فایل پاورپوینت کامل بازتاب احسان و نیکوکاری در آموزه های علوی بر پای? اندیشه های امام علی (علیه السلام)

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل بازتاب احسان و نیکوکاری در آموزه های علوی بر پای? اندیشه های امام علی (علیه السلام) – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل بازتاب احسان و نیکوکاری در آموزه های علوی بر پای? اندیشه های امام علی (علیه السلام) شامل 104 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل بازتاب احسان و نیکوکاری در آموزه های علوی بر پای? اندیشه های امام علی (علیه السلام):

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل بازتاب احسان و نیکوکاری در آموزه های علوی بر پای? اندیشه های امام علی (علیه السلام) به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بازتاب احسان و نیکوکاری در آموزه های علوی بر پای? اندیشه های امام علی (علیه السلام) به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بازتاب احسان و نیکوکاری در آموزه های علوی بر پای? اندیشه های امام علی (علیه السلام) با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل بازتاب احسان و نیکوکاری در آموزه های علوی بر پای? اندیشه های امام علی (علیه السلام) با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل بازتاب احسان و نیکوکاری در آموزه های علوی بر پای? اندیشه های امام علی (علیه السلام) با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل بازتاب احسان و نیکوکاری در آموزه های علوی بر پای? اندیشه های امام علی (علیه السلام) را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بازتاب احسان و نیکوکاری در آموزه های علوی بر پای? اندیشه های امام علی (علیه السلام) :

۱. پیش درآمد

یکی از اصول اساسی، بنیادی و پردامن اسلام، مسئل احسان و نیکوکاری است. «احسان» به معنای نیکی کردن و «بر» به معنای نیکوکاری است (داورپناه، ۱۳۷۵: ۲/ ۲۶۴؛ طبرسی، ۱۳۷۲: ۲/ ۱۸۳). به راستی، هرکسی که فطرتی سالم داشته باشد، از محسنین و ابرار تعریف و تمجید می کند. احسان و بر معانی گسترده ای دارد که مفهوم و معنی آن به حوز اخلاقی ختم نمی شود؛ بلکه این مفهوم نیک می تواند سه معنای انجام کار نیک، نیکویی کردن به دیگران و نیکو و شایسته انجام دادن یک کار در شکل کامل آن را در برگیرد. ازآنجایی که وجود احسان و نیکوکاری در جامعه می تواند، زمینه های هلاکت و فروپاشی جامعه را از بین ببرد، تمام هم وغم دین مبین اسلام با ارسال رسل و ابلاغ ولایت و امامت در راستای گسترش و بسط این سجی نیک است. حضرت علی (علیه السلام) در زمان حیات پربرکت خویش جدوجهد زیادی در زنده نگه داشتن این مسئل مهم از خود نشان دادند. کتاب گران سنگ نهج البلاغه از نکات ارزنده، مشحون و از احادیث سازنده دربار بذل احسان و گسترش نیکوکاری آکنده است. گویا محور اصلی و بنیادی نهج البلاغه احسان و اهتمام ویژه به نیکوکاری است؛ زیرا نیکوکاری در کلام حضرت علی (علیه السلام) مصادیق و جلوه های فراوانی دارد که در ادام پژوهش به آن ها اشاره خواهدشد.

۲. پرسش های پژوهش

الف) حضرت امام علی (علیه السلام) با چه اوصافی از نیکی و نیکوکاری یاد می کند؟

ب) احسان و نیکوکاری در کلام حضرت علی (علیه السلام) چه جلوه هایی دارد؟

ج) از منظر مولا علی (علیه السلام) نیکوکاری چه آثاری دارد؟

د) آیا می توان در آیین نهج البلاغه چند مانع اصلی و اساسی از موانع احسان نیکوکاری را برشمرد؟

۳. فرضی پژوهش

چنین به نظر می رسد که مولا علی (علیه السلام) بعد از نبی مکرم اسلام حضرت محمد (ص)، سعی زیادی در نشر و بسط مسائل نیک اخلاقی، ازجمله مسئل حیاتی احسان و نیکوکاری داشته اند.

آن حضرت، نیکوکاری را زینت اسلام می دانند و این گونه گمان می رود که احسان و نیکوکاری شامل مصادیق زیادی در کلام آن امام همام باشد و فواید زیادی، مثل نزول برکات و رحمت الهی و افزایش طول عمر داشته باشد. آن حضرت بخل و دنیاپرستی را از موانع حتمی و اساسی احسان و نیکوکاری برشمرده اند. در ادام پژوهش به هم این مسائل و فرضیه ها، پاسخی مستدل و روشن داده خواهدشد.

۴. پیشین پژوهش

دربار کتاب گران سنگ نهج البلاغه و روایت های به دست آمده از حضرت علی (علیه السلام)، تحقیق های گسترده ای صورت گرفته است، ازجمله: سردار شهابی (۱۳۸۲)؛ درآمدی به تحقیق و بررسی خطب ۱۸۶ نهج البلاغه (فی وصف المتقین)، فصلنامه دانشکد ادبیات و علوم انسانی؛ محمود خورسندی و سید حبیب الله احمدپناه (۱۳۸۱)؛ فرهنگ تطبیقی نهج البلاغه و سیری کوتاه در ترجمه های مختلف آن، دانشکد ادبیات و علوم انسانی؛ سیدمحمدمهدی جعفری (۱۳۸۴)؛ تأثیر نهج البلاغه بر ادب فارسی، علوم اجتماعی و انسانی دانشگاه شیراز؛ سیدمهدی صدرالحفاظی (۱۳۸۶)؛ جلوه های قرآن کریم و نهج البلاغه در دیباچه بوستان، دانشکد ادبیات و علوم انسانی؛ محمدتقی شریعتمداری (۱۳۸۳)؛ توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه، سفینه؛ مجید معارف (۱۳۸۳)؛ جلوه های بلاغت علوی در شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، سفینه؛ غلامرضا کریمی فرد و رضا نیک دل (۱۳۸۹)؛ بررسی زیبایی شناسی تشبیه در نهج البلاغه، نشری دانشکد ادبیات و علوم انسانی کرمان و…. ولی مقاله ای که به بازتاب احسان و نیکوکاری در آموزه های آن حضرت که در نهج البلاغه و دیگر کتاب های معتبر حدیثی ثبت و ضبط شده است، بپردازد تابه حال صورت نگرفته است، چنین مهمی ما را به انجام این پژوهش ترغیب و تحریر کرد.

۵. نیکوکاری در قرآن و احادیث

«احسان» در فرهنگ های مختلف با واژ «بر» مترادف و به معانی گوناگونی، نظیر نیکی کردن و نیکوکاری آمده است. احسان مصدر باب افعال به معنی نیکی کردن است (قرشی، ۱۳۷۱: ۲/ ۱۳۶). احسان دو گونه است: اول – بخشش و انعام بر غیر و دیگران؛ مثل عبارت أحسن إلی فلان: به او نیکی کرد. دوم – احسان در کار و عمل به این معنی که کسی علم نیکویی را بیاموزد یا عمل نیکی را انجام دهد و براین اساس است سخن امیرالمؤمنین (علیه السلام): «الناس أبناء ما یحسنون» مردم به آنچه از کارهای شایسته و نیک می آموزند یا به آن عمل می کنند، نسبت داده می شوند (راغب اصفهانی، ۱۳۷۴: ۱/ ۴۹۲). بر به معنی فزونی و وسعت در خیر و نیکی است و گاهی این صفت به خدای تعالی نسبت یافته است؛ مانند آی «إنه هو البر الرحیم» (۲۸/ طور) و همین طور دربار بندگان خدا که گفته می شود: «بر العبد ربه» اطاعت و پرستش او نسبت به خدای، وسیع و گسترده است (راغب اصفهانی، ۱۳۷۴: ۱/ ۲۵۱)؛ پس بر از طرف خدا به بندگانش، زیادی ثواب و پاداش است و از جانب بندگان پرستش و طاعت. در آموزه های قرآن کریم، توجه به احسان و نیکوکاری، مانند بسیاری دیگر از فضایل نیک اخلاقی سفارش شده است. قرآن مردم را به نیکوکاری فرمان می دهد و از هر کار زشت و ناپسند بازمی دارد و این آشکار است که عقل سالم، هر انسان نیکوکاری را می ستاید و از هر کار زشت و ناپسندی دوری می جوید. نیکوکاری با واژه هایی، نظیر «احسان» و «بر» در قرآن کریم جلوه گر شده است. در قرآن کریم «احسان» ۱۹۴ مرتبه و «بر» ۳۲ مرتبه به همراه مشتقاتشان تکرار شده اند که این حاکی از اهمیت نیکوکاری در کلام خداوند است؛ برای مثال خداوند تبارک وتعالی چنین می فرماید: «و أحسنوا إن الله یحب المحسنین» و نیکی کنید که خداوند، نیکوکاران را دوست می دارد (بقره /۱۹۵)؛ یا آی نورانی «أ تأمرون الناس بالبر و تنسون أنفسکم و أنتم تتلون الکتاب أ فلا تعقلون» آیا مردم را به نیکی (و ایمان به پیامبری که صفات او آشکارا در تورات آمده) دعوت می کنید؛ اما خودتان را فراموش می نمایید؛ بااینکه شما کتاب (آسمانی) را می خوانید! آیا نمی اندیشید؟ (بقره /۴۴). ایمان داشتن به خدا و پیامبر (ص) و اعتقاد به قرآن کریم و معاد، رعایت تقوا و تحمل سختی ها و مشکلات، اهتمام به عفو و گذشت، توجه ویژه به محبت و دوستی اهل بیت (علیهم السلام)، تمایل به خیرخواهی و اصلاح، اجتناب از فساد، فحشا و گناهان کبیره، توبه در سحرگاهان، پرداخت زکات، کمک، انفاق و بخشش در راه خدا، تأمین نیازمندان و محرومان، رفتار شایسته با پدر و مادر و… از مصادیق احسان و نیکوکاری است که در قرآن کریم بارها و بارها به این موضوعات پرداخته شده است؛ پرداختن به هریک از این مصادیق می تواند در نشر و بسط نیکوکاری و رواج آن در جامعه کمک های فراوانی کند. در احادیث و روایات حضرات معصومین علیهم السلام به مسئل بذل نیکی و گسترش نیکوکاری اهتمام و توجه ویژه ای شده است. اهل بیت علیهم السلام تمام همت خویش را بر این فضیلت نیک اخلاقی مصروف داشته اند تا در سایه سار این امر مهم، عطوفت و محبت در اجتماع موج بزند.

اکنون نمونه هایی از احادیث اهل بیت علیهم السلام دربار احسان و نیکوکاری:

حضرت محمدبن عبدالله (ص) در چند حدیث نورانی دربار نیکوکاری و بذل احسان می فرمایند: «ان القوم لیکونون فجر و لا یکونون برر فیصلون ارحامهم فتنمی اموالهم و تطول اعمارهم فکیف اذا کانوا ابرارا برر! ؟»، مردمی که گناهکارند و نه نیکوکار، با صلرحم، اموالشان زیاد و عمرشان طولانی می شود؛ حال اگر نیک و نیکوکار باشند، چه خواهد شد!؟ (ابن شعبه حرانی، ۱۴۰۴ق: ۹۸؛ مفید، ۱۴۱۳ق: ۹۸؛ مجلسی، ۱۳۸۰: ۷۱/ ۹۹؛ آشتیانی، ۱۳۶۲: ۲/ ۱۵؛ صدوق، ۱۳۶۲: ۱/ ۱۲۴؛ کلینی، ۱۳۶۲: ۲/ ۱۵۰). در حدیثی دیگر از رسول اکرم (ص) خطاب به امیر مؤمنان حضرت علی (علیه السلام) آمده است: «أ لا اخبرکم، بأشبهکم بی خلقا؟ قال: بلی یا رسول الله قال: أحسنکم خلقا، و أعظمکم حلما، و أبرکم بقرابته و أشدکم من نفسه إنصافا» (به امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمودند) آیا تو را خبر دهم که اخلاق کدام یک از شما به من شبیه تر است؟ عرض کردند، آری، ای رسول خدا. فرمودند: آن کس که از هم شما خوش اخلاق تر و بردبارتر و به خویشاوندانش نیکوکارتر و باانصاف تر باشد (خرمشاهی و انصاری، ۱۳۷۶: ۱۱۶؛ کراجکی، ۱۴۱۰ق: ۱۰؛ عطاردی، ۱۳۷۴: ۲۳۸؛ طبرسی، ۱۴۱۲ق: ۴۳۳؛ غفاری، ۱۳۶۷: ۴/ ۳۷۰؛ خراسانی، ۱۳۷۴: ۱/ ۳۷۷؛ عاملی، ۱۳۸۰: ۱۵/ ۲۶۷؛ مشکینی، ۱۴۲۴ق: ۶۸۵). پیامبر عقیده دارند که پاداش نیکوکاری خیلی زودتر از اجر و پاداش دیگر کارهای خیر به آدمی می رسد. «ان اسرع الخیر ثوابا البر و ان اسرع الشر عقابا البغی»، پاداش نیکوکاری زودتر از هر کار خوب دیگری می رسد و کیفر ستم و تجاوز زودتر از هر کار بد دیگری گریبان می گیرد (دیلمی، ۱۴۱۲ق: ۱/ ۱۸۳؛ صدوق، ۱۴۰۶ق: ۱۶۶؛ عطایی، ۱۳۶۹: ۲/ ۱۸۰؛ تمیمی آمدی، ۱۳۶۶: ۴۴۹؛ خوانساری، ۱۳۶۶: ۷/ ۳۳) و این حدیث زیبا هم از آن حضرت نقل شده است: «العدل حسن و لکن فی الامراء احسن، السخاء حسن و لکن فی الاغنیاء احسن، الورع حسن ولکن فی العلماء احسن، الصبر حسن و لکن فی الفقراء احسن، التوب حسن و لکن فی الشباب احسن، الحیاء حسن و لکن فی النساء احسن»، عدالت نیکوست، اما از دولتمردان نیکوتر؛ سخاوت نیکوست، اما از ثروتمندان نیکوتر؛ تقوا نیکوست، اما از علما نیکوتر؛ صبر نیکوست، اما از فقرا نیکوتر؛ توبه نیکوست، اما از جوانان نیکوتر و حیا نیکوست، اما از زنان نیکوتر (مجدی، ۱۳۶۹: ۲۴۲؛ پاینده، ۱۳۶۳: ۵۷۸). امام حسین (علیه السلام) هم در این زمینه می فرمایند: «ایها الناس نافسوا فی المکارم و سارعوا فی المغانم و لا تحتسبوا بمعروف لم تجعلوا»: ای مردم! در خوبی ها با یکدیگر رقابت کنید و در کسب غنائم (بهره گرفتن از فرصت ها) شتاب کنید و کار نیکی که در انجامش شتاب نکرده اید، به حساب نیاورید (محدث اربلی، ۱۳۸۱ق: ۲/ ۲۶). از وجود مقدس امام باقر (علیه السلام) نقل شده است، ایشان چهار چیز را از گنج های نیکوکاری به شمار می آوردند، «أربع من کنوز البر: کتمان الحاجه و کتمان الصدقه و کتمان الوجع و کتمان المصیبه»: چهار چیز از گنج های نیکوکاری است: پنهانداشتن حاجت، صدقه پنهانی، نهانداشتن درد و نهانداشتن مصیبت (محدث قمی، ۱۳۶۹: ۳۹). امام صادق (علیه السلام) در تجلیل از نیکوکاری می فرمایند، «البر و حسن الخلق یعمران الدیار و یزیدان فی الاعمار»: نیکوکاری و خوش اخلاقی، خانه ها را آباد و عمرها را طولانی می کنند (مجلسی، ۱۳۸۰: ۱/ ۱۵۰)؛ و در حدیثی دیگر از امام صادق (علیه السلام) آمده است: «یعیش الناس باحسانهم اکثر مما یعیشون باعمارهم و یموتون بذنوبهم اکثر مما یموتون بآجالهم» مردم، بیشتر از آن که با عمر خود زندگی کنند، با احسان و نیکوکاری خود زندگی می کنند و بیشتر از آن که با اجل خود بمیرند، براثر گناهان خود می میرند (هویدی بغدادی، ۱۳۷۰: ۴۴۰). امام موسی کاظم (علیه السلام) درزمین نیکوکاری چنین می فرمایند، «من لم یجد للاساءه مضضا لم یکن عنده للاحسان موقع»: کسی که مزه رنج و سختی را نچشیده، نیکی و احسان در نزد او جایگاهی ندارد (مسعودی، ۱۳۷۹: ۳۳)؛ چنان که مشاهده می شود، اهل بیت علیهم السلام سفارش زیادی به انجام اعمال نیک و گسترش نیکوکاری داشته اند و مردم را با تبیین اجر و پاداش آن، به احسان و انجام نیکوکاری تشویق می کرده اند.

۶. بازتاب احسان و نیکوکاری در آموزه های علوی

نیکوکاری یکی از اصول سازند اخلاقی و تربیتی دین مبین اسلام است که امام علی (علیه السلام)بارها به آن اشاره داشته اند. آن امام همام اساس دین را در به دست آوردن نیکی ها معرفی کرده، منزلت افراد را درگرو انجام کارهای نیک دانسته اند، «رأس الدین اکتساب الحسنات… قدر کل امری ما یحسنه»: اساس دین به دست آوردن نیکی هاست… منزلت هر شخصی به انداز کارهای خیری است که انجام می دهد (تمیمی آمدی، ۱۳۶۶: ۸۶ و ۳۸۴). در مورد ماهیت نیکی آن حضرت فرموده اند، «البر عمل مصلح»: نیکی (در حق دیگران) عملی است اصلاحگر. (خوانساری، ۱۳۶۶: ۱/ ۱۴۹). ایشان در نصیحتی مشفقانه به فرزند خویش چنین از عمل نیک و عکس العمل مردم در برابر نیکوکاری می فرمایند:»ای پسرم… آنچه برای خود دوست داری برای دیگران نیز دوست بدار، و آنچه برای خود نمی پسندی، برای دیگران مپسند، ستم روا مدار، آن گونه که دوست نداری به تو ستم شود، نیکوکار باش، آن گونه که دوست داری به تو نیکی کنند، و آنچه برای دیگران زشت می داری برای خود نیز زشت بشمار« (دشتی، ۱۳۸۰: ۵۲۷). در نهج البلاغه حضرت علی ابن ابی طالب بارها گوشزد می کنند که آدمی باید از بدی و بدکاران در راه خدا اجتناب کرده، در انجام کار خیر و نیک از سرزنش هیچ ملامتگری رنجور نشود: «و أمر بالمعروف تکن من أهله و أنکر المنکر بیدک و لسانک و باین من فعله بجهدک و جاهد فی الله حق جهاده و لا تأخذک فی الله»، به نیکی ها امر کن و خود نیکوکار باش، و با دست و زبان بدی ها را انکار کن، و بکوش تا از بدکاران دور باشی، و در راه خدا آن گونه که شایسته است تلاش کن، و هرگز سرزنش ملامتگران تو را از تلاش در راه خدا بازندارد (دشتی، ۱۳۸۰: ۵۲۱). وقتی حضرت علی (علیه السلام) مردم را به کار فرامی خوانند، این عمل در نظر رفیع و شامخ آن امام همام همان عمل نیک است. برای مثال، ایشان می فرمایند: «و بادروا بالأعمال عمرا ناکسا أو مرضا حابسا أو موتا خالسا فإن الموت هادم لذاتکم»، به سوی اعمال نیکو بشتابید پیش از آن که عمرتان پایان پذیرد، یا بیماری مانع شود، یا تیر مرگ شما را هدف قرار دهد (دشتی، ۱۳۸۰: ۴۶۷)؛ سپس با در نظرگرفتن این که عمر آدمی کوتاه است و سرانجام باید از این جهان رخت بربست نیکوترین ذخیره و اندوخته برای آخرت را چنین بیان کرده اند: «فلیکن أحب الذخائر إلیک ذخیر العمل الصالح»، پس نیکوترین اندوخت تو باید اعمال صالح و درست باشد (دشتی، ۱۳۸۰: ۵۶۷). اغتنام فرصت در انجام کار خیر بارها در نهج البلاغه تبیین شده است؛ آقا علی ابن ابی طالب بارها و بارها مردم را به غنیمت شمردن فرصت ها برای انجام کار خیر فراخوانده، نیکوکاری را در حقیقت زاد و توش آخرت می داند و چنین همگان را در انجام کار نیک ترغیب و تشویق می کنند: «فعلیکم بالجد و الاجتهاد و التأهب و الاستعداد و التزود فی منزل الزاد»، بر شما باد به تلاش و کوشش، آمادگی و آماده شدن، و جمع آوری زاد و توش آخرت و در دوران زندگی دنیا (دشتی، ۱۳۸۰: ۴۶۷). آن حضرت معتقدند، کار خیر ارزش ذاتی خود را دارد، کمیت در کار خیر مطرح نیست؛ بلکه ذات خود نیکوکاری مهم است: افعلوا الخیر و لا تحقروا منه شیئا فإن صغیره کبیر و قلیله کثیر و لا یقولن أحدکم إن أحدا أولی بفعل الخیر منی فیکون و الله کذلک إن للخیر و الشر أهلا فمهما ترکتموه منهما کفاکموه أهله: کار نیک به جا آورید، و آن را هر مقدار که باشد کوچک نشمارید، زیرا کوچک آن بزرگ، و اندک آن فراوان است، و کسی از شما نگوید که: دیگری در انجام کار نیک از من سزاوارتر است! گرچه سوگند به خدا که چنین است: خوب و بد را طرفدارانی است که هرگاه هرکدام از آن دو را واگذارید، انجامشان خواهند داد (دشتی، ۱۳۸۰: ۷۳۱)؛ آنگاه ایشان چنین تصریح کرده اند که خداوند از نیات خیر انسان ها آگاه بوده، آنان را بارها مورد آزمایش قرار می دهد تا معلوم شود که چه کسی نیکوکار است و خداوند جزای وی را به خاطر عمل نیکش عطا کرده، بدکاران را به خاطر اعمال بد مورد عقوبت قرار می دهد. «بعث الله رسله بما خصهم به من وحیه و جعلهم حج له علی خلقه لئلا تجب الحج لهم بترک الإعذار إلیهم فدعاهم بلسان الصدق إلی سبیل الحق ألا إن الله تعالی قد کشف الخلق کشف لا أنه جهل ما أخفوه من مصون أسرارهم و مکنون ضمائرهم و لکن لیبلوهم أیهم أحسن عملا فیکون الثواب جزاء و العقاب بواء»، خداوند پیامبران را برانگیخت و وحی را به آنان اختصاص داد، و پیامبران را حجت خود بر بندگان قرار داد، تا استدلالی یا جای عذری برای کسی باقی نماند، پس پیامبران انسان ها را، با زبان راست گویی به راه حق فراخواندند. آگاه باشید که خداوند از درون بندگان پرده برمی گیرد، نه آن که بر اسرار پوشید آنان آگاه نیست، و بر آنچه در سینه ها نهفته دارند بی خبر است، بلکه خواست آنان را آزمایش کند، تا کدام یک، اعمال نیکو انجام می دهد، و پاداش برابر نیکوکاری و کیفر مکافات درخور بدی ها باشد (دشتی، ۱۳۸۰: ۲۶۵). حضرت علی (علیه السلام) دربار وجود مقدس حضرت محمدابن عبدالله صلی الله علیه و آله و سلم معتقدند: «(أرسله علی حین فتر من الرسل و هفو عن العمل و