فایل پاورپوینت کامل بررسی سبب نزول آیه ی اشتراء النفس

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل بررسی سبب نزول آیه ی اشتراء النفس!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل بررسی سبب نزول آیه ی اشتراء النفس بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل بررسی سبب نزول آیه ی اشتراء النفس از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل بررسی سبب نزول آیه ی اشتراء النفس شامل 74 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل بررسی سبب نزول آیه ی اشتراء النفس استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل بررسی سبب نزول آیه ی اشتراء النفس با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل بررسی سبب نزول آیه ی اشتراء النفس قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل بررسی سبب نزول آیه ی اشتراء النفس حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل بررسی سبب نزول آیه ی اشتراء النفس به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بررسی سبب نزول آیه ی اشتراء النفس :

در سبب نزول آیه ی شریفه ی «و من النّاس مَنْ یشری نفسَه ابتغاءَ مرضاتِ اللّه و اللّه رؤُفٌ بالعباد»[۱] با دو گروه روایات مواجه می شویم:

روایات گروه اوّل

سبب نزول آیه در شأن امیرالمؤمنین علی علیه السلام

بسیاری از مفسّران و علمای بزرگ مسلمان اعم از شیعه و اهل سنّت، طیّ اخبار فراوانی سبب نزول آیه ی مذکور را در شأن علی علیه السلام در لیله المبیت و جانبازی در خوابیدن بر بستر پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم ذکر کرده اند. به بعضی اخبار در این زمینه اشاره می شود:

۱. شیخ طوسی در امالی اش روایتی را با اسناد خود از ابن عبّاس[۲] و روایاتی را از امام سجّاد علیه السلام[۳] و روایتی را از ابوزید سعیدبن اوس انصاری، از ابوعمروبن علاء و روایتی را از انس بن مالک[۴] آورده که می رساند آیه ی یادشده، در شأن علی علیه السلام در لیله المبیت نازل شده است. به دلیل مشابهت مضمون آن ها تنها به یکی از آن روایات بسنده می کنیم:

شیخ طوسی به اسناد خود آورده که انس بن مالک گفته است: وقتی رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم به طرف غار ثور رهسپار شد و ابوبکر نیز همراه آن حضرت بود، پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم به علی علیه السلام دستور داد که بر بستر او بخوابد و بُرده ی او را بپوشد. علی علیه السلام آن شب را در خانه ی پیامبر ماند، در حالی که جان خود را برای کشته شدن آماده کرده بود. آن گاه مردانی از تیره های مختلف قریش به قصد کشتن پیامبر خدا صلی الله علیه و آله وسلم بر بستر پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم آمدند. پس چون خواستند شمشیرهای خود را بر او فرود آورند، در حالی که شکّی نداشتند که او همان محمّد صلی الله علیه و آله وسلم است، گفتند: وقتی او را بیدار کنید تا درد کشتن را بفهمد و شمشیرهایی را که او را در بر گرفته اند، ببیند. وقتی او را بیدار کردند و بُرده را از او کنار زدند، دیدند که علی علیه السلام به جای او خوابیده است. او را رها کردند و به تعقیب و جست وجوی پیامبر علیه السلام پراکنده شدند. از این رو، خداوند عزّوجلّ این آیه را در شأن علی علیه السلام نازل کرد که: «و من الناس من یشری نفسه ابتغاء مرضات اللّه و اللّه رؤُفٌ بالعباد»[۵]

۲. عیّاشی در تفسیر خود از جابر، از امام باقر علیه السلام روایت کرده است که آن حضرت فرمود:

و امّا آیه ی «و من النّاس من یشری نفسه ابتغاء مرضات اللّه…»، در شأن علیّ بن ابی طالب علیه السلام هنگام بذل جان برای خدا و رسولش نازل شده است، در شبی که کفّار قریش قصد کشتن پیامبر خدا صلی الله علیه و آله وسلم را داشتند و آن حضرت بر بستر پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم خوابید.»[۶]

۳. ابن شهر آشوب در مناقب گوید:

آیه ی مزبور در مورد بیتوته ی امیرالمؤمنین علی علیه السلام بر فراش پیامبر خدا صلی الله علیه و آله وسلم نازل شده است. این مطلب را ابراهیم ثقفی و فلکی طوسی با اسناد از حاکم [ حکم] از سدّی، از ابی مالک، از ابن عبّاس روایت کرده اند. هم چنین ابوالمفضّل شیبانی با اسناد خود از امام سجّاد علیه السلام و از حسن بصری از انس و از ابی زید انصاری از ابی عمروبن علاء روایت کرده است. ثعلبی نیز همین روایت را از ابن عبّاس و سدّی و معبد نقل کرده است.[۷]

۴. فرات بن ابراهیم کوفی، به اسناد خود از ابن عبّاس نقل کرده که وی در مورد آیه گفته است:

این آیه در شأن علی علیه السلام در شبی که بر بستر رسول خدا بیتوته کرد نازل شده است.[۸]

البتّه در بحارالانوار به نقل از فرات، طریق دیگری هم آمده است، که آن نیز به ابن عبّاس می رسد.[۹]

۵. علیّ بن ابراهیم قمی گوید:

این آیه در شأن امیرالمؤمنین علیه السلام در لیله المبیت نازل شده و مفهوم «یشری» در آیه ی مزبور، آن است که جان خود را در راه رضایِ خدا بذل نمود.[۱۰]

۶. فضائل الصحابه، از عبدالملک بن عکبری، و از ابن مظفّر سمنانی [ سمعانی] با اسناد ایشان از امام سجّاد علیه السلام، شأن نزول آیه ی مذکور را در باره ی علی علیه السلام ذکر کرده است.[۱۱]

۷. ثعلبی در تفسیر خود، ابن عقبه در ملحمه، ابوالسّعادات در فضائل العشره، ابن اثیر در اسدالغابه، غزالی در احیاء و هم چنین در کیمیای سعادت، به اسنادشان از ابی یقظان، نیز جماعتی از اصحاب شیعه هم چون ابن بابویه، ابن شاذان، کلینی، شیخ طوسی، ابن عقده، برقی، ابن فیّاض، عبدلی، صفوانی، و ثقفی با اسانیدشان از ابن عبّاس و ابی رافع و هندبن ابی هاله آورده اند که: رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم فرمود:

خداوند به جبرئیل و میکائیل وحی کرد که: من بین شما دو فرشته، برادری برقرار کردم و عمر یکی از شما را طولانی تر از عمر رفیقش قرار دادم؛ پس کدام یک از شما برادر خود را در این امر یعنی طول عمر و حیات مقدّم می دارد؟ هر دو فرشته از مرگ کراهت ورزیدند (حیات را برای خود خواستند). لذا خداوند به آن دو فرشته وحی کرد که: آیا شما مثل ولیّ من علیّ بن ابی طالب نیستید که من بین او و پیامبر خود محمّد صلی الله علیه و آله وسلم رابطه ی برادری برقرار کردم، اما او حیات پیامبر خدا صلی الله علیه و آله وسلم را بر خودش مقدّم و راجح دانست به طوری که بر بستر پیامبر شب را به صبح رسانید تا جان او را حفظ کند؟ اینک هر دو بر زمین فرود آیید و او را از دشمنانش حفظ کنید. لذا جبرئیل و میکائیل فرود آمدند، جبرئیل کنار سر علی علیه السلام و میکائیل نزد پاهای علی علیه السلام نشستند و جبرئیل فرمود: مرحبا بر تو پسر ابی طالب که خداوند به واسطه ی تو بر ملائکه ی مقرّبش مباهات می کند. بدین رو، خداوند تعالی این آیه را نازل فرمود که: «و من النّاس من یشری نفسه ابتغاء مرضات اللّه…».[۱۲]

۸. در کشف الغمّه نیز روایتی از ابن اثیر از کتاب الانصاف وی ذکر شده که دلالت بر فضیلت علی علیه السلام در بیتوته و بذل جان خود در راه رضایِ خدا و مباهات خداوند بر جبرئیل و میکائیل به واسطه ی این فضایل دارد.[۱۳]

۹. شیخ طوسی از سدّی و او از ابن عبّاس مثل همین روایت را در سبب نزول آیه در شأن علی علیه السلام ذکر کرده است.[۱۴]

۱۰. فخر رازی به همین سبب نزول آیه ی مذکور در شأن علی علیه السلام اشاره کرده است.[۱۵]

۱۱. نظام الدّین نیشابوری، به روایت مربوط به سبب نزول آیه ی یادشده در شأن علی علیه السلام اشاره کرده است.[۱۶]

۱۲. علاّمه مجلسی و شیخ مفید، اشعاری را در همین رابطه از امیرالمؤمنین علیه السلام نقل کرده اند که مربوط به تسلیم و رضایت حضرتش در بیتوته بر فراش پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم به خاطر رضای خدا و پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم می باشد:

وَقَیتُ بنفسی خیرَ مَن وَطأ الحَصی

وَ مَن طافَ بالبَیت العتیق و الحجَر

محمّد لمّا خافَ أن یَمکُرُوا به

فوَقاهُ ربّی ذوالجلال مِنَ المکر

و بتُّ أُراعیهم مَتی ینشُروننی

وَ قد وطَّنتُ نفسی عَلی القتلِ وَ الأسر

من با جان خود، بهترین کسی را که بر رویِ سنگریزه های زمین قدم گذاشته و نیکوترین مردی را که خانه ی خدا و حجر اسماعیل را طواف کرده است، نگاه داشتم آن شخص، محمّد صلی الله علیه و آله وسلم است هنگامی که ترسید کافران بر ضدّ وی نقشه بکشند. پس خداوند بزرگ و صاحب جلال و عظمت، او را از مکر آن ها حفظ فرمود و من در بستر او شب را به صبح آوردم، در حالی که منتظر و مراقب آن ها بودم که چه وقت به سویم هجوم آورده و مرا پراکنده می سازند و خود را آماده ی مرگ و یا اسارت نموده بودم.[۱۷]

روایات گروه دوم

سبب نزول آیه در شأن صهیب و یا برخی صحابه ی دیگر

بعضی علمای عامّه، سبب نزول آیه ی مذکور را در شأن افرادی غیر از امیرالمؤمنین علیه السلام دانسته اند. به نمونه هایی از این روایات اشاره می گردد:

۱. طبری به اسناد خود، از عکرمه آورده است که: این آیه در شأن ابوذر و صهیب نازل شده است.[۱۸]

۲. سیوطی نیز این روایت را از ابن جریر و طبرانی به نقل از عکرمه آورده است که:

این آیه در مورد ابوذر غفاری (جندب بن السکن) و صهیب بن سنان نازل شده است؛ زیرا خویشان ابوذر، اموال ابوذر را گرفتند و او از دست آن ها فرار کرد و به نزد پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم در مدینه آمد… و امّا صهیب نیز چنان بود که مشرکان از خانواده اش اموالی را اخذ کرده بودند. او مال خود را به عنوان فدیه به آن ها داد و به مدینه هجرت کرد.[۱۹]

۳. فخر رازی، روایتی در سبب نزول این آیه علاوه بر روایت پیشین از ابن عبّاس نقل کرده است که:

این آیه در مورد صهیب بن سنان مولی عبداللّه بن جدعان، عمّاربن یاسر، سمیّه مادر عمّار، یاسر پدر عمّار، بلال مولی ابوبکر، ابوذر، خبّاب بن ارت، عابس مولی حویطب نازل شده است که مشرکان آن ها را گرفته و شکنجه می دادند؛ امّا صهیب به اهل مکّه گفت: من پیرمردی سالخورده هستم و مال و متاع دارم، من چه با شما باشم و چه از دشمنانتان باشم ضرری به شما نمی رسانم، من کلامی گفته ام و کراهت دارم که از آن دست کشیده و پایین بیایم، پس مال و متاعم را به شما می بخشم و در عوض دینم را از شما خریداری می کنم. اهل مکّه به این امر راضی شدند و او را رها کردند. سپس صهیب به مدینه رفت که این آیه نازل شد:«و من الناس من یشری نفسه ابتغاء مرضات اللّه». هنگام ورود صهیب به مدینه او با ابوبکر ملاقات و برخورد کرد، ابوبکر به او گفت: معامله ات سودآور بود و آن گاه این آیه را که خداوند درباره ی ارزش معامله ی صهیب نازل کرده بود بر او قرائت کرد…[۲۰]

۴. برخی از مفسّران اهل سنّت هم چون بیضاوی و زمخشری، نزول آیه ی مزبور را تنها در مورد صهیب ذکر کرده اند، و نامی از ابوذر نیاورده اند.[۲۱]

۵. نظام الدّین نیشابوری از طریق سعیدبن مسیّب روایت کرده که این آیه در شأن صهیب نازل شده است.[۲۲]

بررسی روایات گروه دوم

این گروه روایات از نظر سند و متن قابل خدشه است:

الف) از نظر سند:

۱. راوی روایت موجود در تفسیر طبری، عکرمه مولی ابن عبّاس است (م ۱۰۴ یا ۱۰۵ یا ۱۰۷ ه ق) که از علمای عامّه بوده و از اخبار یا کتب رجال، سخنی دالّ بر توثیق او به دست نمی آید. تنها این مطلب در مورد او گفته شده که ابوعبداللّه عکرمه (مولی ابن عبّاس) از مردم بربر مغرب بوده است و از مولای خود (ابن عبّاس) و هم چنین از امیرالمؤمنین علی علیه السلام تفسیر را روایت می کرده است.

لکن محدّث قمی، او را از مفسّران امامیّه ندانسته و جزو خوارج برشمرده است.[۲۳] در مورد او روایتی نقل شده که راوی به امام باقر علیه السلام عرض کرد که عکرمه (مولی ابن عبّاس) را اجل نزدیک شده و مرگش فرا رسیده، امام فرمود: اگر به او دسترسی داشتم سخنی را به وی تعلیم می دادم تا طعمه ی آتش دوزخ نگردد.[۲۴]

۲. در مورد سعیدبن مسیّب راوی روایت موجود در تفسیر غرائب القرآن نیز بحث است.

زرکلی در الاعلام او را چنین معرّفی کرده است: سعیدبن مسیّب بن حزن بن ابی وهب مخزومی قرشی ملقّب به ابومحمّد (۱۳ ۹۴ ه ق) از فقهای تابعین در مدینه بود. وی بیش از دیگر مردم احکام عمربن خطّاب را در خاطر داشته و از آن پاسداری می کرده است؛ لذا به او عنوان «راویه عمر» داده اند.[۲۵]

اکثر علمای اهل سنّت، سعیدبن مسیّب را توثیق نموده و مرسلات وی را اصحّ مراسیل و قابل اعتبار می دانند.[۲۶]

ابن ابی الحدید معتزلی، وی را در شمار منحرفین از علی علیه السلام برشمرده و به گفت وگوی تندی که میان یکی از فرزندان امیرالمؤمنین علیه السلام با سعیدبن مسیّب رخ داده، اشاره کرده است.[۲۷]

علمای شیعه نیز در مورد او مواضع مختلف مطرح کرده اند: بعضی سعیدبن مسیّب را از ثقات و اصحاب خاص امام سجّاد علیه السلام (از حواریان