فایل پاورپوینت کامل دین، خاستگاه شادی های پایدار ؛ گفتگو با حجت الاسلام و المسلمین حمید پارسانیا

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل دین، خاستگاه شادی های پایدار ؛ گفتگو با حجت الاسلام و المسلمین حمید پارسانیا؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل دین، خاستگاه شادی های پایدار ؛ گفتگو با حجت الاسلام و المسلمین حمید پارسانیا انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 115 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل دین، خاستگاه شادی های پایدار ؛ گفتگو با حجت الاسلام و المسلمین حمید پارسانیا:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل دین، خاستگاه شادی های پایدار ؛ گفتگو با حجت الاسلام و المسلمین حمید پارسانیا آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل دین، خاستگاه شادی های پایدار ؛ گفتگو با حجت الاسلام و المسلمین حمید پارسانیا با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل دین، خاستگاه شادی های پایدار ؛ گفتگو با حجت الاسلام و المسلمین حمید پارسانیا از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل دین، خاستگاه شادی های پایدار ؛ گفتگو با حجت الاسلام و المسلمین حمید پارسانیا، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دین، خاستگاه شادی های پایدار ؛ گفتگو با حجت الاسلام و المسلمین حمید پارسانیا :

وجود انسانی دارای ابعاد و مراتب مختلفی است که بعضی عقلی، برخی برزخی و بعضی دیگر وهمی و خیالی می باشند. این مراحل، با عوالم گوناگون وجود، متناسب بوده، به موازات مراحل آفرینش تصویر می شوند و برای هر یک، لذت، شادی، غم واندوه خاص آن مرتبه وجود دارد. اما بعضی از این مراتب کمال، با بهجت و سروری نامتناهی و بیکران همراه بوده که انسان را به شادی، رضایتمندی و خشنودی خاص می رساند، این نوع از شادی و سرور حقیقی به دلیل نامحدود بودنش، محیط بر انسان می باشد. محل و جایگاه شادی حقیقی در باطن وجود انسان بوده و تنها راه رسیدن به آن، برخورداری از عقلانیت و سیر و سلوک عرفانی است. طمأنینه، آرامش و وقار از نتایج شادی حقیقی می باشد.

برای دستیابی به این مراحل و پاسخگویی به سؤالات گروه معارف و مبانی در رابطه با شادی، به خدمت حجت الاسلام والمسلمین جناب آقای حمید پارسانیا از محققین و نویسندگان صاحبنظر، رسیده و از پاسخهای مکفی و لازم ایشان در این خصوص، نهایت استفاده را نمودیم. بدین لحاظ از همکاری ایشان کمال تشکر و قدردانی را می نمائیم.

شادی چیست؟ و روح آدمی به چه میزان نیازمند آن است؟

§ پرسش شما دارای دو بخش است. بخش اول در باره شادی و بخش دوم پیرامون کمیت و کیفیت نیاز روح آدمی به آن است. شادی یکی از حالاتی است که آن را در بسیاری از شرایط در خویش می یابیم. این حالات را با حواس بیرونی همچون چشم و گوش و مانند آن نمی توان دید،§ زیرا شادی با حس درونی قابل درک است هر چند در چهره و جسم انسان نیز اثر شادی همان طراوت شادابی است. نسبت شادی و شادابی نظیر نسبت آرامش و وقار می باشد. آرامش که به عربی «سکینه» نامیده می شود مربوط به قلب آدمی بوده و وقار حالتی است که در اندام و بدن ظاهر می گردد. شادی را به عربی «سرور» و شادابی را «نضرت» می نامند. که حاصل تلفیق این دو،§ «بهجت» بوده و با سعادت قرین و همراه است.

انسان سعادتمند، انسانی مبتهج، شاد و شاداب بوده و سعادت نیز دارای لوازمی است که مهمترین آن «لذت» است. خواجه نصیرالدین طوسی در این باره می نویسد: «از جمله مشهورات این است که سعادت همان لذت است و جز آن نیست.»

در برابر شادی و شادابی، غم و اندوه، در قبال سعادت، شقاوت و در برابر لذت، درد و ألم قرار دارد. انسان هنگامیکه لذت می برد سعادتمند بوده، شاداب، مسرور و مبتهج گشته و هنگامیکه درد و رنج دارد با مشقت و شقاوت دست به گریبان، غمگین و اندوهناک می شود. می توان گفت هر یک از پدیده های «لذت و رنج» یا «سعادت و شقاوت»، منشأ شادی و غم انسانی هستند. شهید مطهری، شادی و غم یا سرور و اندوه را «دو حالت خاص لذت و رنج یا خوشی و ناخوشی» می خواند.

ابن سینا در یکی از کتابهای خود، با عنوان بهجت و سعادت، یکی از بهترین متون را در باب شادی و شادابی و ارتباط آن با لذت و رنج پدید آورده است. از جمله نکات مورد توجه ابن سینا این است که لذت و رنج، ذو مراتب بوده که برخی از آن حسی، بعضی خیالی و وهمی و بعضی دیگر مربوط به مراتب و مراحل برتر از آن است. ابن سینا می گوید، عوام بر این باورند که برترین لذتها، حسی بوده و غیر از آن همه لذتهای ضعیف، خیالی و غیر حقیقی هستند. او در ابطال این پندار، به این نکته تذکر می دهد که چه بسیارند افرادی که برای تأمین لذتهای خیالی خود از لذتهای حسی دست کشیده و بلکه مشقات و دردهای جسمانی را متحمل می شوند، غافل از اینکه این گونه لذتهای خیالی تنها مختص به انسان نبوده و در حیوانات نیز یافت می شود، چنانکه یک سگ شکاری به رغم گرسنگی، شکار را حفظ کرده و به صاحب خود می رساند، یا برخی حیوانات، جان خود را برای دفاع از فرزندان خویش با طیب خاطر به خطر می اندازند. سعادت، نوع خاصی از لذت است که با دخالت قوه عاقله پدید آمده و در آن لذتها، رنج ها و نتایج آنها سنجیده می شود. بنابراین انسان تا به عرصه عقل و کمالات مربوط به آن وارد نشده و در محدوده حس، خیال، وهم و لذائذ آنها باقی بماند به سعادت، حیات، شادی و شادابی متناسب به آن نمی رسد. لذا سعادت مراتب مختلفی دارد که ناشی از مراحل و شئون وجودی انسان است. هر مرتبه و شأنی از مراتب انسانی، لذت، نشاط، سرور و همچنین رنج، سختی، غم و اندوه متناسب با خود را دارد.

در این راستا اگر روح، را مرتبه ای از مراتب عالی وجود انسانی بدانیم، پس شادی روحانی نیز مرتبه ای برتر از سرور و نشاط جسمانی است که از ثبات، شدت و گسترش و قوت فراوانی برخوردار است، اگر چه گاهی با سختی ها و رنجهای جسمانی همراه می شود لکن، در این حال همه دشواریها را نیز شیرین و جذاب می گرداند.

از منظر دینی چه مسائلی و با چه شاخصه هایی شادی آفرین محسوب می شوند؟

در نگاه دینی انسان موجودی تک ساحتی نیست بلکه دارای ابعاد و مراتب مختلفی است، برخی از آن دنیوی و طبیعی و بعضی دیگر اخروی و غیر مادی اند. مراتب اخروی وجود انسان نیز یکسان نیست، بلکه بعضی از آنها برزخی و بعضی دیگر عقلی است. این مراتب وجود، که مورد توجه فیلسوفان مسلمان نیز واقع گردیده، مراتبی است که به موازات مراحل آفرینش و به تناسب عوالم مختلف وجودی تصویر می شود. از آنجا که انسان از همه مراتب آفرینش بهره مند شده است، بر همین اساس، متناسب با هر یک از آن مراتب، لذت، رنج، شادی و غمهای مختلف و متنوعی برای او وجود دارد. در نگاه قرآنی مراحل متعالی و برتری از کمال نیز وجود دارد که هیچ یک از عوالم یاد شده ظرفیت دریافت و حضور آن را ندارند. این مراتب از کمال، که هیچیک از مخلوقات آن عوالم و از جمله هیچیک از ملائکه و فرشتگان توان ادراک آن را ندارند، با بهجت و سروری نامتناهی و بیکران همراه است از طرفی انسان نیز موجودی است که شایسته این نوع از شادی، رضایت و خشنودی می باشد. لذا هر نوع شادی و نشاطی که مانع از وصول آدمی به آن مرتبه از رضایتمندی و خشنودی شود، گرچه درنگاه اولی ممکن است شادی و انبساط به نظر آید، لکن در نگاه ثانوی، اندوه و ماتم بوده و موجب قبض و گرفتاری او می گردد.

هر مرتبه از مراتب شادی اگر به تنهایی در نظر گرفته شود لذت است، ولکن اگر شادی در جغرافیایی گسترده به لحاظ جمیع مراتب آن مورد نظر واقع شود وضعیت کامل و بیکران آن در معرض نظر قرار گرفته، در این حال از لفظ سعادت استفاده می شود؛ سعادت در حقیقت واژه ای است که در قیاس با این نوع از شادی به کار برده می شود. لذا انسان سعید که سرور و بهجتی همیشگی و مستمر دارد، هرگز به شادی مقطعی و گذرا دلخوش نبوده و بسنده نمی کند.

مشخصه شادی مستمر و سعادت حقیقی این است که دائم الحضور بوده و برای آن کرانه و کناره ای نمی توان تصور کرد حال آنکه شادی های گذرا، محدود به یک مقطع بوده، حضوری غیر دائم و مقطعی داشته و بعضاً به حالت مقابل خود یعنی اندوه و غم مبدل می گردد. لذا هر انسان سعادتمندی که از آن شادی روحانی نامحدود که مقابل ندارد، بهره مند باشد به دلیل گستردگی و بیکرانی آن شادی، خود نیز بسط و سعه وجودی پیدا کرده، در همه حالات، نشاط و شادمانی را با وجود و هستی خود احساس و ادراک خواهد کرد. بنابراین طالب و جویای این نوع شادی، باید از سعه وجودی برخوردار باشد تا به آن نائل شود، لذا اگر از آن محروم بماند مسلماً محرومیت این افراد، ناشی از محدودیت و عدم سعه وجودی آنها خواهد بود.

مطابق تعابیر دینی، جایگاه شادیهای طبیعی و دنیوی که با لذات مادی و محسوس همراهند، در زندگی مادی است و جایگاه شادیهای معنوی و اخروی در بهشتهای مختلفی است که در طول یکدیگر قرار داشته و برترین آنها در عالیترین بهشتها یعنی جنت رضوان الهی؛ همان بهشتی که خداوند سبحان در آن حضور داشته و زیبایی و جمال خود را در آن آشکار ساخته است، جای دارد.

انسان بهره مند از لذائذ محدود، دارای شادی مضطرب و ناآرامی است، که دائماً در معرض دلهره و اضطراب می باشد، در عوض انسانی که بهره مند از لذت نامحدود و به تعبیر بهتر سعادت بخش، است، به نشاطی بیکران رسیده و در همه عوالم، آرامش و قرار می یابد، که این از اوصاف نفس مطمئنه می باشد. لذا رضایت و شادمانی او نیز نه تنها از سنخ رضایتهای محدود مخلوقات نبوده بلکه، رضایتی عارفانه است که همان «رضوان الهی» می باشد. به همین سبب خداوند متعال، نفس مطمئنه آدمی را به محفل انس و شادمانی خود دعوت و او را در بهشت ویژه، مهمان می گرداند: «یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادی و ادخلی جنتی» ای صاحب نفس مطمئنه، در حالی که خشنود و راضی بوده و مورد رضایت و خشنودی خداوند هستی، به سوی پروردگار خود بازگرد، پس در زمره بندگان من درآی و به بهشت من داخل شو.

از آنچه گفته شد دانسته می شود که از منظر دین، شادی و سرور در یک مرتبه خاص، محدود نشده و برای آن مراتب و مراحلی است که برخی ظاهری و سطحی و بعضی دیگر معنوی و عمیق است. به عبارت دیگر، برخی محدود و بعضی دیگر گسترده و نامحدود می باشد.

تفاوت مراتب، موجب شکل گیری مسائل و احکام مختلفی در باره آن شده بنحوی که برخی از مراتب مزبور در طول و برخی دیگر در عرض یکدیگر قرار داشته، بعضی از آنها لازم و یا زمینه ساز آن دیگری بوده و بین برخی مراتب نیز در بعضی حالات تزاحم و اصطکاک پیش می آید. بنابراین سعادت نوعی از شادمانی است که با رعایت همه این امور، رضایت و شادمانی سعادتمند را به بهترین نحو و عالیترین صورت تأمین کند.

نکته مهم این است که در آموزه های دینی، ممنوع و مقید شدن برخی از مراتب و اقسام شادی در بعضی از حالات، به سبب مزاحمتی است که بین آن رتبه با مرتبه برتر و بهتری از شادی و سرور وجود دارد. در تعابیر قرآنی به تزاحم بین مراتب و ابعاد مختلف لذات و شادیها، به بیانهای مختلف اشاره شده است. مانند این که چه بسا چیزی را دوست داشته باشید و آن امر در حقیقت شر بوده و به نفع شما نباشد و چه بسا از امری اکراه داشته باشد و خیر شما در آن باشد، به عبارت دیگر، سعادت و سرور حقیقی شما را تأمین نماید. «عسی ان تکرهوا شیئاً و هو خیر لکم و عسی ان تحبوا شیئاً و هو شر لکم و الله یعلم و انتم لاتعلمون».

توجه دین به مسائل غمناک بیشتر است یا شادی آفرین؟

§ در هندسه تحلیلی قرآن کریم که مبنای عالم را خیر می داند،§ غم و رنج نیز بر همین مبنا تحلیل و به عنوان امری دانسته شده که در حاشیه سرور و بهجت پدید می آید و در نهایت نیز در خدمت خیر قرار می گیرد. اندوه وغم به لحاظ آنتولوژیک و وجودشناختی در دل شادی و سرور جای داشته و بدین جهت تا انسان دل به محبوب و معشوق ندهد،§ به دیدار او شاد و خشنود نشده،§ لذا هرگز به غم و اندوه دوری او مبتلا نخواهد گردید. اندوه همواره وصف کسی است که از محبوب و مطلوبی که موجب آرامش و آسایش اوست دورمانده باشد،§ بنابراین کسی که از آن نوع رضایت و آرامش نشانی نداشته و لذت این دیدار را نچشیده باشد،§ هیچ گاه غم و اندوه فقدان آن را نیز درک نخواهد کرد.

حقیقتی که موجب آرامش دل آدمی است حسن و زیبایی است، لذا همانگونه که ألم و درد نتیجه دوری از آرامش و لذت است، غم و اندوه نیز نتیجه دور ماندن از حسن و جمال است که سرور و بهجت را به دنبال می آورد.

شیخ اشراق در داستانی که در حقیقت عشق نوشته است، عشق را برادر بزرگتر و حزن را برادر کوچکتر «حُسن و زیبایی» می خواند. بر همین قیاس می توان شادی و سرور را برادر بزرگتر و حزن و اندوه را برادر کوچکتر آن دانست. برادر کوچکتر در سایه برادر بزرگتر خود حرکت کرده، لذا هر چه سرور و شادی انسانها عظیم تر باشد حزن کمتر و هر چه علل ایجاد سرور، که هدف و آرمان زندگی است مفقود باشد، غم و اندوه بیشتری را احساس خواهند کرد.

انسان به حسب فطرت خود دلداده جمال و حسن نامحدود و بیکرانه الهی است. کسی که به آن زیبایی نائل گردد از رضایت و سروری همیشگی بهره مند شده، نشاط و شادمانی را در همه مراتب و عوالم و از جمله در رنجها، سختیهای ظاهری و محدودی که مقابل لذتهای محدود و مقطعی هستند، دیده و در متن مشکلات و سختیهای دنیوی نیز جمال و زیبایی بیکران الهی را مشاهده خواهد کرد. چنانکه امام حسین(ع) در گودی قتلگاه، در هنگامه شهادت نیز از خشنودی و رضایت خود خبر می دهد که حقیقتی نامحدود بوده و از آنجا که رضایت و خشنودی نامحدود بیش از یکی نمی تواند باشد، خشنودی او نیز چیزی جز تجلی و ظهور خشنودی الهی نیست و به همین دلیل حسین بن علی(ع) در آن هنگام، خود را شادکام و خشنود به رضایت الهی خوانده و فرمودند: «الهی رضاً برضائک» پروردگارا به خشنودی تو خشنود می باشم. زینب کبری(س) که سالک همین مسیر و شاهد همان مقصود است نیز در فردای عاشورا از جمال و زیبایی بیکران آن حوادث به ظاهر سخت و مشقت بار آن روز سخن می گوید.

غم و اندوه حقیقی، غم و اندوهی است که از فقدان آن حقیقت و شادی و سرور مربوط به آن پدید آمده و در واقع، غمها و حزن هایی محدود صورت تنزل یافته همان اندوه اصلی می باشند.

بنابراین کسی که از وصول به زیبایی نامحدود و در نتیجه شادی و نشاط مربوط به آن محروم مانده باشد به حسب واقع در رنج و سختی ای گرفتار آمده که هیچ کرانه و کناره ای برای آن قابل تصور نیست، چرا که انسان یا وجه و جمال الهی را مشاهده می کند و یا از نظر به آن محروم می ماند. از این رو کسی که به رؤیت وجه نامحدود الهی نائل گردد، آن را در همه آفاق نظاره کرده و در عوض کسی که آن را نبیند، از مشاهده آن وجه در همه حالات بی نصیب خواهد شد.

امیرمؤمنان علی (ع) رنج و ماتمی که در اثر دوری از خداوند سبحان و محرومیت از لذت و سرور هم نشینی با او پدید می آید را به این بیان بازگو می فرمایند که: «الهی هبنی صبرت علی حرّناک فکیف اصبر علی فراقک» خداوندا بر فرض که، بر آتش دوزخ تو صبر ورزم، چگونه بر دوری و فراق تو صبر کنم. همانگونه که آتش دنیا صورت تنزل یافته آتش برزخی است، آتش برزخ نیز تجلی و ظهوری از آتش جبروتی بوده و همه این آتشها و سوز و گدازهای آنها، صور نازل آتش فراق الهی هستند، لذا انسانی که از جمال او دور مانده در حقیقت به این آتش گرفتار است. او نظیر مریضی است که در این دنیا از خود غافل است و یوم الحق، یعنی روزی که حقیقت آشکار می شود، سوزندگی و گدازندگی آن آتش غفلت، چهره می نماید.

حاصل مطلب این که اندوه به حسب ذات خود در حاشیه شادی قرار داشته و از منظر دین نیز، نشاط و شادمانی اصل، و غم و اندوه فرع آن است. لکن نکته مهم این است که از طرفی دامنه اندوه انسان، تابع گستره شادی و سرور او بوده و از سوی دیگر سرور و بهجتی که در نگاه دینی دنبال می شود عظیم و شگفت انگیز است. بنابراین غم و اندوهی که در پناه آن تصویر می شود نیز بزرگ و توان فرسا است.

انسان متدین در جغرافیایی زندگی می کند که شادی ها و غمهای عظیمی در آن حضور دارد و البته عظمت اصلی مربوط به شادی و سرور است و بزرگی غم و اندوه ناشی از بزرگی سروری است که همه مقصد اصلی زندگی است. لذا حضور اندوه در این فضا برای سرعت بخشیدن انسان، جهت وصول به شادی است. چه این که وجود این غم ناشی از فقدان شادی و بلکه حاصل غفلت از سروری است که در همه حال حاضر است و انسان غافل محروم می ماند. غم و اندوه از لوازم وجودی انسان هبوط کرده است که با صعود و بازگشت وی، نیز زائل خواهد شد. از سوی دیگر اندوه از لوازم حضور در دوزخ بوده و دوزخ نیز حاصل دوری از بهشت است چنانچه در باره نسبت دوزخ و بهشت آمده است: «باطنه فیه الرحمه و ظاهره من قبله العذاب» یعنی رحمت بیکران الهی باطن دوزخ را نیز فرا گرفته و عذاب مربوط به ظاهر آن است. بنابراین، کسانی به عذاب دوزخ گرفتار خواهند شد که از باطن و حقیقت هستی غافل مانده باشند.

مصادیق شادی چیست؟

§ شادی به لحاظ مفهومی،§ معنی واحدی،§ نظیر معانی وجود،§ علم و .. . داشته لکن،§ مصادیق آن متکثر و فراوان می باشد که در عرض و یا در طول یکدیگر قرار دارند. به نظر می آید مصادیق شادی نظیر مصادیق وجود باشند. از این جهت که مصادیق وجود بر مبنای برخی از دیدگاههای فلسفی دارای کثرت تشکیکی هستند. بنابراین مشابهت شادی و وجود انسان،§ ما را به این نظر که این دو مفهوم مساوی و بلکه مساوق هستند،§ نزدیک می کند. مفاهیم مساوی،§ مفاهیمی هستند که اگر چه مصادیق مختلفی دارند لکن،§ مصادیق آنها همواره همراه یکدیگر بوده و با هم موجود می شوند. مثلاً اگر فرض کنیم همه کبوترها سفید و همه سفیدها کبوتر باشند به گونه ای که کبوتری جز سفید دیده نشود و سفیدی جز در کبوتر یافت نشود،§ در این صورت گفته می شود سفیدی و کبوتر مساوی هستند. در این حال گرچه کبوترها و سفیدی ها با هم هستند ولکن بر حسب واقع سفیدی و کبوتر متفاوت می باشند. مصداق کبوتر یک پرنده و مصداق سفیدی یک رنگ می باشد. مفاهیم مساوق مفاهیمی هستند که بیش از یک مصداق واحد ندارند. یعنی دو مفهوم مساوق به رغم تفاوتی که در حوزه مفهوم دارند از مصداق واحدی انتزاع می شوند. به نظر می رسد که شادی و هستی نیز از همین قبیل باشد. به عبارت دیگر هر موجودی،§ به وجود و هستی خود از آن جهت که «هست»،§ شادمان است و غم و اندوه هر موجود،§ از ناحیه هستی ها وکمالاتی است که می توانست داشته باشد ولی فاقد آنهاست.

بنابراین اگر هستی دارای کثرت تشکیکی است، مصادیق شادی نیز کثرت تشکیکی داشته، شادی و سرور نیز دارای مظاهر و تجلیاتی می باشد که کثرت تشکیکی دارد لذا، نازل ترین مراتب شادی مربوط به نازلترین مراتب وجود و هستی است. به همین دلیل، هستی های نازل که ظاهر وجود بوده محدود به همان شادی های دنیوی ظاهری می باشند. شادی های دنیوی به دلیل محدودیتی که دارند دائماً توأم با دو نوع غم یکی در عرض و دیگری در طول آن هستند