فایل پاورپوینت کامل نقش امام حسین(ع) در جهل زدایی از جامعه

با فایل فایل پاورپوینت کامل نقش امام حسین(ع) در جهل زدایی از جامعه یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقش امام حسین(ع) در جهل زدایی از جامعه شامل 61 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل نقش امام حسین(ع) در جهل زدایی از جامعه را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل نقش امام حسین(ع) در جهل زدایی از جامعه با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل نقش امام حسین(ع) در جهل زدایی از جامعه بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل نقش امام حسین(ع) در جهل زدایی از جامعه با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نقش امام حسین(ع) در جهل زدایی از جامعه وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل نقش امام حسین(ع) در جهل زدایی از جامعه با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل نقش امام حسین(ع) در جهل زدایی از جامعه مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقش امام حسین(ع) در جهل زدایی از جامعه :

مقدمه

پس از گذشت ۵۰ سال از رحلت پیامبر(ص)، مدعیان پیروی از ایشان، فرزند و اهل بیت او را شهید و اسیر کردند. در چرایی این اتفاق از تلاش بی وقفه زمامداران اموی و به ویژه معاویه نباید غافل بود. او برای حکومت بر مردم کوشید تا قدرت درک و فهم جامعه را پایین نگه دارد؛ به طوری که مردم فاقد قدرت تحلیل و تشخیص باشند. زمامداران اموی برای حفظ قدرت، به ترویج جبرگرایی پرداختند و مفاهیم سه گانه اطاعت از حاکم، لزوم همراهی با جماعت و حرمت نقض بیعت را تحریف کردند. چنین جهلی که با سوءاستفاده از باورهای دینی و ارزش های اسلامی همراه است، «جهل مقدس» نامیده می شود. جهل مقدس مردم زمان امام حسین(ع) چنان فراگیر شده بود که امام صادق(ع) می فرماید: «وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِیک لِیسْتَنْقِذَ عِبَادَک مِنَ الْجَهَالَهِ وَ حَیرَهِ الضَّلَالَه؛[۱] امام حسین(ع) جانش را در راه تو بذل کرد تا بندگانت را از جهالت و سرگردانیِ گمراهی برهاند». فاجعه جهل مقدس، به گونهای بود که امام با اهدای خون خود و خاندان و یارانش تلاش کرد تا مردم از جهل و نادانی رهایی پیدا کنند؛ زیرا تا رهایی از جهالت انجام نگیرد، رهایی از ظلم و فساد و بیداد امکان پذیر نخواهد بود و برپایی ارزش های دینی میسر نخواهد شد.

چیستی جهل

«جهل» دارای معانی فراوان و متفاوتی است. گاهی در مقابل مفهوم علم و گاهی نیز در مقابل مفهوم عقل قرار می گیرد. گاهی نیز در مقابل مفهوم حلم به کار می رود.[۲] جاهلیت در متون دینی که بسیار مذمت شده است، نام دیگر خشونت است. جهل، متضاد حلم و عقل و علم است و این واژه و مشتقاتش در قرآن غالباً در مقابل حلم و عقل آمده است. این که اسلام عصر پیش از خود را جاهلیت خواند، بیشتر به خشونت گرایی و عقلانیت گریزی مردم آن دوره نظر داشت تا بی سواد بودنشان.[۳] در روایات معصومین: نیز بر اهمیت و به کارگیری اندیشه و عقل تأکید بسیاری شده است؛ چنان که امام علی(ع) می فرماید: «خداوند رسولانش را بر انگیخت… تا گنجینه های خِرَدهایشان را بر انگیزاند».[۴]

از جهل قوی تر گنه چه باشد

خیره چه بری ظن که بی گناهی[۵]

چیستی جهل مقدس

جهل مقدس، جهلی است که بُعدی قدسی دارد. در چنین جهلی، شخص جاهل در جهل می سوزد. در جهل قدسی شخص جاهل با نهادی به نام اعتقاد همراه می شود؛ یعنی برای چنین فردی اعتقاد به جای تفکر می نشیند[۶] و تفکر و تعقل در آن جایگاهی ندارد. جاهل مقدس، کسی است که با توجیه دینی، تفسیر غلط، برداشت کج اندیشانه و توجه نکردن به حق الناس به دور از هر گونه اندیشه در جهت رضای خدا و تقویت دین، ممکن است بزرگ ترین جنایت ها را رقم زند.

چاک حُمق و جهل نپذیرد رفو

تخم حکمت کم دهش ای پندگو[۷]

نمونه بارز جهل مقدس را در جنگ ادیان و جنگ های صلیبی می توان مشاهده کرد.

خوارج در اسلام، نمونه دیگری از این جهل هستند که با ایمان و اعتقاد راسخ، ولی بدون تأمل و اندیشه و فقدان قدرت تحلیل و انحراف و کج اندیشی در دین، جنایت ها و خونریزی های بزرگی را انجام دادند. امروزه طالبان و داعش با لباس تقدس و با شعار دفاع از اسلام ناب نبوی و با کج فهمی از دین، ترورهای ناجوانمردانه و انفجارهای بی رحمانه ای در جهان و جهان اسلام به ویژه عراق و افغانستان انجام دادند. کشور ما نیز از ضربات مهلک این جهل در امان نماند و دچار عقب ماندگی های بسیاری شد که به دو نمونه از این ضربات مهلک اشاره می شود.

الف. وقتی در سال ش، آبله در تهران شیوع یافت، امیرکبیر دستور آبله کوبی داد تا از شیوع و گسترش آبله جلوگیری شود. مردم به جهت نفوذ دعانویس ها و شایع کردن این که تزریق واکسن موجب نفوذ اجنه در خون می شود، از زدن واکسن خودداری می کردند. امیرکبیر برای وادار کردن مردم، جریمه ای را تعیین کرد؛ اما جهالت مردم و شایعات دعانویس ها موجب شد تا افراد ثروتمند جریمه بپردازند و دیگران یا در آب انبارها مخفی شوند و یا به خارج شهر بگریزند. وقتی امیرکبیر با مرگ طفل پانزده روزه مواجه شد و توجیه جن زدگی را از پدر برای نزدن واکسن شنید، فریاد کشید: «وای از جهل و نادانی!». بار دیگر وقتی خبر مرگ بچه بقالی را برایش آوردند، شروع به گریستن کرد. زمانی که با اعتراض اطرافیان خود مواجه شد، با صدای رسا گفت: «مسئول جهل شان نیز ما هستیم. اگر ما در هر روستا و کوچه و خیابانی مدرسه بسازیم و کتابخانه ایجاد کنیم، فالگیرها بساط شان را جمع می کنند. تمام این ها، اولاد حقیقی من هستند. من از این می گریم که چرا این مردم باید این قدر جاهل باشند که بر اثر نکوبیدن آبله بمیرند».[۸]

ب. میرزا حسن رشدیه در سال ۱۳۰۵ ق، اولین دبستان به سبک جدید را در ایران پایه گذاری کرد و این شیوه را ادامه داد. او برای تأسیس مدارس جدید با کارشکنی شدید خشک مقدسان و جاهلان مقدس قرار گرفت. آن ها بارها با چوب و چماق به خودش و مدارس اش حمله کردند. دستش را شکستند و مدارس اش را تخریب کردند و به آتش کشاندند؛ اما این مرد استوار و سخت کوش از پای ننشست و با اراده و همت آهنین در تهران، قم، مشهد و تبریز مدارسی ایجاد کرد. ناظم الاسلام کرمانی در کتاب تاریخ بیداری ایرانیان آورده است: «با آمدن میرزا حسن رشدیه به تهران و آگاه شدن خشکِ مقدّسان و برخی مردم از اندیشه های او، ستیزه گری آنان آغاز، و فریاد آنان در مجالس بلند شد که آخرالزمان نزدیک شده است و گروهی بی دین می خواهند الف و بای ما را دگرگون کنند و قرآن را از دست کودکان بگیرند و کتاب به آنان یاد دهند».[۹]

چگونگی ایفای نقش امام حسین(ع) در جهل زدایی

پس از رحلت رسول اکرم (ص) برداشت هایی غیر عقلانی از دین صورت گرفت و اسلام همچون پوستینی شد که وارونه پوشیده باشند.[۱۰] امام حسین(ع) در زمانی به امامت رسیده بود که امویان منابر و مساجد را در اختیار گرفته بودند و نمازهای جمعه و جماعت به امامت آنان برپا می شد. بدین سان در طول سالیان متمادی فرهنگ مردم تغییر یافت و روح سلحشوری در آنان مُرد. امویان با تبلیغات زهرآگین و پراکندن شبهات، راه فهم و ادراک درست مردم را بسته و آنان را متقاعد کرده بودند که خود، خلیفه و جانشین رسول خدا(ص) هستند. بر اثر این تبلیغات مردمی که سال ها پای منبر امام علی(ع) نشسته بودند و زنانی که بارها در حوزه درس حضرت زینب(ع) حضور یافته بودند، برای خشنودی خدا با فرزند و جانشین پیامبر خدا(ص) به پیکار برخاستند.[۱۱] این که امام صادق(ع) می فرماید حسین بن علی(ع) خون داد تا جهل را از بین ببرد، بسیار مهم است. امام حسین(ع) با این کار خود نه فقط جهل را از بین برد؛ بلکه در مرحله ای بالاتر، مردم را از جهل نجات داد.[۱۲]

افزون بر جبرگرایی، سه مفهوم اطاعت از حاکم، لزوم حفظ جماعت و حرمت نقض بیعت، از مواردی بود که به صورت تحریف شده، مورد سوء استفاده خلفای جور به ویژه در زمان معاویه و یزید رخ داد؛ به گونه ای که توانستند اکثریت مردم آن عصر را با خود همراه کنند. امویان با سوءاستفاده از این سه مفهوم، بسیاری را به بند و بندگی کشیده بودند و اجازه مخالفت نمی دادند. به نظر آنان جرم امام حسین(ع) این بود که با یزید بیعت نکرد و به اطاعت از حاکم گردن ننهاد و از جماعت کناره گرفت؛ بنابراین از خوارج است. با این تبلیغات که امام حسین(ع)، خارجی است و موجب تفرقه در میان مسلمانان شده است، آن حضرت را کشتند.

در فاجعه عاشورا انگیزه اصلی بخش عمده افراد، دین داری کج اندیشانه بود که همان جهل مقدس است. از امام سجاد(ع) روایت شده است که هزار نفر که خود را از این امت می پنداشتند، به امام حسین(ع) حمله کردند و همه می خواستند تقرباً الی الله، خون آن حضرت را بریزند: «کلُّ یتَقَرّبُ اِلَی اللهِ عَزّوجلّ بِدَمَهِ».[۱۳] این نوشتار بر اساس نقش امام حسین(ع) در جهل زدایی از مردم جامعه عصر خویش در محورهای زیر سامان یافته است.

۱. مقابله با جبرگرایی

یکی از مسائلی که در تاریخ اسلام و به خصوص در جریان کربلا نقش انحرافی ایفا کرده است، اعتقاد به جبر بود. بنی امیه با تظاهر به دینداری و با چهره ای مذهبی و منحرف کردن عقاید مردم، مکتب جبرگرایی را مطرح و بر آن ها حکومت کردند. در واقع جبرگرایی که معاویه مبتکر آن بود، پشتوانه فکری دستگاه یزید بود. وقتی عمر بن سعد در رابطه با شرکت در قتل امام حسین(ع) مورد اعتراض قرار گرفت، گفت: «این کار از جانب خدا مقدر شده بود».[۱۴] وقتی عایشه از معاویه علت جانشینی یزید را پرسید، او گفت: «خلافت یزید قضا و حکم الهی است و بندگان خدا حق دخالت در آن را ندارند».[۱۵]

قیام امام حسین(ع) در برابر انحرافات زشت بنی امیه و سخنرانی های روشنگر آن حضرت در انتقاد از رفتار آنان و تأکید بر ناخرسندی خدای متعال از چنان رفتارهایی، نمونه مشهوری از موضع گیری های انتقادی امامان شیعه: در صحنه اجتماع است. امام سجاد (ع) با صراحت و قاطعیت جبرگرایی را رد کرد؛ چنان که وقتی عبیدالله در مجلس ابن زیاد در کوفه به امام گفت: «مگر خدا علی بن الحسین را نکشت؟». حضرت در جواب او فرمود: «برادری داشتم به نام علی[۱۶] که مردم او را کشتند». همچنین وقتی یزید کشته شدن امام حسین(ع) را مشیت و کار خدا معرفی کرد، حضرت فرمود: «پدرم را مردم کشتند، نه خدا».[۱۷]

۲. مقابله با حاکم جائر

قرآن کریم درباره حاکم جائری چون فرعون چنین فرموده است: «فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطَاعُوهُ».[۱۸] فرعون با شستوشوی مغزی قوم خود در مصر، آنان را سبک و تهی مغز کرد تا توان به دست آوردن جزم علمی و عزم عملی