فایل پاورپوینت کامل گفت وگو درباره ی ویژگی های اخلاقی آیت الله شب زنده دار

فایل پاورپوینت کامل گفت وگو درباره ی ویژگی های اخلاقی آیت الله شب زنده دار؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل گفت وگو درباره ی ویژگی های اخلاقی آیت الله شب زنده دار شامل 37 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل گفت وگو درباره ی ویژگی های اخلاقی آیت الله شب زنده دار را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل گفت وگو درباره ی ویژگی های اخلاقی آیت الله شب زنده دار با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل گفت وگو درباره ی ویژگی های اخلاقی آیت الله شب زنده دار با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل گفت وگو درباره ی ویژگی های اخلاقی آیت الله شب زنده دار تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل گفت وگو درباره ی ویژگی های اخلاقی آیت الله شب زنده دار را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل گفت وگو درباره ی ویژگی های اخلاقی آیت الله شب زنده دار :

با توجه به اینکه در ایام نخستین سالگرد ارتحال مرحوم والد شما، آیت الله شب زنده دار هستیم، می خواهیم درباره ی سیره و شخصیت آن مرحوم گفت وگو کنیم. به نظر شما ایشان دارای چه ویژگی هایی بود؟

اگر بخواهم در یک جمله عرض کنم، می گویم که ایشان «عبد صالح» بود. بعضی از اخیار و علمای ارجمند که آشنایی با مرحوم والد داشتند، ایشان را به اینکه فرشته ی خصال بوده اند توصیف کرده اند، ولی من این عبارتی که عرض کردم، جمع می دانم، چون انسان اگر عبد صالح باشد، از فرشته هم بالاتر است. بنابراین آن صفتی که شایسته ی ایشان است، عبد صالح خدای متعال است.

عبد خدا، بنده ی خدا و گوش به فرمان خدای متعال است و در بند این نیست که این کاری که خداوند می خواهد، به ضرر یا سود شخص خودش است. به این چیزها توجه نمی کند. خود او مطرح نیست و فراموش شده است. آنچه در نظر اوست، این است که خداوند متعال از او چه می خواهد. این معنای عبودیت است. البته مراتبی دارد و بهترین وصفی که برای پیامبر صلی الله علیه و آله گفته می شود، این است که عبد خدای متعال است. «وَ اَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسوُلُهُ». قله ی این عبودیت که فوق تصوری برای یک مخلوق ندارد، از آن رسول الله صلی الله علیه و آله است و بعد، ائمه و اولیا هستند. این عبودیت مراتبی دارد تا به علما و کسانی که در این مکتب تربیت شده اند، می رسیم. این ها همان صفت و خصلت را در مراتب پایین تر واجد هستند.

من حدود – سال با مرحوم والد بوده ام. اگر هفت هشت سال کودکی را کم کنیم، حداقل پنجاه وچند سال با هم زندگی کرده ایم. بنده مدت ها حتی بعد از ازدواج، در منزل پدرم زندگی می کردم. در این مدت، غیر از همین جهتی که عرض کردم که وظیفه در قبال خداوند متعال چیست و چه کار باید انجام داد، چیز دیگری از ایشان ندیدم. هیچ هواوهوسی را مقدم بر خواسته های خدای متعال و اولیای اسلام نداشتند

مصادیق و خاطراتی را هم مطابق با این فرمایش خود دارید؟

اولاً ایشان زندگی زاهدانه ای داشت و دنبال این مظاهر دنیایی نبود. ایشان در سال هایی که در قم زندگی کردند، شاید سی سال اجاره نشین بودند و در این مدت من یادم هست که هفت هشت منزل عوض کردیم و جاهای مختلف رفتیم، ولی منزلی که در سی سال اخیر در آنجا بودیم، مرحوم امام رحمه الله علیه برای ایشان خریده بودند.

چطور؟

ظاهراً مرحوم آیت الله حق شناس که در جهرم بودند و استاد ابوی محسوب می شدند و نماینده ی امام رحمه الله علیه و مراجع دیگر در جهرم بودند، نامه نوشتند که مرحوم امام خمینی رحمه الله علیه برای مرحوم والد منزل خریدند و والده ی ما می گفتند که وقتی آقا متوجه شدند این طور شده است، از شب تا صبح خوابشان نبرده بود.

چرا؟

خب از نظر اخلاقی خیلی سخت شان بود. من از دوستانی شنیدم که وقتی طلاب و فضلای محترم برای تبلیغ به جهرم می آمدند و ایشان هم در جهرم حضور داشتند، خیلی از مجالس را به آن ها واگذار می کردند، چون مردم به ایشان خیلی علاقه مند بودند. حتی هدایایی که برای منبر به ایشان داده می شد، بین طلاب و فضلایی که می آمدند تقسیم می کردند و برخی دوستان می گفتند ایشان بعد از موسم تبلیغی، نه تنها به خاطر منبر و فعالیت های تبلیغی برای خودش چیزی برنداشته بود، که حتی گاهی برای معاش خود از ما قرض می کرد.

شنیده ام درس اخلاق معروفی هم در حوزه ی علمیه قم داشتند.

شرح دعای مکارم الاخلاق را می فرمودند که خیلی مؤثر بود. منبرها و تفسیرهای ایشان هم همین طور بود. منشأ همه ی این ها یکی اخلاصی بود که ایشان داشت و علاوه بر این، جهات دیگری که خدای متعال در ایشان قرار داده بود، مثل خوش بیانی و لحن خوبی که بحمدالله داشت. ولی دلیل عمده ی آن اخلاص بود. واقعاً ایشان برای خدا کار می کرد و به انتخاب جا و اینکه کجا صحبت کنم و جمعیت چقدر است و مسائلی از این قبیل، کاری نداشت. علی رغم اینکه استقبال از ایشان خیلی عالی بود، ولی ایشان به این مسائل کاری نداشت؛ یعنی این مسائل را در محاسبات خود نمی آورد. در تدریس در حوزه هم همین طور بود.

چطور؟

مثلاً انسان در حوزه می تواند درس خارج بگوید، ولی ایشان با اینکه می توانست، به آن سمت نرفت. در منزل گاهی برای بعضی می فرمودند، ولی برای بیرون فقط آنچه را که احساس می کرد لازم است و برای حوزه ضرورت دارد، انتخاب می کرد. آیت الله سبحانی در دوران بیماری ابوی، عیادت ایشان آمده بودند، می گفتند: «هم قول و هم فعل شما برای ما حجت است.» تعبیری که خیلی اوقات خود ایشان درباره ی برخی افراد استفاده می کردند و می گفتند فلانی بی غل وغش است. این بی غل وغشی واقعاً در خود ایشان بود. همچنین ایشان خیلی به حوزه و به این راه و نهاد حوزه عقیده مند بود و به آقای حاج شیخ عبدالکریم حائری به خاطر اخلاص و پایه گذاری حوزه و آثاری که برجای گذاشتند، خیلی علاقه مند بود. ایشان به من هم سفارش می کرد که همین کار حوزوی را انجام بدهم، مگر اینکه وظیفه اقتضائاتی ایجاد کند.

رویکرد و جد و جهدشان در مسائل علمی چگونه بود؟

در تحصیل خیلی کوشا بودند. یادم هست زمانی که ما نوجوان یا جوان بودیم، می دیدیم که ایشان چقدر بعد از ساعت دوازده شب مشغول نوشتن و مطالعه هستند و بین الطلوعین مباحثه علمی داشتند. از همان اوایل، هم خوش بیان بودند و هم خود مطالب را خوانده بودند. درس های ایشان مورد توجه و با جمعیت و رونق بودند. در درس و بحث خیلی کوشش می کردند، به رفتن و تبلیغ مقید بودند. یکی از نمونه های اخلاص ایشان که یادم هست، این بود که ایشان یک مکتوب و نوشته ای در امامت داشتند که برای چاپ به چاپخانه داده بودند و بعد متوجه شدند که یکی از فضلای حوزه شبیه آن را نوشته و برای چاپ اقدام کرده است. ایشان کتاب خود را از چاپخانه پس گرفتند، چون