فایل پاورپوینت کامل توسل آسانترین راه رسیدن به مقصد

با فایل فایل پاورپوینت کامل توسل آسانترین راه رسیدن به مقصد یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل توسل آسانترین راه رسیدن به مقصد شامل 90 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل توسل آسانترین راه رسیدن به مقصد را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل توسل آسانترین راه رسیدن به مقصد با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل توسل آسانترین راه رسیدن به مقصد بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل توسل آسانترین راه رسیدن به مقصد با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل توسل آسانترین راه رسیدن به مقصد وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل توسل آسانترین راه رسیدن به مقصد با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل توسل آسانترین راه رسیدن به مقصد مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل توسل آسانترین راه رسیدن به مقصد :

توسل یعنی چه؟!

توسّل از آموزه های اعتقادی شیعه و اکثریت مسلمانان، به معنای واسطه قرار دادن شخص یا چیزی نزد خداوند، برای تقرب به او و برآورده شدن حاجت ها. توسل با آموزه شفاعت پیوند نزدیکی دارد و این دو آموزه معمولاً همراه یکدیگر ذکر می شوند.

به اعتقاد شیعیان، اهمیت توسل برخاسته از امر الاهی در قرآن و نیز احادیث پرشماری از اهل بیت(ع) است. در دعاها و زیارات ائمه(ع) نیز مضامین توسل بسیار به چشم می خورد که معروف ترین آنها دعای توسل است.

در دوره معاصر، وهابی ها به پیروی از ابن تیمیه اشکالاتی را درباره توسل مطرح کرده اند که علمای شیعه و غالب اهل سنت این اشکالات را نپذیرفته اند.

توسل عبارت است از خواستن و تقاضا کردن از شخصی در دنیا برای وساطت در حصول نعمت و سعادت و یا رفع نقمت و شقاوت دنیوی یا اخروی که جامع این دو، همان معنای خیر است و خیر امری است که هماهنگ با نظام احسن الهی باشد. از همین رو شرور نمی توانند متعلق نذر و امثال آن و نیز موضوع توسل باشند،چون در قلمرو اراده الهی و خواست وسائط قرار نمی گیرند.

نکته قابل تذکر آن که توسل هرگز به معنای طلب وساطت تکوینی نیست، یعنی در توسل، شخص واسطه، خود در سلسله علل تکوینی مطلوب واقع نمی شود و آن را به وجود نمی آورد، بلکه تنها به این معناست که او نیز دعا می کند و از خدا می خواهد که حاجت و نیاز شخص متوسل برآورده شود، به بیان دیگر از خداوند می خواهد که دعا های شخص متوسل، مستجاب شوند.

حاجت باید مشروع یعنی موافق با نظام اسباب و مسببات باشد تا در راستای اراده متوسلٌ به مثل نفوس انبیاء اولیاء الهی و متوسل الیه یعنی خداوند قرار گیرد. سرّ این که برخی توسلات و دعا های ما اجابت نمی شوند همین است که با نظام کلی هستی که نظام احسن است، سازگار نیستند.

شکی نیست که شرط مؤثر بودن توسلات این است که افرادی که برای وساطت مورد توسل قرار می گیرند، افرادی شایسته و برگزیدگانی وارسته باشند که درخواستشان در پیشگاه الهی مقبول افتد و به اصطلاح «مستجاب الدعوه» باشند. اینان کسانی هستند که اراده و مشیت آن ها فانی و مندک در اراده الهی و مطابق نظام الهی است.

هر موجودی که در مقایسه با شخص متوسل، قرب بیشتری نسبت به خداوند داشته باشد، نبوتاً می تواند مورد توسل قرار گیرد. اما اثباتاً مصداق روشن و متیقن متوسلٌ به، معصومین علیهم السلام هستند که از طریق روایات به ما معرفی شده اند.

اگر شخصی روحیه استکباری داشته و عجب و غرور و خود بزرگ بینی در جان او رسوخ کرده باشد، حاضر به توسل نمی شود.

کسانی که در برابر خداوند گردن فرازی می کنند، به طریق اولی در برابر انبیاء و معصومین (ع) نیز سر تعظیم فرود نخواهند آورد و اهل توسل نیستند. کسی که در برابر معصومین و انسان های کامل که عبد خدایند حاضر به خضوع نیست، دیر یا زود در برابر خداوند نیز گردن فرازی خواهد کرد.

قرآن کریم در آیه پنجم سوره منافقون به وضوح بدین لطیفه اشاره فرموده است:

و اذا قیل لهم تعالوا یستغفر لکم رسول الله لووا رؤسهم و رأیتهم یصدون و هم مستکبرون.

آن هنگام که به آنان (منافقان) گفته می شود نزد رسول خدا آیید تا وی از درگاه الهی برای شما آمرزش طلب کند، سر می پیچند و تو خود (ای رسول) می بینی که از روی استکبار و نخوت روی برمی تابند.

از این آیه به دست می آید که نقش و تأثیر توسل در اخلاق آدمی چگونه است. فرد و جامعه اهل توسل، هرگز اهل نفاق و استکبار نیستند. در تجربه های عینی نیز بخوبی می بینیم افرادی که اهل دعا و توسل اند بیش از سایرین از روحیه تواضع و فروتنی برخوردارند و به عکس، کسانی که در برابر خالق هستی زانو نزده اند، هرگز حاضر نیستند در برابر مخلوقات و بندگان صالح خداوندی تواضع و فروتنی به خرج دهند.

برخی از آیات در باره حضرت ابراهیم«ع» است که برای اهل مکه از خداوند درخواست نعمت می کند. روشن است که وقتی دعای حضرت ابراهیم«ع» در حق اهل مکه است و نه در حق خود، مفهوم توسل و وساطت در دعا و طلب، بخوبی صادق است، گرچه دعا برای خود، مصداق توسل مصطلح نیست، دعای حضرت ابراهیم«ع» چنین است: به آیات ذیل توجه نمایید.

۱ـ و إذا قال إبراهیم رب اجعل هذا بلداً امناً وارزق أهله من الثمرات من امن منهم بالله و الیوم الاخر…

و آن هنگام که ابراهیم به درگاه الهی عرضه داشت: ای پروردگار من، تو خود این سرزمین را در امنیت و آسایش گیر و اهل آن را از ثمرات و نعمت های خویش بهره مند ساز، آنها که به خدا و روز رستاخیز ایمان آورده اند….

۲ـ ربنا وابعث فیهم رسولاً منهم یتلوا علیهم ایاتک و یعلمهم الکتاب و الحکمه و یزکیهم.

پروردگارا، در بین این قوم فرستاده ای از میان خودشان برگزین که آیات تو را بر آنها تلاوت نماید و آنان را کتاب و حکمت آموزد و از پلیدی ها پاکشان سازد

در بعضی از آیات، حضرت ابراهیم«ع» برای خود، پدر و مادر خویش و دیگر مؤمنین از خداوند طلب آمرزش و مغفرت می نماید:

ربنا اغفرلی و لوالدی و للمؤمنین یوم یقوم الحساب.(ـ سوره ابراهیم(۱۴): ۴۱.

پروردگارا، رحمت و مغفرت خویش را در روز حسابرسی اعمال، نصیب من و والدینم و دیگر اهل ایمان بفرما.

حضرت موسی«ع» نیز به پیشگاه خدا عرضه می دارد:

رب اغفرلی و لأخی و أدخلنا فی رحمتک و أنت ارحم الراحمین.(۱۲ـ سوره اعراف(۷): ۱۵۱.)

ای پروردگار من، من و برادرم (هارون) را مورد مغفرت و آمرزش خویش قرار ده و ما را در رحمت خویش داخل گردان، همانا تو مهربانترین مهربانانی.

بنابراین دعای حضرت ابراهیم و حضرت موسی علیهما السلام برای دیگران ـ چنان که گفتیم ـ مصداق توسل است.

شبهه ای در باب توسل

با توجه به اینکه خداوند نسبت به همه بندگان خویش با بیانی عام و همگانی فرموده است که همه می توانند دست نیاز به درگاه او دراز کنند و خود مستقیماً از او چیزی بخواهند، آیا توسل به شخص دیگر برای واسطه شدن در درگاه الهی با توحید در استعانت و با توحید در دعا ـ به این معنا که تنها از خدا چیزی بخواهیم ـ منافات ندارد؟

پاسخ: بطورکلی می گوییم به هیچ وجه اشکال و با توحید در دعا نیز هیچ گونه منافاتی ندارد زیرا:

اولاً: این یک امر عرفی است که وقتی کسی بخواهد از شخص دیگری تقاضای امر مهم و با ارزشی را بکند، در پی آن برمی آید که شخص سومی را که رابطه نزدیک تری با فرد مورد نظر دارد، بیابد و او را واسطه قرار دهد، شاید که مطلوب حاصل شود. لذا با توجه به این که انسان ها از نظر درجات و مراتب قرب الهی با یکدیگر اختلاف دارند، افراد معمولی می توانند انسان های والاتر و شایسته تر را در پیشگاه خداوند واسطه قرار دهند و از طریق آنان حاجت خود را از خداوند طلب کنند. منظور از عرفیت این امر آن است که اتخاذ وسیله و واسطه، ریشه در فطرت انسان دارد و لذا توسل به بزرگان و برگزیدگان الهی هماهنگ با فطرت انسان است.

ثانیاً: در خود قرآن کریم آیاتی وجود دارند که در آنها به گروهی امر شده است که باید نزد پیغمبر«ص» بیایند و از ایشان بخواهند که برایشان طلب آمرزش و مغفرت نمایند و چون چنین نکردند، مورد توبیخ قرار گرفتند. این توبیخ حاکی از مقبولیت، مشروعیت و مطلوبیت توسل در نزد خداوند است:

ولو أنهم إذ ظلموا أنفسهم جاءوک فاستغفروا الله و استغفر لهم الرسول لوجدوا الله تواباً رحیماً.

و اگر آن هنگام که گروه منافقان با نفاق و گناه بر خویش ستم کردند، از کردار خود توبه می کردند و نزد تو می آمدند که برای آنها استغفار و از خدا طلب آمرزش کنی، البته خداوند را توبه پذیر و مهربان می یافتند.

چنانکه در مورد برادران حضرت یوسف«ع» در قرآن کریم آمده است که پس از انجام خطاها و اشتباه کاری ها در حق حضرت یوسف«ع»، نزد پدر خویش حضرت یعقوب«ع» آمدند و از او خواستند برای آنان از درگاه خداوند طلب مغفرت کند. آن حضرت نیز درخواست آنان را رد نکرد و این خود دلیل توسل از سوی آن حضرت است:

قالوا یا أبانا استغفرلنا ذنوبنا إنّا کنّا خاطئین * قال سوف أستغفر لکم ربی إنه هو الغفور الرحیمُ.

گفتند: ای پدر، برای ما از خداوند آمرزش بخواه، زیرا ما خطا کرده ایم. گفت: بزودی از پیشگاه پروردگارم برایتان طلب مغفرت خواهم کرد، خدایی که آمرزنده و مهربان است.

ثالثاً: باید دانست که توسل جستن و واسطه قرار دادن انسان های برگزیده و شایسته ای همچون انبیا و ائمه و… وقتی با توحید در دعا منافات پیدا می کند که بخواهیم

آنان را در عرض خداوند قرار دهیم و مستقلاً از آنان چیزی بخواهیم که در این صورت توسل به معنای شرک ورزیدن به خدا و رقیب تراشیدن برای اوست، اما توسل جستن به ائمه علیهم السلام هرگز به این معنا نیست که آنها نیز در کنار خداوند، ربوبیت و تدبیر امور و اجابت حوائج مردم را مستقلاً به عهده داشته باشند، بلکه توسل، تنها به معنای واسطه قرار دادن انسان های والاتری است که در پیشگاه خداوند، مقام و منزلت بالاتری دارند و از قرب بیشتری برخوردارند. در عین حال می دانیم که اینان خود از مصادیق بارز و کامل بنده و عبد الهی هستند و بالاترین افتخارشان نیز رسیدن به مقام عبودیت خالص و محض برای ذات پروردگار است. ما نیز از همین حیث عبودیت و بندگی است که برای آنان مقام و مرتبتی والا قائلیم.

از این روست که در مقام یاری جستن از پیشگاه حضرت بقیه الله الاعظم امام عصر«عج» خطاب به آن بزرگوار می گوییم: لقد توجهت الیک بحاجتی لعلمی ان لک عندالله شفاعه مقبوله و مقاماً محموداً.

(ای پیشوا و سرور من) تنها به تو چشم امید دوخته ام و تنها از تو طلب حاجت کردم، زیرا می دانم شفاعت تو در نزد پروردگار مقبول است و در بارگاه کبریایی او از مقام و ارجی عظیم و شایسته برخورداری.

در پایان زیارت جامعه نیز بر این نکته تأکید می شود که اگر ائمه و پیشوایان دین، واسطه قرار داده می شوند و به آنان توسل می جوئیم، صرفاً به این خاطر است

که بندگانی شایسته و مقرب درگاه الهی هستند و لذا می توانند در رفع گرفتاری ها و برآوردن نیازها شفیع باشند.

در زیارت جامعه می خوانیم:

اللهم انی لو وجدت شفعاء اقرب الیک من محمدٍ«ص» و اهل بیته الاخیار الائمه الابرار لجعلتهم شفعائی.( مفاتیح الجنان، حاج شیخ عباس قمی(ره)، زیارت جامعه.)

خدایا براستی اگر شفیعانی نزدیک تر به تو از محمد«ص» و خاندان نیک او که پیشوایان راستین و وارسته اند، می یافتم، هر آینه آنها را به عنوان شفیع در آستان تو انتخاب می کردم.

اراده معصومین«ع» فانی و مندک در اراده و خواست خداوند است و به همین جهت به مقام والای عبودیت نائل شده اند و می توانند واسطه و وسیله قرب دیگران باشند.

بنابراین توسل نه از نظر عرف و فطرت مورد خدشه است و نه از جهت قرآن و عقل، زیرا در خود آیات قرآن بر ضرورت توسل به بزرگان و شایستگانی چون پیامبر«ص» تأکید شده است و از نظر عقلی نیز واسطه قرار دادن آنان هیچ گونه منافاتی با توحید و ابعاد مختلف آن ندارد.

ازاین راه توسل خیلی ها به حاجتشان رسیدند

مؤلف گوید: شیخ کفعمی در کتاب بَلَدُ الأَمین دعای مفصلی موسوم به دعای فَرَج نقل کرده که این دعای تَوَسُّل در ضمن آن آمده است و کفعمی آن را در بخشهای آخر کتاب «مِصْباح» ذکر کرده است.- خواجه نصیر الدین طوسی همین دعای توسّل است که آن را با صلوات بر حجّتهای پاک الهی ترکیب کرده اند و مجموعه آن در یک خطبه بلیغ و رسا جا گرفته است،

در ادامه دعای توسل به همراه ترجمه آن را می خوانیم:

اَللَّهُمَّ إِنّی أَسْئَلُک وَاَتَوَجَّهُ اِلَیک بِنَبِیک نَبِی الرَّحْمَهِ مُحَمَّدٍ صَلَّی اللّهُ عَلَیهِ وَآلِهِ، یا اَبَاالْقاسِمِ، یا رَسُولَ اللّهِ، یا اِمامَ الرَّحْمَهِ، یا سَیدَنا وَمَوْلینا، إِنّا تَوَجَّهْنا وَاسْتَشْفَعْنا وَتَوَسَّلْنا بِک اِلَی اللّهِ، وَقَدَّمْناک بَینَ یدَی حاجاتِنا، یا وَجیهاً عِنْدَ اللّهِ، إِشْفَعْ لَنا عِنْدَ اللَهِ.

خدایا از تو درخواست دارم و به سویت روی آوردم به وسیله پیامبرت، پیامبر رحمت محمّد (درود خدا بر او و خاندانش) ای ابا القاسم، ای فرستاده خدا، ای پیشوای رحمت، ای آقا و مولای ما، به تو رو آوردیم و تو را واسطه قرار دادیم و به سوی خدا تو را وسیله ساختیم و تو را پیش روی حاجاتمان نهادیم، ای آبرومند نزد خدا، برای ما نزد خدا شفاعت کن.

یا اَبَا الْحَسَنِ، یا اَمیرَ الْمُؤْمِنینَ، یا عَلِی بْنَ أَبیطالِبٍ، یا حُجَّهَ اللّهِ عَلی خَلْقِهِ، یا سَیدَنا وَمَوْلینا، إِنّا تَوَجَّهْنا وَاسْتَشْفَعْنا وَتَوَسَّلْنا بِک اِلَی اللَهِ، وَقَدَّمْناک بَینَ یدَی حاجاتِنا، یا وَجیهاً عِنْدَ اللَهِ، اِشْفَعْ لَنا عِنْدَ اللَهِ.

ای ابا الحسن، ای امیر المؤمنین، ای علی بن ابیطالب، ای حجّت خدا بر بندگان، ای آقا و مولای ما، به تو روی آوردیم و تو را واسطه قرار دادیم، و به سوی خدا به تو توسّل جستیم و تو را پیش روی حاجاتمان نهادیم، ای آبرومند نزد خدا، برای ما نزد خدا شفاعت کن.

یا فاطِمَهُ الزَّهْراَّءُ، یا بِنْتَ مُحَمَّدٍ، یا قُرَّهَ عَینِ الرَّسُولِ، یا سَیدَتَنا وَمَوْلاتَنا، اِنّا تَوَجَّهْنا وَاسْتَشْفَعْنا وَتَوَسَّلْنا بِک اِلَی اللّهِ، وَقَدَّمْناک بَینَ یدَی حاجاتِنا، یا وَجیهَهً عِنْدَ اللَهِ، اِشْفَعی لَنا عِنْدَ اللَهِ.

ای فاطمه زهرا، ای دختر دلبند محمّد، ای نور چشم رسول خدا، ای سرور و بانوی ما، به تو روی آوردیم و تو را واسطه قرار دادیم و به سوی خدا به تو توسّل جستیم و تو را پیش روی حاجاتمان نهادیم، ای آبرومند نزد خدا، برای ما نزد خدا شفاعت کن.

یا اَبا مُحَمَّدٍ، یا حَسَنَ بْنَ عَلِی، اَیهَا الْمُجْتَبی، یا بْنَ رَسُولِ اللَهِ، یا حُجَّهَ اللّهِ عَلی خَلْقِهِ، یا سَیدَنا وَمَوْلینا، اِنّا تَوَجَّهْنا وَاسْتَشْفَعْنا وَتَوَسَّلْنا بِک اِلَی اللَهِ، وَقَدَّمْناک بَینَ یدَی حاجاتِنا، یا وَجیهاً عِنْدَ