فایل پاورپوینت کامل سیمای امام حسین(ع) در قرآن و تفاسیر اهل سنت

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل سیمای امام حسین(ع) در قرآن و تفاسیر اهل سنت!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل سیمای امام حسین(ع) در قرآن و تفاسیر اهل سنت بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل سیمای امام حسین(ع) در قرآن و تفاسیر اهل سنت از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل سیمای امام حسین(ع) در قرآن و تفاسیر اهل سنت شامل 90 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل سیمای امام حسین(ع) در قرآن و تفاسیر اهل سنت استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل سیمای امام حسین(ع) در قرآن و تفاسیر اهل سنت با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل سیمای امام حسین(ع) در قرآن و تفاسیر اهل سنت قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل سیمای امام حسین(ع) در قرآن و تفاسیر اهل سنت حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل سیمای امام حسین(ع) در قرآن و تفاسیر اهل سنت به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سیمای امام حسین(ع) در قرآن و تفاسیر اهل سنت :

مقدمه

پیامبر اکرم(ص) فرمودند «إنّ للحسین فی بواطن المؤمنین معرفه مکتومه»[۱] (مجلسی، بی تا: ۴۳/ ۲۷۲؛ راوندی، ۱۴۰۹: ۲/ ۸۴۲) برای همین است که امام حسین(ع) به عنوان یکی از بزرگترین شخصیت های تاریخ اسلام و بلکه تاریخ جهان، افزون بر شیعیان خود، از آزادگان و اندیشمندان فراوانی دل برده و عالَمی را مجذوب خود ساخته است و نور عظمت ایشان بر دل های اندیشمندان، ادیبان و شاعران فراوانی از اهل سنت و مسیحی تابیده و آنها را به اظهار ارادت به ساحت حضرت واداشته است (نک. زمیزم، ۲۰۱۲م؛ بارا، ۲۰۰۹م؛ أنور هیفا، ۲۰۰۹م). از دیگر سو قرآن کریم که آخرین کتاب الهی است، در کنار دستورات و احکام فقهی، سیاسی و اجتماعی، تصویری زیبا از سیمای مؤمنان راستین و مردان الهی ارائه می دهد. کسانی که خود در عمل به قرآن پیشگام و الگو بوده اند و چراغی برای هدایت دیگران شده اند. یکی از این شخصیت های عظیم «چراغ هدایت و کشتی نجات امت» حضرت سیدالشهدا(ع) است که خداوند درآیات متعددی مقام و رفتار ایشان را ستوده است.

بنابر نقل تفاسیر شیعه و اهل سنت آیات متعددی در قرآن درباره امام حسین(ع) وجود دارد. برخی از آیات یاد شده، آشکارا درباره امام حسین(ع) نازل شده و برخی با تفسیر و تأویل مفسران – البته به کمک روایات – برایشان تطبیق شده است که می توان آنها را از جهات مختلفی در چند دسته آورد:

۱. آیاتی که بر اساس منابع تفسیری و روایی، مربوط به امام حسین(ع) است.

۲. آیاتی که بر امام حسین(ع) تطبیق داده شده است.

۳. آیاتی که در شأن یا تطبیق امام حسن و امام حسین(ع) باهم، نازل شده است.

۴. آیاتی که مربوط به پنج تن آل عبا یا یکی از آنان است و امام حسین(ع) هم یکی از ایشان است.

۵. آیاتی که مربوط به دوازده امام یا چهارده معصوم است.

۶.آیاتی که مربوط به امام علی، حضرت زهرا،حسَنین(ع) و دیگرانی مانند حمزه، جعفر، عقیل و حضرت خدیجه است (مرکز فرهنگ و معارف قرآن، ۱۳۸۵: ۹۴).

در این پژوهش، آیاتی که بنابر نقل مفسران اهل سنت مربوط به امام حسین(ع) است یا بر ایشان تطبیق داده اند، بازخوانی شده است. بنابراین، برخی آیات که حتی در روایات شیعه به نام آیات حسینی شناخته می شود-مثل آیه ۲۷ سوره فجر- اما در تفاسیر اهل سنت به آنها اشاره نشده، در این مجال نیامده است.

پیشین پژوهش

در مورد امام حسین(ع) و قرآن آثار متعددی نگاشته شده است که بیشتر آنها ناظر به روایات شیعی است که از مهمترین آنها می توان به الحسین فی القرآن (سید محمد واحدی لاهیجی، مشهد، ۱۴۱۸ق)؛ حسین نفس مطمئنه (محمد علی عالمی، تهران، نشر هاد، ۱۳۹۲ش)؛ الحسین و القرآن (محمد جواد مغنیه، بیروت، دارالثقافه)؛ قرآن و امام حسین(ع) (محسن قرائتی، مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن، ۱۳۸۰ش)؛ امام حسین(ع) و قرآن (مرکز فرهنگ و معارف قرآن، قم، ۱۳۸۵ ش) اشاره کرد. با این همه کتاب مستقل درباره امام حسین(ع) در روایات اهل سنت منتشر نشده است.

سیمای امام حسین(ع) در قرآن در منابع اهل سنت

در ادامه به بارزترین آیاتی که در منابع تفسیری اهل سنت به امام حسین(ع) مربوط می شود، می پردازیم.

۱. دلیل پذیرش توبه حضرت آدم

خداوند متعال در سوره بقره و در جریان پذیرش توبه حضرت آدم می فرماید «فَتَلَقَّی آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کلِماتٍ فتَابَ عَلَیْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ»[۲] (بقره: ۳۷) ارتباط این آیه با وجود مبارک سیدالشهدا(ع) آن است که در تفاسیر روایی می خوانیم که امام حسین(ع) در زمره کسانی بود که به برکت ایشان خداوند توبه حضرت آدم(ع) را پذیرفت.

در تفاسیر اهل سنت از ابن عباس نقل شده: «از پیامبر خدا(ص) راجع به تفسیر کلماتی که آدم از جانب پروردگار خود دریافت کرد و خداوند توب او را پذیرفت، سؤال کردم. پیامبر(ص) فرمود: «آدم به حق محمد، علی، فاطمه، حسن و حسین از خدا درخواست کرد که توبه اش را بپذیرد، پس خداوند توبه او را پذیرفت» (سیوطی، ۱۴۰۴: ۱/ ۶۱).

اندیشمند و محقق معاصر مسیحی «راجی انور هیفا» بعد از اشاره به این آیه و ارتباط آن با امام حسین(ع) می گوید: «علمای مشهور اهل سنّت این حدیث را که متعلّق به پذیرفتن توبه حضرت آدم از سوی خداوند سبحان و بلندمرتبه به لطف و برکت اهل بیت محمد(ص) است، در کتاب های خود آورده اند. البته علما، این حدیث را با روش ها و سبک های گوناگون و به صورت های مختلف بیان کرده اند ولی روح، جوهر و غایت این حدیث یکی است.» (أنور هیفا، ۱۳۹۹: ۷۹).

۲. دردان پیامبر(ص) در میدان مباهله

«فَمَنْ حَاجَّک فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَک منَ الْعلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَی الْکاذِبینَ»[۳] (آل عمران: ۶۱)

ماجرای مباهله مسیحیان نجران با پیامبر اکرم(ص) علاوه بر اهمیت تاریخی و سیاسی آن، یک سند بزرگ فضیلت برای اهل بیت(ع) و حضرت سید الشهدا(ع) می باشد؛ چرا که ایشان این افتخار را داشته اند که در کنار پیامبر(ص)، حضرت امیر(ع)، صدیقه طاهره(ع) و امام حسن(ع) به میدان رویارویی حق و باطل گام نهند و از دیگر سو در این آیه به منزله فرزند پیامبر(ص) معرفی شده اند.

گرچه جدال و گفتگو در این ماجرا میان پیامبر(ص) و مسیحیان بود اما پیامبر(ص) از این جهت دعوت را به فرزندان و عزیزان خود کشاند که اطمینان خویش را به راستی ادعایش ثابت نماید. چرا که هر انسانی به طور طبیعی خانواده و فرزندان خود را دوست دارد و همواره می کوشد آنها را حفظ نماید. پس اگر صاحب ادعایی خانواده و عزیزانش را به میدان مبارزه می آورد، البته در اعتقاد خود ثابت قدم و استوار است (طباطبایی، ۱۴۱۷: ۳/ ۲۲۳ با تلخیص) همچنین شایان توجه است که رسول خدا(ص) تنها این چهار تن(ع) را همراه خویش ساخت، زیرا جز آنها کسی شایستگی همراهی او در این میدان را نداشت. به عبارت دیگر احضار این چهار تن از باب اختصاص و انحصار است نه نمونه (همان: ۲۲۶ با تلخیص).

اما در خصوص ماجرای مباهله و نقش بارز امام حسین(ع) در آن، تنها به یک نقل از منابع اهل سنت اکتفا می کنیم. از عمرو بن سعد بن معاذ روایت شده که: «هیأت نمایندگی نجران، [به ریاست] عاقب و سید وارد شدند و گفتند: ای محمد(ص) آیا تو صاحب ما را یاد می کنی؟ پیامبر(ص) گفت: صاحب شما کیست؟ گفتند: عیسی بن مریم. پیامبر(ص) گفت: او بنده خدا و پیامبر(ص) او بود. گفتند: در میان مخلوقات خدا و در آنچه دیده و شنیده ای کسی را به ما نشان بده که مانند او باشد. پیامبر(ص)آن روز از آنان روی برگردانید. سپس جبرئیل بر وی این آیه را آورد: «إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللَّهِ کمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ» (آل عمران: ۵۹). «همانا مثَل عیسی نزد خدا چون مَثَل آدم است که خدا او را از خاک آفرید»؛ آنان دوباره برگشتند و گفتند: ای محمد آیا مانند صاحب ما را شنیده ای؟ پیامبر(ص) گفت: آری. گفتند: او کیست؟ گفت: آدم. سپس پیامبر(ص) این آیه را قرائت کرد: «إِنَّ مَثَلَ عیسی عنْدَ اللَّهِ کمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ» آنان گفتند: او چنین نبود که تو می گویی. پیامبر(ص) به آنان گفت: «تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکمْ. ..» پس پیامبر(ص) دست علی و فاطمه و حسن و حسین(ع) را گرفت و گفت: اینان پسران و جان ها و زن های ما هستند. آنان تصمیم گرفتند مباهله کنند. اما سید به عاقب گفت: تو را به ملاعنه او چه کار؟ اگر دروغگو باشد ملاعنه با او را چه می کنی و اگر راستگو باشد ما هلاک می شویم و آنان با پیامبر(ص) به دادن جزیه مصالحه کردند. در این هنگام پیامبر(ص) گفت: «سوگند به کسی که جانم در دست اوست، اگر آنان با من ملاعنه می کردند کسی از آنان باقی نمی ماند» (حسکانی حنفی، ۱۴۱۱: ۱/ ۱۵۶؛ واحدی، ۱۴۱۱: ۱۰۸؛ زمخشری، ۱۴۰۷: ۱/ ۳۶۸؛ قرطبی، ۱۳۶۴: ۴/ ۱۰۴). لازم به ذکر است، در خصوص آیه و مصادیق آن شبهاتی از طرف برخی وارد شده است که همگی پاسخ داده شده و از مجال بحث ما خارج است و خوانندگان می توانند به کتاب ارزشمند نگاهی به تفسیر آیه مباهله از علامه میلانی مراجعه بفرمایند.

۳. گواهی بر عصمت امام حسین(ع)

«إِنَّمَا یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنکمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَیُطَهِّرَکمْ تَطْهِیرًا»[۴] (احزاب: ۳۳). این آیه مبارکه به روشنی بر عصمت و پاکی اهل بیت (ع) گواهی می دهد. در منابع معتبر اهل سنت آمده که مصداق این اهل بیت، اهل منزل فاطمه(ع) هستند که سیدالشهدا (ع) هم یکی از ایشان است: «أَنَّ النبِیَّ صلَّی اللَّه عَلَیْهِ وَسَلَّمَ کانَ یَمُرُّ بِبَیْتِ فَاطِمَهَ سِتَّهَ أَشْهُرٍ إِذَا خَرَجَ إِلَی الْفَجْرِ فَیَقُولُ: الصلَاهَ یا أَهلَ الْبَیْتِ! إِنَّما یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکمْ تَطْهِیراً» (حسکانی حنفی، ۱۴۱۱: ۲/ ۲۲) (رسول خدا(ص) تا شش ماه هنگامی که برای نماز صبح بیرون می رفت بر در خانه فاطمه عبور می کرد و می فرمود: نماز ای اهل خانه! نماز، إِنَّما یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ…).

در صحیح مسلم نیشابوری آمده است: «قالت عائشه: خرج النبی(ص) غداه و علیه مرطٌ مرحّلٌ مِن شَعر أسود فجاء الحسن بن علی فأدخله ثمّ جاء الحسین فدخل معه، ثم جاء فاطمه فأدخلها ثمّ جاء علیٌّ فأدخله» ثمّ قال: «إِنَّمَا یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنکمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَیُطَهِّرَکمْ تَطْهِیرًا» (نیشابوری، بی تا: ۷/ ۱۳۰؛ ترمذی، ۱۹۸۳: ۵/ ۳۰) (عایشه گفته: پیامبر(ص)یک روز صبح در حالی که عبایی دارای نقش و نگار از پشم سیاه بر دوش داشت بیرون رفت. پس حسن و حسین و فاطمه و علی(ع) یکی پس از دیگری آمدند و آنها را داخل عبا نمود و فرمود: «إِنَّما یُرِیدُ اللَّه. ..»). ابن جوزی نیز از احمد بن حنبل روایتی شبیه این را نقل می کند و سپس می گوید: هذا الحدیث مشتملٌ علَی فضل الحسین و غیره (ابن جوزی، ۱۳۶۹: ۲۱۱) (این حدیث مشتمل بر فضیلت حسین و غیر اوست).

فخر رازی از دانشمندان معروف و بزرگ اهل سنت این روایت را در تفسیر خود نقل می کند و سپس می گوید: «وَاعْلَمْ أنّ هذه الرّوایه کالمتّفق علی صِحّتها بین أهل التفسیر و الحدیث» (رازی، ۱۴۲۰: ۸/ ۲۴۷) (و بدان در میان اهل تفسیر و حدیث همه بر صحّت این روایت اتفاق نظر دارند).

خوانندگان گرامی برای دیدن منابع بیشتر در این زمینه و پاسخ به پرسش ها و شبهات می توانند به کتاب سودمند اهل بیت(ع) درآیه تطهیر اثر علامه جعفر مرتضی عاملی مراجعه بفرمایند.

۴. اطعامی بی نظیر

خداوند در آیاتی از سوره دهر یا انسان چنین از ابرار و خوبان یاد می کند: «إِنَّ الْأَبرارَ یشْرَبُونَ منْ کأْسٍ کانَ مزاجُها کافوراً؛ عَیْناً یَشْرَبُ بِها عبادُ اللَّه یُفَجِّرُونَها تَفْجیراً ؛ یُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ یَخافُونَ یَوْماً کانَ شَرُّهُ مُسْتَطیراً؛ وَ یُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلی حُبِّهِ مسْکیناً وَ یتیماً وَ أَسیرا»[۵] (انسان: ۵-۸).

از نظر تمام علمای شیعه و اغلب علمای اهل سنت سوره دهر و به عبارتی آیات ۵ تا ۲۲ آن درباره حضرت علی، حضرت زهرا، امام حسن و امام حسین(ع) و خادم آنها فضّه نازل شده است. در شأن نزول آیات اول این سوره آورده اند: «امام حسن و امام حسین(ع) بیمار شدند. رسول اکرم(ص) و گروهی از عرب به عیادت آنان رفتند و پیشنهاد کردند که برای بهبودی حسنَین(ع) نذر کند. حضرت علی(ع) در پاسخ فرمود: هرگاه خدای تعالی این دو فرزند را بهبودی عطا فرماید، سه روز به شکرانه بهبودی آنان، روزه خواهم گرفت و حضرت فاطمه زهرا(ع) هم، چنین نذر کرد و فضّه نوبیه هم گفت: هر گاه این دو سیّد و سرور من، از بیماری بهبود پیدا کنند، به شکرانه بهبودی آنان، روزه خواهم گرفت.[۶] خدای تعالی نذر آنان را پذیرفت و لباس بهبودی بر اندام آنان راست آورد و این در حالی بود که در خانه آل محمد(ص) هیچ چیزی حتّی اندک غذائی هم وجود نداشت. حضرت علی(ع) برای تهیّه افطاری به نزد «شمعون خیبری» رفت و سه صاع جو قرض گرفت و آنها را به خانه آورد. حضرت فاطمه زهرا (ع) یک صاع از آنها را دستاس کرد و چند گرده نان پخت. علی(ع) به مسجد رفته بود پس از آنکه نماز مغرب و عشا را با پیغمبر(ص) بجای آورد، به خانه بازگشت. سفره افطاری گسترده شد و نان جوین در برابر حضرت علی(ع) گذاشته شد. هنوز اندکی از آن تناول نفرموده بود که مسکین بینوائی در پشت در خانه توقف کرد و گفت: السّلام علیکم اهل بیت محمّد. بینوائی از مسلمان زادگانم، غذائی بدست نیاورده ام، طعامی به من ارزانی دارید تا خدای تعالی از مائده های بهشت به شما ارزانی فرماید. حضرت(ع) صدای بینوا را شنید. خود و حاضران، نان های خویش را به آن بینوا دادند و آن شب را با آشامیدن آب افطار کردند.

فردای آن شب را بنا به نذری که داشتند، روزه گرفتند. حضرت زهرا (ع) یک صاع دیگر از آن جو را آرد کرد و نان پخت. علی(ع) نماز مغرب و عشاء را با پیغمبراکرم(ص) بجای آورد و به منزل بازگشت. سفره افطاری گسترده شد. چند گرده نان جوین روی سفره گذاشتند. هنوز اندکی از آنها تناول نشده بود که یتیم بی سرپرستی پشت در خانه توقف کرد و صدا زد: السّلام علیکم اهل بیت محمّد. یتیم بی سرپرستی هستم از فرزندان مهاجران. پدرم در جنگ به شهادت رسیده است، غذائی نخورده ام، از آنچه حاضر دارید به من کمک کنید. مانند شب گذشته حضرت و دیگران نان های خود را به آن یتیم ارزانی داشتند و خود با آب افطار کردند. روز سوم، سومین صاع جو را حضرت زهرای مرضیه (ع) آرد کرد و نان پخت. حضرت از مسجد بازگشت، نان هائی که به کف با کرامت حضرت زهرا (ع) پخته شده بود، در روی سفره گسترده برای افطار در برابر هر یک از حاضران قرار گرفت. هنوز مقداری از آنها تناول نشده بود که اسیری پشت در خانه توقف کرد و گفت: السّلام علیکم اهل بیت النبوّه. و اضافه کرد: ما را اسیر می کنید و بر ما از هر جهت سخت می گیرید و در عین حال هزینه زندگی و خوراک ما را تأمین نمی کنید! اینک گرسنه ام، غذائی به من بدهید. حضرت و دیگران، غذای خود را هم به اسیر اعطا کردند و سرانجام س