فایل پاورپوینت کامل دیپلماسی فرهنگی در عصر جهانی شدن

با فایل فایل پاورپوینت کامل دیپلماسی فرهنگی در عصر جهانی شدن یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل دیپلماسی فرهنگی در عصر جهانی شدن شامل 25 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل دیپلماسی فرهنگی در عصر جهانی شدن را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل دیپلماسی فرهنگی در عصر جهانی شدن با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل دیپلماسی فرهنگی در عصر جهانی شدن بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل دیپلماسی فرهنگی در عصر جهانی شدن با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل دیپلماسی فرهنگی در عصر جهانی شدن وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل دیپلماسی فرهنگی در عصر جهانی شدن با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل دیپلماسی فرهنگی در عصر جهانی شدن مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دیپلماسی فرهنگی در عصر جهانی شدن :

چشم انداز ارتباطات فرهنگی، ش ۲

چکیده: دکتر سلیمی سه نظریه درباره رابطه میان فرهنگ و دیپلماسی بیان می کنند و فرهنگ را عرصه اصلی و تجلی ماهیت وجود انسانی تلقی می کنند . در عصر جهانی شدن فرهنگ ها خود را از قید و بند دولت ها درمی آورند و به عنوان ابزار سیاست مورد استفاده قرار نمی گیرند .

در هیچ یک از تعاریف فرهنگ که ارائه شده، حتی بسیاری از متفکران ایرانی، فرهنگ را مساوی ایدئولوژی حکومتی ندانسته اند . این نکته مورد تاکید است که فرهنگ مساوی با ایدئولوژی حکومتی نیست .

دیپلماسی کاری است که نمایندگان رسمی کشورها در عرصه روابط خارجی انجام می دهند . طبیعی است که در نگرش های سنتی سیاسی، نمایندگی های سیاسی کشور صرفا به دنبال رسیدن به منافع ملی کشورشانند; یعنی دیپلماسی می شود تعقیب منافع ملی کشورها از طریق نمایندگی های رسمی در عرصه خارج کشور .

بیشتر مباحثی که ما در حال حاضر در رسانه های گروهی و در موضع گیری های رسمی مان درباره جهانی شدن مطرح می کنیم با ادبیات نئومارکسیستی منطبق است . نئومارکسیسم، جهانی شدن را سلطه جهان سرمایه داری می داند . مارکسیست ها معتقدند فرهنگی که امروز از طریق رسانه های گروهی و مراکز تولید روشن فکری در جهان در حال انتشار است و به شکل فرهنگ جهانی درمی آید، در جهت حفظ منافع امپریالیست ها و دولت های استثمارگری است که در مرکز نظام سرمایه داری جهانی قرار دارند .

رولند رابرتسون معتقد است که جهانی شدن فرآیندی است که هم در عرصه آگاهی انسان در حال اتفاق افتادن است و هم در عرصه واقعیت . در هر دو این موارد، پدیده های انسانی در حال یافتن ابعاد جهانی اند، خودشان را از چهارچوب مرزهای ملی آزاد می کنند، و هویت جهانی می یابند . این نکته آخر تقریبا فصل مشترک تمام دیدگاه هایی است که درباره جهانی شدن وجود دارد .

در زمینه رابطه دیپلماسی و فرهنگ سه دیدگاه اصلی وجود دارد: الف) دیدگاهی که به فرهنگ نگرش کاملا ابزاری دارد . آنان می گویند: فرهنگ اصالت ندارد و ابزار دیپلماسی است . آنان معتقدند که اصل اقتصاد است و فرهنگ جنبه ابزاری دارد که در ساختارها هم مشاهده می کنیم .

ب) دیدگاه دوم برعکس دیدگاه اول است . طرفداران این رای معتقدند که نظام حکومتی ایران نظامی ایدئولوژیک است . از نظر آنان فرهنگ و ایدئولوژی به معنی دین است و مهم ترین کار نمایندگان فرهنگی ایران تبلیغ ایدئولوژی حاکم در ایران است، حتی اگر منافع ملی و امنیت و منافع اقتصادی به خطر بیفتد .

ج) اما نگرش سومی هم در جامعه وجود دارد که باید روی آن تامل بیشتری کرد . در این نگرش، فرهنگ به عنوان عرصه اصلی و تجلی ماهیت وجودی انسان تلقی می شود . فعالیت فرهنگی به جریان انداختن نظام های معنایی و معرفتی در دنیای امروز است .

نتیجه بحث من این است: فکر می کنم در عصر جهانی شدن با عنایت به اینکه پدیده های انسانی هویت و ابعاد جهانی می یابند، فرهنگ ابزار دیپلماسی نخواهد بود . اگر ما بخواهیم در عرصه فرهنگ جهانی، تاثیر مثبتی بگذاریم فقط از طریق رایزنی های فرهنگی – نمی گویم اینها به درد نمی خورد – به نتیجه نمی رسیم . در جهان امروز دیپلماسی فرهنگی کارآمد نخواهد بود; زیرا در دیپلماسی، فرهنگ ابزاری است در دست دیپلمات ها برای رسیدن به منافع سیاسی خاص و زمانی که فرهنگ و ره آوردهای فرهنگی تبدیل به ابزار دیپلمات ها بشوند برای رسیدن به منافع خاص، دیگر تاثیر فرهنگی به معنای عام خود را – به معنی نظام های معنایی – از دست می دهند .

در عصر جهانی شدن، آن طور که مارتین آلوازو می گوید: فرهنگ ها خود را از قید و بند و حصارهای دولت های دارای حاکمیت رها می کنند و همین امر به آنها اجازه حضور مؤثر بین المللی می دهد و دیگر به عنوان ابزار سیاسی خاص مورد استفاده قرار نمی گیرند . لذا در عصر ج