فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و گسترش صلح مثبت

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و گسترش صلح مثبت – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و گسترش صلح مثبت شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و گسترش صلح مثبت گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و گسترش صلح مثبت با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و گسترش صلح مثبت از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و گسترش صلح مثبت با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و گسترش صلح مثبت را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل انقلاب اسلامی و گسترش صلح مثبت :

مقدمه

انقلاب اسلامی ایران به رهبری امام خمینی (ره) به عنوان یکی از رویدادهای بزرگ قرن بیستم در صحنه بین الملل تاثیر شگرفی در عرصه های مختلف سیاسی ، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی دربرداشت. این انقلاب علاوه بر ویژگی های منحصر بفردی که داشت، اهداف بزرگی را در منطقه و جهان اسلام دنبال می کرد که همگی منجر به صدور انقلاب به کشورهای منطقه و جهان گردید. این انقلاب آغازگر عصر روشنگری در تاریخ اسلام مدرن به حساب می آید.

بسیاری از صاحب نظران بر این باورند که امام خمینی (ره) با قیام الهی خود نه تنها آغازگر عصر جدیدی در تاریخ اسلام بود، بلکه دنیای دیانت را نیز احیا نمود. آنان معتقدند به واسطه سیره فکری و عملی حضرت امام ، اسلام جلوه خود را در سراسر جهان نشان داده است تا آنجا که تاثیرات آن در اروپا و آمریکا هم مشخص است. گفتمان امام به ظهور اسلام سیاسی در جهان جدید انجامید. ظهور اسلام سیاسی به عنوان یک نیروی موثر در روابط بین الملل، مفروضه اصلی نظریه های سکولار روابط بین الملل مبنی بر عدم تاثیرگذاری دین بر تحولات بین المللی را نقض و باطل می سازد؛ چون هیچ یک از این نظریه ها، نقش تعییین کننده برای دین در سیاست بین الملل قائل نیستند (دهقانی فیروزآبادی، ۱۳۸۹: ۱۸).

تا پیش از انقلاب اسلامی نظریه پردازان بیشتر با نگاه مدرنیته به انقلاب ها نگاه می کردند، یعنی انقلاب در جهت مدرن شدن و نو شدن تلقی می شد؛ درحالی که انقلاب اسلامی نه تنها با مظاهر مدرنیسم غربی به مقابله پرداخت، بلکه جنبش بازگشت به خویشتن را مطرح کرد.

بنابراین هدف انقلاب این بود که ضمن بهره گیری از تکنولوژی های مدرن روز، در جهت توجه بیشتر به اندیشه و تفکرات بومی تلاش کند. از این رو انقلاب اسلامی تاثیر عمیقی بر نظریه های

غربی گذاشت که بعضی از نظریه پردازان با بیان «انقلابی به نام خدا» بر جنبه های معنویت گرایانه و حق طلبانه انقلاب اسلامی تاکید کردند (۳۵: ۱۹۹۳,Foran & Goodwin). به صورت کلی، ایرانیان از لحاظ فکری تحت تأثیر نیروهای متعددی هستند. اول ، هویت ملی آنان؛ دوم، عنصر اسلامی؛ سوم، مذهب و یا مکتب تشیع و چهارم تحولات تاریخی کشور است که به نوعی به حافظه تاریخی مردم بتدریج اضافه شده است. هنر انقلاب ایران ، تلفیق عناصر اسلامی و ملی با یکدیگر بوده است.

انقلاب اسلامی، انقلابی بود که ریشه در باورها و اعتقادات مردم مسلمان ایران داشت و از این لحاظ، به ایدئولوژی سازی و ایدئولوژی پردازی در آن نیاز نداشت. انقلاب اسلامی براساس بسترها و بافت های بومی شکل گرفته بود و از این رو لازم نبود که ایدئولوژی نوینی را به مردم تزریق کند؛ چون مردم با اسلام خو گرفته بودند(۱۴: ۱۹۹۵,Moghadam).

ولی درعین حال خصوصیت عمده انقلاب اسلامی این بود که یک نهضت نرم افزاری است؛ به این معنا که هم می تواند در جهت احیا و بازسازی تفکر دینی عمل کند و هم در جهت ارائه یک شیوه جدیدی برای حکومت و حاکمیت که از آن به مردم سالاری دینی تعبیر می شود. توان نظری انقلاب اسلامی در تلفیق سنت و مدرنیته، جمهوریت و اسلامیت، دین و سیاست، پیوند معنویت و حکومت و به طور کلی ایجاد یک نظام مردم سالار دینی که بر پایه های روشنفکری دینی، جامعه مدنی دینی و خاستگاه های نواندیشانه اسلامی استوار بود، حکایت از این دارد که این انقلاب توانست یک تحول فکری ایجاد کند و این تحول فکری در جهت بازسازی تمدن اسلامی بود. تمدنی که ریشه در گذشته داشت، ولی امکان پویایی و تعامل فرهنگی را با سایر تمدن ها دارد. انقلاب ایران به نحو روشنی بازتابی از مفاهیم اسلامی است. اساس اسلام در ارتباط با مردم و جهان و در مفهوم دعوت، نهان شده است. به عبارت دیگر، اسلام بر آن است که همه جهان را به آشنایی با مبانی این دین دعوت کند.

انقلاب اسلامی ایران به مثابه آخرین انقلاب اجتماعی بزرگ واقع شده در جهان ، در چهارچوب انقلاب های کبیر است. این رویداد تنها در ایران دگرگونی حاصل نکرد، بلکه دارای پیامدهای متعدد در جهان اسلام و بازتاب های متنوع در سراسر جهان بود. بدون شک وقوع انقلاب اسلامی ایران موجب تحولات بزرگی در سطح ملی، منطقه ای و جهانی گردید. از جمله در عرصه بین المللی، قطب بندی حاکم بر نظام جهانی را به هم ریخت و علاوه بر ایجاد راه سومی فراروی ملت ها و صدور ایمان و معنویت و اعتماد به نفس به ملت های مظلوم، ماهیت امپریالیستی هر دو بلوک سرمایه داری و سوسیالیستی را بر ملت های عالم نمایان کرد. از سوی دیگر، با روشی واقع بینانه ، آرمانهای اصیل بشری را احیا نمود و با تلفیق پایه های سنت و شکوفه های مدرنیسم، راه عملی رشد و تعالی را نمودار ساخت.

انقلاب اسلامی با اهتمام به استقلال سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و نظامی و بیداری جهان اسلام، پیام خویش را مبنی بر ساختن دنیایی امن توام با صفا و صمیمیت برای انسانها ارائه و زمینه ای را فراهم کرد که انسانها بتوانند با بهره مندی از معنویت، استقلال و آزادی، توجه به خدا، بر اساس تعالیم مبتنی بر فطرت پاک بشری دنیایی پر از صلح، عدالت و معنویت را رقم زنند.

تحلیل انقلاب اسلامی در سطح کلان نشان می دهد که انقلاب ایران اساسا در تعارض با نظام بین الملل، رخدادها و ارزش ها و هنجارهایی را مطرح کرد که با منافع قدرت های سلطه گر منافات داشت. برخی از این ارزش ها عبارتند از: استقلال، آزادی ، عدالت ، حق تعیین سرنوشت، همبستگی واتحادمستضعفان، بیداری مسلمانان، حقانیت ملت های محروم، حق طلبی، همکاری، همیاری و از طرف دیگر، مبارزه علیه قدرت طلبی، غارتگری، زورگویی، انحصارطلبی، پایگاه خارجی، تجاوز، امپریالیسم، استعمار، جهالت ، تفرقه و اختلاف. انقلاب اسلامی ایران تلاش کرده تا از طریق طرح این ارزش ها، افکار عمومی ملت های محروم و مستضعف جهان سوم را جهت تغییر و تحول نظام بین الملل تحت تأثیر قرار دهد و ارزش های مطرح شده را از طریق تبلیغ و الگودهی تبدیل به هنجار سازد ( مجرد، ۱۳۸۶: ۱۱۱). ایران اسلامی امروز به عنوان قدرت برتر منطقه به رسمیت شناخته شده و ملت های جهان به مواضع این کشور نگاه می کنند و می توان ادعا کرد که نبض ملت های محروم جهان با نبض ملت ایران در تپش است (محمدی، ۱۳۸۷: ۶۱).

انقلاب اسلامی ایران در گذر تاریخ نشان داده است که در بسیاری از مفاهیم از زمان خود جلوتر بوده و بر تحولات جهان آتی اثر گذاشته است. یکی از مفاهیم مهم در جهان روابط بین الملل کنونی، چگونگی تامین صلح است که موضوع این مقاله نیز می باشد. با این مقدمه، سوال اصلی عبارت است از اینکه انقلاب اسلامی چگونه به گسترش صلح مثبت منجر می شود؟فرضیه مقاله این است که انقلاب اسلامی به دلیل ویژگی های ذاتی خود، شرایطی را در منطقه و جهان ایجاد می کند که گرچه به نظر می رسد در جهت بی نظمی است؛ در نهایت به گسترش صلح مثبت منتج می گردد. به همین منظور در این مقاله، ابتدا به بررسی مفهوم صلح و صلح مثبت پرداخته می شود. سپس ویژگی های اصلی انقلاب اسلامی که در طول حیات جمهوری اسلامی مورد نظر بوده، بررسی می گردد و نشان داده می شود که همه این ویژگی ها در راستای گسترش صلح مثبت است و در نهایت نتایج گرفته شده، ارائه می شود.

۱-چهارچوب مفهومی : صلح مثبت

ذات مشترک انسان ها، توجه به حرکت و جهت آفرینش، دگرگرایی فرهنگی ، روحیه شکیبایی و گذشت، توجه به تفاوت ها و کثرت ها، همکاری متقابل مسئولیت پذیری و وحدت در عین کثرت ، منطق فرهنگ گفتگو، روحیه پذیرش حرف نو، عدالت اجتماعی و رفع نیازمندی ها، دولت وحدت گرا، جهان نگری و عام نگری (مسئولیت پذیر جهانی) شناخت جدید وضعیت کنونی عالم و ضرورت گفتگوی ادیان از جمله عوامل مؤثر در نگاه فعالانه به مقوله صلح مثبت است (افروغ، ۱۳۹۰).

در این بخش درباره معانی گوناگون صلح با تمرکز بر صلح مثبت بحث خواهد شد. باید به این نکته توجه شود که این دغدغه از فردای پس از جنگ جهانی اول در چهارچوب رویکرد ویلسونی در روابط بین الملل رواج یافت که مهم ترین دغدغه روابط بین الملل ، تامین صلح است و باید در این راستا تلاش کرد.

یوهان گالتونگ، پدر مطالعات صلح ، اغلب به تمایز بین «صلح منفی» و «صلح مثبت» اشاره دارد. صلح منفی درباره عدم وجود خشونت صحبت می کند. هنگامی که، برای مثال، آتش بس تصویب می شود، صلح منفی ایجاد خواهد شد. این منفی است زیرا چیزی که نامطلوب اتفاق می افتاده را متوقف (به عنوان مثال خشونت متوقف یا ظلم و ستم به پایان رسید) کرده است.

صلح مثبت با محتوای مثبت مانند ترمیم روابط یا ایجاد سیستم های اجتماعی در خدمت نیازهای کل جمعیت ، سازنده و رفع کننده تناقض است(۶۵: ۱۹۸۵,Galtung).

صلح، فقدان کامل هر گونه درگیری نیست. این به معنای عدم وجود خشونت در تمام اشکال و آشکار شدن درگیری ها در راه سازنده است. بنابراین صلح در جایی وجود دارد که در آن مردم تعامل مسالمت آمیز داشته باشند و تعارضات خود را به صورت مثبت – با توجه احترام آمیز به نیازهای مشروع و منافع همه در مسائل مهم – مدیریت کنند.

صلح مثبت فقدان خشونت ساختاری است، به معنی نیاز به حضور شرایط اجتماعی مثبت تعریف شده مانند عدالت اجتماعی ، برابری و رفاه انسان است. صلح مثبت نیازمند حضور نهادهای اجتماعی برای توزیع عادلانه منابع و حل صلح آمیز اختلافات است (هریس، ۲۰۰۴: ۱۲).

۲- جایگاه صلح در روابط بین الملل مدرن

اولین و مهم ترین هدف روابط بین الملل مدرن حفظ و برقراری صلح بوده است. در حال حاضر، علیرغم اینکه جنگی بین کشورها نیست ولی ممکن است روابط صلح آمیزی هم بین کشورها وجود نداشته باشد و این بدان معنی است که معنای صلح در روابط بین الملل دچار تغییر و تحول شده است. از نظر روابط بین الملل مقصود از صلح، احتراز از اختلاف و برخورد شدید با سایر کشورها است؛ به عبارت دیگر، صلح ثبات نسبی نظامی و فقدان اختلاف و بی نظمی در سیستم امنیت بین الملل است. صلح و امنیت بین المللی اصطلاحی است که امروزه در ادبیات روابط بین الملل به کار می رود و منظور از آن آرامش و ثبات در نظام جهانی است، به گونه ای که هیچ یک از قدرت ها و واحدهای سیاسی پا از محدوده خود فراتر نگذاشته و به قلمرو یکدیگر تجاوز نکنند بلکه آن را محترم بشمارند و همه دولت ها در حفظ صلح و امنیت بین المللی بکوشند و از هیچ طریقی آن را مورد تهدید قرار ندهند.

چگونگی توزیع قدرت بعد از جنگ جهانی دوم، سبب شکل گیری ساختار نظام بین الملل دو قطبی و باعث تشدید وابستگی ساختاری کشورهای ضعیف به کشورهای قوی شده و در نتیجه کشورها به دو قسمت استثمارگر و استثمارشونده تقسیم شدند و کشورهای استثمارگر برای دخالت در دیگر کشورها خود را دارای حق می دانند. این ساختار پس از جنگ جهانی دوم و در چهارچوب جنگ سرد میان دو ابرقدرت آمریکا و شوروی بر نظام بین الملل سایه افکند. بر این اساس، هریک از کشورها با توجه به عضویتشان در یکی از بلوک بندی های قدرت در نظام بین الملل و ایجاد پیمان ها و ائتلاف های منطقه ای، مواضع منسجم و همگونی را در برخورد با قطب دیگر ارائه می کردند (مجرد، ۱۳۸۶: ۵۴ ۵۱).

انقلاب اسلامی با ارائه الگوی رفتاری جدید برای ملل تحت ستم، در ایجاد اعتماد و بیدارسازی آنها نقش مؤثری را ایفا کرد و تلاش نمود تا افکار عمومی آنها را برای ایجاد تغییر و تحول در ساختار بین الملل تحت تأثیر قرار دهد. به علاوه، حمایت ایران از ملت های محروم و تحت ستم، باعث فعال شدن و تقویت حرکت ها و جنبش های اسلامی و آزادی بخش در جهان و منطقه شد. در این میان تأثیر انقلاب اسلامی بر ملت فلسطین و لبنان بیش از همه چشمگیر است (ستوده ارانی، ۱۳۸۸: ۱۱۹ ۱۱۰). در جنگ ۳۳ روزه، نظام سلطه بسیار امیدوار بود تا با شکست و نابودی حزب الله ضربه ای جدی به حرکت و جنبش در حال رشد سلطه ستیزان به رهبری ایران اسلامی وارد نماید که با ناکامی جدی مواجه گردید، به طوری که بنیادهای اقتدار رژیم صهیونیستی را به لرزه درآورد (محمدی، ۱۳۸۷: ۳۶، ۴۵).

با توجه به شرایط حاکم بر روابط بین الملل باید دو نکته را درباره مفهوم صلح و امنیت جهانی مورد تاکید قرار داد:

اول اینکه، صلح و امنیت بین المللی به معنای واقعی آن الزاما با حفظ وضع موجود تامین نمی شود چرا که امکان دارد قوانین و ساختارهای حقوقی نظام حاکم بر روابط بین الملل ماهیت ظالمانه و تبعیض آمیز داشته باشد. در حالی که صلح از مفاهیمی است که با عدالت و مساوات عجین است، لذا پایداری آن بدون عدالت ممکن نیست.

دوم آنکه در گذشته صلح و امنیت از مفاهیمی بود که صرفا در حوزه نظامی و سیاسی کاربرد داشت اما امروزه بخصوص اصطلاح امنیت در ابعاد وسیع سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، تکنولوژیکی و جز آن معنی دارد. اگرچه برخوردهای نظامی و اصطکاک های سیاسی همچنان مهم ترین تهدیده کننده صلح و امنیت محسوب می شوند؛ در هم تنیدگی و تداخل قلمروهای مزبور به عنوان یکی از پیامدهای پدیده «جهانی شدن» موجب شده است که بحران و ناامنی در یکی از حوزه ها به دیگر قلمروها تسری یابد بنابراین بحران اقتصادی و فرهنگی می تواند به بحران سیاسی و نظامی منجر شود (شفیعی، ۱۳۸۹).

۲-۲. تغییر مفهوم صلح

مفهوم صلح در جهان معاصر دستخوش سه گونه تحول شده است که در ادامه به هر کدام از این تغییرات اشاره می شود:

۲-۲-۱. تحول در نگاه جهانی به مفهوم صلح : مطرح شدن صلح مثبت و منفی

صلح در نظام حقوق بین الملل سنتی از مفهوم بسیطی مانند عدم برخورد نظامی و عدم جنگ برخوردار بود. بر اساس این برداشت، هرگاه کشوری مورد تهدید، توسل به زور یا اعمال خشونت و تجاوز قرار نگیرد، یعنی صلح تحقق یافته است و تمام تلاش دولت ها در قالب حقوق و مقررات بین المللی این است که از بروز چنین وضعتی جلوگیری به عمل آورند و یا اگر چنین وضعیتی پیش آمد خاموش کردن شعله های آتش جنگ و اعاده صلح از طریق آتش بس مبادرت ورزند؛ چنین برداشتی از صلح را صلح منفی می نامند (همان، ۱۳۸۹).

در روابط بین الملل معاصر، نگاه ریشه ای و بنیان نگر وجود دارد. در این دیدگاه باور بر این است که مبارزه با جنگ مبارزه با نتیجه است و مبارزه با نتیجه، مبارزه موثری نخواهد بود. مبارزه با جنگ در صورتی کارساز خواهد بود که صلح واقعی را به ارمغان خواهد آورد که مبارزه با معلول و زمینه های بروز خشونت باشد.

اساس این دیگاه مبارزه با فقر، گرسنگی، تبعیض، نقض فاحش حقوق بشر و آزادی های بنیادین بشری و سایر انواع خشونت ساختاری، فرهنگی و… است که باید به عنوان مقدمه ای برای تامین صلح و امنیت بین المللی بهای لازم داده شود. صلح مثبت به معنی استقرار نظام اجتماعی – انسانی در بر دارنده سه مشخصه اصلی فقدان اعمال زور، آزادی فردی و برابری اجتماعی است (همان، ۱۳۸۹).

۲-۲-۲. تحول در اهداف و انگیزه های صلح

ایجاد صلح در گذشته صرفا برای تامین امنیت ملی صورت می گرفت. بدین معنا که کشورها تنها به ماموریت های صلح سازی که برای امنیت ملی خودشان مهم بود، علاقه نشان می دادند.

در جهان کنونی این وضعیت تغییر کرده و ملاک های جهانی برای صلح سازی و تهدید صلح مورد نظر، مقرر شده است.

۲-۲-۳. تحول مصداقی صلح سازی

در حقوق بین الملل سنتی برخورد با پدیده صلح تقلیل گرا بود و هدف تمام تلاش ها و تدابیری که به منظور استقرار صلح انجام می شد، حفظ امنیت ملی بود. دو عنصر حاکمیت و استقلال دولت اساسی ترین ارکان امنیت ملی به حساب می آمد و حفظ حاکمیت و استقلال دولت ها، اساسی ترین اهدافی بودند که جامعه بین المللی و دولت ها بر سر آن هم راستا بودند و تمام توانشان را برای دستیای به این اهداف به کار می بستند. بر اساس برداشت سنتی از مفهوم صلح و امنیت بین المللی، دولت ها تنها بازیگران این عرصه بودند؛ به عبارت دیگر، هم منشا تهدید (جنگ افروزی ها، خشونت ها و تجاوزها) دولت ها بود و هم دولت ها، مسئولیت حفظ و استقرار صلح را به عهده داشتند، در واقع بازیگر دیگری به رسمیت شناخته نمی شد. به همین دلیل راه حل هایی که برای حفظ صلح و استقرار آن ارائه می شد، راه حل موازنه قدرت و بازدارندگی بود.

در حقوق بین الملل جدید، اهداف و انگیزه های دیگری هم برای فعالیت های مربوط به تامین صلح مطرح شده است. در فرایند جدید تامین صلح، از حاکمیت و استقلال مطلق دولت ها کاسته شده است و جامعه بین المللی در مواردی می تواند به منظور حفظ صلح و امنیت بین المللی حتی در امور داخلی دولت برخوردار از استقلال وحاکمیت، مداخله کند. اهدافی مانند حفظ محیط زیست، تامین رفاه اجتماعی ، دمکراسی سازی و تامین حقوق و آزادی های بنیادین بشری جزء آرمان هایی است که در کانون توجه فعالان عرصه صلح و امنیت بین المللی قرار گرفته اند (سیدباقری، ۱۳۹۲: ۲۹-۳۱).

۲-۳. صلح در اسلام و نظریه انتقادی

در فرهنگ و فقه سیاسی اسلام دو واژه «سلام» و «صلح» از اهمیت ویژه ای برخوردارند و بی دلیل نیست که اسلام در روابط بین الملل و پیامبر(ص)، نیز در رسالت و سیاست خویش ، اصل همزیستی مسالمت آمیز را به عنوان یکی از مهمترین اصول حاکم بین پیروان خود و مناسبات آنها با سایر ملت ها مطرح کرده است، زیرا مقتضای فطرت انسان در مناسبات و روابط خود با هم نوعانش، همزیستی و مسالمت است. از منظر اسلامی، جنگ و ستیز حالت عارضی و موقت و نه طبیعی و دائم دارد (طاهری، ۱۳۹۰).

از دیدگاه امام خمینی (ره) و نظریه انتقادی روابط بین الملل، وضع موجود بشدت متاثر از خود بیگانگی است و بی عدالتی و استثمار در آن حکمفرماست. بر اساس این دو دیدگاه خشونت ساختاری در روابط بین واحدهای نظام بین الملل حاکم است و این وضعیت خشونتی است که ۱۵ از ماهیت سلطه گونه روابط میان واحدها (سلطه و زیردستی) ناشی می شود و در دل خود نوعی از استعمار، استضعاف و استثمار را جای داده است. وقتی ماهیت نظام بین الملل را از فاصله سال های آغازین شکل گیری انقلاب اسلامی و پس از آن مطالعه می کنیم، چیزی جز خشونت ساختاری در آن نمی یابیم. این تعبیر درمورد هر دو بلوک قدرت اعم از شرق و غرب صادق است.

درواقع، در تمام این دوران دو نوع خشونت ساختاری وجود داشته است. یک نوع از آن حالت عمودی دارد که دو ابرقدرت علیه هم اعمال می کردند و دیگری افقی بوده است که هریک از دو ابرقدرت در روابط خود با مجموعه های زیردست بویژه در کشورهای جهان سوم به کار می بردند.

یکی از مهم ترین اهداف انقلاب اسلامی به مانند نظریه انتقادی ، پایان دادن به این وضعیت و ارائه راهی نو برای تعامل میان واحدهای نظام بین الملل است. درحقیقت ماهیت انقلاب اسلامی به مانند مکتب انتقادی روابط بین الملل، ماهیتی انتقادی نسبت به وضع موجود دارد. اعتقاد به وجود چنین شرایط ناعادلانه و ظالمانه برجسته ترین نقطه اشتراک میان اهداف امام خمینی (ره) با نظریه انتقادی می باشد (ستوده ارانی، ۱۳۸۸: ۱۸).

در جمع بندی این بخش باید تاکید نمود که مفهوم صلح تغییر کرده است. در روابط بین الملل کنونی مفهوم صلح از شکل سنتی آن به معنای عدم جنگ، که همان صلح منفی است، تغییر کرده و به اوضاعی اطلاق می شود که شرایط ایجاد جنگ و درگیری که بیشتر آنها ریشه در مسائل اجتماعی و کاستی های اقتصادی و فرهنگی دارد، از بین برود. چنین وضعی را صلح مثبت می گویند که پایدار خواهد بود.

۳. ویژگی های انقلاب اسلامی معطوف به صلح مثبت

در این بخش و پس از بررسی مفهوم صلح مثبت به ویژگی های انقلاب اسلامی معطوف به صلح مثبت پرداخته میشود. هدف این بررسی نشان دادن این موضوع است که انقلاب اسلامی در بطن خود حامل ویژگی هایی است که باعث می شود این پدیده به گسترش صلح مثبت منجر شود.

۳-۱. نفی خشونت در حرکت اجتماعی

کاکس در هنگام بحث درباره تناقضات درونی نظم موجود بین المللی، به جنبش های اجتماعی اشاره دارد که می توانند از این تناقضات برای پیشبرد چالشهایی کارآمد علیه آن استفاده کنند و به نظم جهانی عادلانه تری دست یابند. اینها به بیان گیل، نیروهای ضدهژمونیکی هستند که ترتیبات سیاسی و نهادی مسلط را به چالش می کشند. برای این چالش لازم است «ضدهژمونی» به شکل مجموعه ای از ارزش ها، مفاهیم و ملاحظات بدیل شکل گیرد. (۲۰۰۱:۱۱۷, Pettiford Stean and)

نیروهای ضدهژمونیک ماهیت کاملا مشخصی ندارند و ممکن است مترقی باشند یا نباشند(۱۹۹۳:۴۳,Gill). تقابل با هژمونی مستلزم شکل گیری یک بلوک جدید تاریخی می باشد که این بلوک صرفا ائتلافی از طبقات نیست، بلکه شامل ابعاد سیاسی ، اقتصادی و فرهنگی یک صورتبندی خاص اجتماعی است (مشیرزاده، ۱۳۸۴: ۲۴۷). با توجه به نگاه فرهنگی گرامشی، در بحث راجع به تغییر در روابط بین الملل نیز مسئله بعد فرهنگی پیدا می کند. گرامشی تحول فراگیر واقعیت اجتماعی را از طریق خلق یک «فرهنگ متقابل» می بیند (اسپوزیتو، ۱۳۸۲).

نظریه پردازان انقلاب مبحث صدور انقلاب را یکی از مباحث ذاتی انقلاب ها می دانند زیرا هر انقلابی که در هر گوشه ای از دنیا اتفاق بیفتد حتی اگر ایدئولوژی جهان شمولی هم نداشته باشد، حداقل بر اساس نظری پخش یا اشاعه بر روی کشورهای همجوار خود تأثیر خواهد گذاشت و موجب تحرکاتی انقلابی در آنها خواهد شد؛ همان گونه که وقوع انقلاب ایران موجب بروز ناآرامی هایی در عراق ، بحرین و عربستان در همان روزهای اول پیروزی انقلاب گردید. (افتخاری، ۱۳۷۷).

یک نکته بسیار مهم که جز ویژگی های اساسی انقلاب ایران است، نفی خشونت در حرکت اجتماعی است. انقلاب های مهم و حرکت های مبتنی بر تغییر بخصوص در قرن بیستم میلادی همواره دارای ابعاد غیر قابل اغماض در قبل و بعد از به ثمر نشستن هستند. انقلاب ایران از این جهت یک استثناست. حضرت امام به عنوان رهبر انقلاب ایران قبل از پیروزی اجازه بهره گیری از شیوه های خشونت آمیز و درگیری مسلحانه به منظور سرنگونی رژیم شاه را نداد و به همین جهت انقلاب ایران بدون استفاده از این شیوه ها به نتیجه رسید.

شیوه مسالمت آمیز