فایل پاورپوینت کامل عید، جشن توفیق در ساخت فرد و سپهر اجتماع

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عید، جشن توفیق در ساخت فرد و سپهر اجتماع :

ایران، ۲۲ و ۲۷/۱۲/۷۹

چکیده:

دکتر سروش در این گفتار به دو مفهوم «عید فردی » و «عید جمعی » اشاره می کند. وجه جامع این دو، موفقیت بعد از تلاش است. ایشان به سه عید جمعی در سده اخیر در ایران اشاره می کند: مشروطیت، نهضت ملی و انقلاب اسلامی که دوتای اول به عزا تبدیل شد و در مورد سومی نیز ضمن ابراز امیدواری، هشدار می دهند.

ما دو عید بزرگ دینی و یک عید بزرگ ملی داریم. عید ملی ما نوروز است که به لحاظ جایگاه زمانی در بهترین زمان نشسته است. اول بهار، وقتی که جهان طبیعت و زندگی نفس می کشد، خرمی و سبزی از در و دیوار می بارد، مراحل دشواری، سختی و سردی و تاریکی را پشت سر می گذارد و به اعتدال می رسد، نو و سبز می شود و ما به تبع او خرمی می کنیم و جامه نو می پوشیم.

اما آن دو عید مذهبی: عید قربان، عید غریبی است. عید پرمعنایی است. عید قربان در اصل روزی است که حجاج در منا قربانی می کنند; حاجیانی که از راه های دور و با تحمل مرارت های بسیار و به امید رسیدن به کمالی و پاداشی، اعمالی را که شرع معین کرده، انجام می دهند و در روز عید قربان قربانی می کنند. قربانی کردن یک حیوان که قربانی کردن نماد نفس است، حکایت از این دارد که آدمی آماده قربانی کردن شده است.

عید فطر از آن هم روشن تر است. یک ماه رمضان، هر کسی به قدر پیمانه و ظرفیت از دریای بیکران برکت و نعمت الهی بهره می برد. آن وقت عید فطر می رسد; یعنی همان دورانی که آدمی پس از طی مقدمات، آماده نتیجه گرفتن است و آماده میوه چیدن است. این میوه ها در سرزمین روان آدمیان تهیه می شود و آدمیان با حصول شکوفایی و با فربهی گوهر جان و فزونی بصیرت و روشنایی درون، این عید را در درون خودشان تجربه می کنند.

آدمی وقتی نو می شود، دو عنصر در او باید نو شود. در آن صورت است که معنای عید به تمام معنا محقق می شود. یکی اینکه اندیشه های او نو شود; دیگر آنکه انگیزه های او نو بشود. آنهایی که می خواهند عید حقیقی را در خود تجربه کنند، به درون خودشان مراجعه کنند و سراغ این عنصرهای مهم ساختاری آدمی بروند و آنها را نو کنند. نو کردن ایمان، نو کردن وجود آدمی است. آدمی همان ایمان است. ایمان سرمایه زندگی آدمی است. ایمان یعنی عهدی که انسان با خدا دارد. ایمان یک پیمان است. تجدید این عهد و پیمان و نو کردن آن عین نو کردن وجود آدمی است.

تا اینجا سخن از عید فردی بود. اما به سبب اینکه آدمی، مدنی بالطبع است، جانوری است اجتماعی، عید ما تعریف جمعی و تحقق جمعی هم دارد. شادمانی دسته جمعی، حرکت و فعالیت دسته جمعی و آنگاه بهره برداری دسته جمعی، نوعی عید شدن و عید کردن است.

ما در طول یک قرن گذشته سه عید بزرگ داشتیم; عید تاریخی و اجتماعی و عید دسته جمعی. عید اول ما انقلاب مشروطیت بود. در آنجا جامعه ما پوست انداخت و تحول عظیم و بنیادین پیدا کرد. مردم آگاهانه پا به میدان های فعالیت های اجتماعی – سیاسی نهادند و منشا یک تحول بزرگ شدند; خواستار قانون شدند. انقلاب مشروطیت را باید یک عید محسوب کرد. اما جشن مشروطه مبدل به عزا شد. به قول یکی ا