است که بین خدای عزّ و جلّ و خلقش قرار گرفته است. پس هر کس او را شناخت، مؤمن می گردد و هر کس او را انکار کرد،کافر می گردد.

در این باره روایتی از حضرت امام رضا علیه السلام نقل شده که فرمودند:« هر کس بمیرد و امام زمانش را نشناسد به مرگ جاهلیت مُرده است». مُحمّد بن علاء جُرجانی گفت: در زمان حجّ امام رضا علیه السلام را در حال طواف دیدم، به ایشان عرض کردم: فدایت شوم، آیا این روایت از پیامبر اسلام صلّی الله علیه وآله وسلّم نقل شده است که فرموده اند: « هر کس بمیرد و امام زمانش را نشناسد به مرگ جاهلیت مرده است»؟ امام(ع) فرمودند: بلی، پدرم، از جدّم، از حُسین بن علی، از علی بن أبی طالب علیهم السلام نقل فرمودند که رسول گرامی اسلام( صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرمودند: « هر کس بمیرد و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلیت مُرده است». مُحمّد بن علاء گفت که از امام(ع) سؤال کردم: فدایت شوم، مراد از