فایل پاورپوینت کامل کسانی که امام حسین علیه السّلام را یاری نکردند

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل کسانی که امام حسین علیه السّلام را یاری نکردند؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل کسانی که امام حسین علیه السّلام را یاری نکردند انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 38 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل کسانی که امام حسین علیه السّلام را یاری نکردند:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل کسانی که امام حسین علیه السّلام را یاری نکردند آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل کسانی که امام حسین علیه السّلام را یاری نکردند با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل کسانی که امام حسین علیه السّلام را یاری نکردند از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل کسانی که امام حسین علیه السّلام را یاری نکردند، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کسانی که امام حسین علیه السّلام را یاری نکردند :

در این مجال، با بازخوانی تاریخ عاشورا، سرگذشت سه تن از گروه «زیانکاران» را یادآور می شویم که عبارتنداز: «هَرثَمَهُ بنُ أبی مُسلِم»، «الضَّحّاک بنُ عَبدِاللّهِ المَشرِقِی» و «عبَیدُ اللّهِ بنُ الحُرِّ الجُعفِی».

نقط مشترک اخلاقی و رفتاری این سه نفر، «دنیاگرایی»، «بخل ورزیدن در بذل جان» و «ترس از جانِ عیال و فرزندان خود» بود که مانع از همراهی ایشان با امام حسین(ع) گردید و این موانع، سرانجام سرنوشتِ آنها را در زمر کسانی رقم زد که امام حسین(ع) را یاری نکردند.

۱. هَرثَمَهُ بنُ أبی مُسلِم

هرثمهُ بن أبی مسلم گفت: در صِفّین، در کنار امام علی(ع) جنگیدیم. چون بازگشتیم، در کربلا فرود آمد و نماز صبح را در آن جا خواند. سپس از خاک آن جا برداشت و آن را بویید و فرمود: «واهاً لَک أیتُهَا التُّربَهُ، لَیحشَرَنَّ مِنک أقوامٌ یدخُلونَ الجَنَّهَ بِغَیرِ حِسابٍ!؛ شگفتا از تو ای خاک که به زودی اقوامی از تو محشور می شوند که بی حساب، وارد بهشت می شوند!».

هرثمه به سوی همسر خویش که از پیروان امام علی(ع) بود بازگشت و گفت: آیا از ولیت ابوالحسن(ع) برایت نگویم؟ در کربلا فرود آمد و نماز خواند و از خاکش برداشت و اینگونه گفت. زن گفت: ای مرد! امیر مؤمنان، جز حق نمی گوید.

هرثمه گفت: چون امام حسین(ع) [به عراق] آمد، من با گروهی بودم که عبیداللّه بن زیاد -که خدا لعنتش کند!- آن ها را فرستاده بود. چون مکان و درخت را دیدم، حدیث را به یاد آوردم. پس بر شترم نشستم و به سوی حسین(ع) رفتم و بر او سلام دادم و آ ن چه را از پدرش در آن جا که او فرود آمده بود، شنیده بودم، به او گفتم. ایشان فرمود: «مَعَنا أنتَ أم عَلَینا؟؛ با ما هستی یا علیه ما؟»، گفتم: نه با تو و نه علیه تو. کودکانی [در خانه] گذاشته ام که بر آن ها از عبید اللّه بن زیاد می ترسم.

فرمود: «فَامضِ حَیثُ لا تری لَنا مَقتَلًا ولا تَسمَعُ لَنا صَوتا، فَوَالَّذی نَفسُ الحُسَینِ بِیدِهِ، لا یسمَعُ الیومَ واعِیتَنا أحَدٌ فَلا یعینَنا إلّا کبَّهُ اللّهُ لِوَجهِهِ فی جهَنَّمَ؛ پس به جایی برو که نه کشته شدن ما را ببینی و نه صدای ما را بشنوی؛ چرا که سوگند به آن که جانم در دست اوست، امروز، هیچ کس نیست که فریاد ما را بشنود و به کمک ما نیاید، جز آن که خداوند، او را به رو، به دوزخ می اندازد».[۱]

۲. ضَحّاک بنُ عَبدِ اللّهِ المَشرِقِی

ضحّاک بن عبد اللّه مشرقی می گوید: من و مالک بن نضر ارحَبی بر حسین(ع) وارد شدیم. بر او سلام دادیم و نزدش نشستیم. پاسخ ما را داد و خوشآمد گفت و از علّت آمدنمان جویا شد. گفتیم: آمده ایم تا بر تو سلامی دهیم و از خدا برایت سلامت بخواهیم و دیداری با تو تازه کنیم و خبرِ مردم را به تو بگوییم که آنان برای جنگ با تو گرد هم آمده اند. رأی تو چیست؟ حسین(ع) فرمود: «حَسبِی اللّهُ ونِعمَ الوَکیلُ؛ خدا، مرا بس است که بهترین کفیل است».

حرمتش را پاس داشتیم و بر او درود فرستادیم و برایش دعا کردیم. ایشان فرمود: «فَما یمنَعُکما مِن نُصرَتی؟؛ چه چیز، شما را از یاری من، باز می دارد؟». مالک بن نضر گفت: «من، بدهی و نانخور دارم». من نیز گفتم: «من هم بدهی و نانخور دارم؛ امّا اگر به من اجازه دهی، هنگامی که هیچ جنگجوی دیگری نیافتم، برایت می جنگم تا آن جا که برایت سودمند باشد و تا آن جا که بتوانم از تو دفاع کنم».

حسین(ع) فرمود: «فَأَنتَ فی حِلٍّ؛ اجازه داری!». من هم در کنار او ایستادم.[۲]

گفتنی است که؛ ضحّاک بن عبدالله، در میدان جنگ، جزو لشکریان امام حسین(ع) بود؛ اما پس از شهادت گروهی از اصحاب و یأس از پیروزی، با کسب اجازه از امام(ع)، میدان جنگ را ترک کرد.

در تکمیل این ماجرا خوب است به این گزارش نیز توجّه کنیم؛ عمرو بن قیس مشرقی می گوید: با پسرعمویم (ضحّاک) بر حسین(ع) که در منزلگاه بنی مقاتل بود در آمدم. بر او سلام دادیم. پسرعمویم به او گفت: ای اباعبداللّه! این که می بینم، رنگ است یا رنگ خودِ مویت است؟ فرمود: «خِضابٌ، وَالشَّیبُ إلَینا بَنی هاشِمٍ یعجَلُ؛ رنگ است و ریش سفیدی، زود به سراغ ما بنی هاشم می آید».

سپس به ما رو کرد و فرمود: «جِئتُما لِنُصرَتی؟؛ برای یاری ام آمده اید؟». گفتم: من، مردی کهن سالم و بدهی فراوان دارم و عیالوارم و امانت هایی از مردم در دستم است و نمی دانم چه پیش می آید و خوش ندارم که امانتم را تباه کنم. پسر عمویم هم مانند این را به ایشان گفت. حسین(ع) به ما فرمود: «فَانطَلِقا فلا تسمَعا لی واعِیهً، ولا تَرَیا لی سَوادا؛ فَإِنَّهُ مَن سَمِعَ واعِیتَنا أو رَأی سَوادَنا فَلَم یجِبنا ولَم یغِثنا، کانَ حَقّا علَی اللّه عز و جل أن یکبَّهُ عَلی مَنخِرَیهِ فی النار؛ پس بروید و فریادم را نشنوید و جمعیتم را نبینید که هر کس فریاد ما را بشنود یا جمعیت ما را ببیند، ولی ما را اجابت نکند و به فریادرسی ما نیاید، حقّ خداست که او را به صورت، در آتش افکنَد».[۳]

۳. عبَیدُ اللّهِ بنُ الحُرِّ الجُعفِی

امام زین العابدین(ع) فرمود: امام حسین(ع) حرکت کرد تا در قُطقُطانه[۴] فرود آمد. خیمه برافراشته ای را دید و پرسید: «لِمن هذَا الفُسطاطُ؟؛ این خیمه از آنِ کیست؟». گفته شد: از آن عبید اللّه بن حرّ جعفی است.

امام حسین([یکی از یارانش به نام حَجّاج بن مَسروق جُعفی را] به سوی او فرستاد و فرمود: «أیهَا الرَّجُلُ، إنَّک مُذنِبٌ خاطِئٌ، وإنَّ اللّهَ عزّوجلّ آخِذُک بِما أنتَ صانِعٌ إن لَم تَتُب إلَی اللّهِ تَبارَک وتَعالی فی ساعَتِک هذِهِ فَتَنصُرَنی، ویکونَ جَدّی شَفیعَک بَینَ یدَی اللّهِ تَبارَک وتَعالی؛ ای مرد! تو گنهکار و خطاکاری. اگر الآن توبه نکنی و مرا یاری ندهی تا جدّم در پیشگاه خدای تبارک و تعالی شفیع تو باشد، خدا تو را به سبب اعمالت مجازات می کند».

گفت: ای فرزند پیامبر خدا! به خدا سوگند، اگر به یاری ات برخ