بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اهل بیت پیامبر اکرم (ص) در قرآن کریم :

حجت الاسلام و المسلمین محسن قرائتی چهره نام آشنای قرآنی که همه او را به نام «معلم خوب قرآن» می شناسند، از جمله شخصیت هایی می باشد که در میان اقشار مختلف جامعه دارای محبوبیت خاصی است و همگان به او به دیده علاقه و احترام می نگرند.

این روحانی وارسته و خوش فکر، گام های بزرگی برای تربیت قرآنی نسل جوان برداشته و در عین سادگی زبان توانسته است، ژرف ترین مفاهیم قرآنی و دینی را به نسل جوان بیاموزد.

برنامه «درس هایی از قرآن» که با سخنرانی ایشان سال های متمادی از صدای و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش می شود همچنان یکی از برنامه های جذاب صدا و سیما می باشد به نحوی که به گفته یکی از مسئولان فرهنگی صدا و سیما این برنامه رکورددار طولانی ترین و جذاب ترین برنامه آموزشی تلویزیونی در سطح دنیا می باشد.

مطالب زیر متن یکی از سخنرانی های ایشان در این برنامه می باشد که در اسفند ماه سال ۱۳۸۶ و با موضوع «جریان مباهله» ایراد گردیده است:

شیوه پیامبران، در دعوت مردم به سوی خدا

پیغمبر که می آید، اول باید معجزه نشان بدهد. چون می آید می گوید: من از طرف خدا هستم. مردم به او می گویند: خوب! تو اگر از طرف خدا هستی یک کار خدایی بکن. اگر کسی آمد و گفت: من پرش دارم. می گویی: خوب! بپر ببینیم. اگر گفت: پول دارم. بگو: ببینم دسته چکت کجاست؟ گفت: من راننده هستم. می گوییم: بلند شو بیا پشت فرمان بنشین ببینیم چه می کنی؟ می آید می گوید: من به یک قدرت الهی بند هستم. می گوید: خوب! یک کار خدایی باید انجام دهی که از دست بشر خارج باشد. معجزه! منطق هم باید داشته باشی که حرف منطقی باشد. بلوف نزنی. دروغ نباشد. مبالغه نباشد. حرف منطقی و معجزه! اما یک عده هستند، با این آچارها پیچشان باز نمی شود. لجباز هستند. می گوید: به آدم های لجباز بگو: بیا به هم نفرین کنیم. شما به جان ما نفرین کن. من هم به جان شما نفرین می کنم. هر نفرینی، هرکس با نفرین نابود شد، پیداست نفرین کننده حق است. نفرین شده باطل است. این را می گویند: ابتهال! آیه می گوید: «ثُمَّ نَبْتَهِل» ابتهال یعنی بیا به هم نفرین کنیم، ببینیم چه کسی حق است؟ خوب! این ماجرایی دارد که من ماجرایش را برای اینکه تاریخ است و یک خرده هم دقیق بخوانم از رو می خوانم. ابتهال یعنی باز کردن دست تا آرنج برای دعا! آدم دست ها را برای دعا بالا کند و توجه و تضرع دو گروه، دو گروه مخالف که هردو به هم نفرین می کنند. هر نفرینی گیرا شد، پیداست او حق است.

دیدگاه اهل سنت درباره آیه مباهله

این که می گویم، حدود شصت نفر از بزرگان اهل سنت هم این را گفتند. یعنی سنی قبول دارد. شیعه قبول دارد و پنجاه و یک نفر از صحابه نقل کردند. الآن تفسیرهایی که هست، تفسیرهای سنت، تفسیر فخر رازی، تفسیر کبیر، آلوسی، مراغی، کامل ابن اثیر، مستدرک حاکم، مسند امام احمد حنبل، روح البیان، المنار، ابن کثیر، این دیگر شیعه و سنی ندارد. شیعه ها هم که همه.. . ماجرا این است.

سال دهم هجری یعنی تقریباً سال آخر عمر پیغمبر، چون پیغمبر ۵۳ سالش بود هجرت کرد. ۱۰ سال هم مدینه بود. شد شصت و سه سالگی! سال آخر. پیغمبر در آخرین سال عمرشان افرادی را به نجران فرستادند که از بلاد یمن است برای تبلیغ، یعنی اعزام مبلغ داشتند. پیغمبر ما نامه های زیادی به افراد می نوشت. نامه های پیغمبر.. . خدا آیت الله احمدی میانه ای را رحمت کند. کتابی به نام «مکاتیب الرسول» دارد. یعنی نامه هایی که پیغمبر به اطراف می نوشت. هیئت هایی اعزام می کرد. گروه هایی برای تبلیغ می فرستاد. یعنی اعزام مبلغ داشت. نامه داشت. سال آخر عمرشان، یک گروهی را، هیئتی را، برای نجران فرستادند، که از منطقه ی شهرهای کشور یمن است. مسیحی ها هم یک گروهی را به مدینه فرستادند، که ببینند ماجرا چیست؟ گفتگوها و صحبت شد و آیه نازل شد که پیغمبر بگو: بیا این رقمی انجام بدهیم. «فَمَنْ حَاجَّک» «حَاجَّ» یعنی محاجّه! «محاجّه» یعنی جر و بحث! چانه زدن! یکی تو بگو یکی من! «فَمَنْ» کسی که، «حَاجَّک» یعنی با تو محاجه می کند.

شیوه جدال با مخالفان

اصلاً در محاجه و جدال اگر دیدی طرف لجبازی می کند، رهایش کن. «دَعَ الْمِرَاءَ وَ إِنْ کنت مُحِقّاً» (شرح نهج البلاغه/ج۱۰/ص۱۳۹) اگر دیدی طرف دارد پرچانگی می کند، بگو: حق با تو است. حق با تو است. خداحافظ! کش نده! در حج به خصوص گفته اند: «فَلا رَفَثَ وَ لا فُسُوقَ وَ لا جِدالَ فِی الْحَجِّ» (بقره/۱۹۷) در حج جدال نکنید. در قرآن داریم که موعظه اگر می کنید، موعظه نیکو باشد. اما جدال احسن باشد. قرآن می فرماید: با دیگران که بحث می کنی، «وَالْمَوْعِظَهِ الْحَسَنَهِ» موعظه ی حسنه. حسنه نیکو! «وَجادِلْهُم » با این ها جدال کن. «بِالَّتی هِیَ أَحْسَن » (نحل/۱۲۵) موعظه را گفته: حسن! جدال را گفته: احسن! می دانید چرا؟ چون موعظه با خودی هاست. با خودی ها که حرف می زنی، نیکو حرف بزن. با بیگانه که حرف می زنی، نه نیکو حرف بزن. خیلی خیلی نیکو حرف بزن. «احسن» یعنی.. . احسن قوی تر است یا حسن؟! (پاسخ حضار) احسن! می گوید: با خودی ها خوب حرف بزن. با بیگانه ها خوب، خوب، خوب، خوب، خوب حرف بزن. چرا؟ برای اینکه او بیگانه است. مثل آدمی که خودی ها را پتوی کهنه رویش می اندازد. مهمان ها را پتوی نو! اگر مهمان داشت گاهی از پهلوی زن و بچه اش هم غذا را برمی دارد و به مهمان می دهد. چون او غریبه است. چون جدال برای بیگانه است. ولذا خیلی.. . مثل خانم هایی که سکنجبین می پزند. وقتی می بینند ترش است، شکرش را زیاد می کنند. چون طرف ترش است، می گوید: شما شکرش را.. . پس موعظه حسن! جدال احسن! «فَمَنْ حَاجَّک» این جمله را هم بد نیست دو تا کلمه حفظ کنیم. این حدیث های دو کلمه ای را حفظ کنیم. «دَعَ الْمِرَاءَ» «مراء» یعنی چانه زدن! ول کن. «وَ إِنْ کنت مُحِقّاً» اگرچه «کنت محقا» گرچه حق با تو است. اگر حق با تو است، خیلی چانه نزن. یعنی وقتت صرف چانه نکن. «فَمَنْ حَاجَّک» پیغمبر اگر دارند با تو چانه می زنند «فیه» در قرآن در راه تو! «مِنْ بَعْدِ ما جاءَک مِنَ الْعِلْم» بعد از آنکه «جاء» جاء یعنی چه؟ بگویید: (پاسخ حضار) «جائک» آمد نزد تو «من العلم» بعد از آن که علم نزد تو هست، با اینکه علم نزد تو است ولی باز هم این ها چانه می زنند. «فَمَنْ حَاجَّک فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَک مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ» اگر دیدی این ها پرچانگی می کنند، به آنها بگو: «تعالوا» بیایید. «نَدْعُ أَبْناءَنا» ما بچه هایمان را دعوت می کنیم. شما هم بچه هایتان را دعوت کنید. «أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکم » ما بچه هایمان را می خواهیم. شما هم بچه هایتان را بخواهید. «نِساءَنا وَ نِساءَکم » ما خانممان را دعوت کنیم. شما هم خانمت را دعوت کن. «أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکم » ما جان خودمان را احضار می کنیم. شما هم جان خودتان را احضار کنید. «ثُمَّ نَبْتَهِل » به هم نفرین کنیم. هر نفرینی گیرا شد معلوم می شود که چه کسی حق است. به اینجا که کشیده شد.

این قصه برای چه زمانی بود؟ این ۲۴ یا ۲۵ ماه ذی الحجه است. همین ایامی که چند روز به محرم مانده است. پنج شش روز به محرم واقع شد. محلش بیرون مدینه بود. تقریباً دو کیلومتری مسجد النبی که الآن دیگر شهر توسعه پیدا کرده است. الآن هم اسمش هست مسجد الاجابه! الآن هم تابلو که هست در مدینه خدا قسمتتان کند، مسجد الاجابه یعنی مسجدی که اینجا دعا مستجاب می شد. یعنی برای دعا رفتند. خوب! این مسئله در رابطه با مسیحی ها بود، ولی در المیزان داریم که پیغمبر با یهودی ها هم این کار را کرد. اصولاً مباهله برای زمان خاصی نیست. انسان می تواند بگوید: آقا برویم مباهله کنیم. شما اگر زیر بار نمی روید، من یک نفرین به تو می کنم. تو هم یک نفرین به ما، هر نفرین مستجاب شد، معلوم می شود که نفرین کننده حق است. نفرین شده باطل است. بیایید با نفرین حرف آخر را بزنیم.

جایگاه لعن و نفرین در قرآن

چون راه اول راه نفرین نیست. راه اول منطق است. استدلال است. راه اول معجزه است. اگر کسی با استدلال و برهان و معجزه پیچش باز نشد، این دیگر آن طبقه آخری نفرین است. حضرت نوح آخر عمرش نفرین کرد. گفت: «لا تَذَرْ عَلَی الْأَرْضِ مِنَ الْکافِرینَ دَیَّاراً» (نوح/۲۶) خدا یکی از این ها را باقی نمی گذارد. چرا؟ به خاطر اینکه من دیگر شبانه روز این ها را خواندم و این ها گوش ندادند. دیگر من خسته شدم. «وَ قالَ نُوح » حضرت نوح گفت. «رَبِّ» خدایا «إِنَّهُمْ عَصَوْنی » این ها من را معصیت کردند. «وَ اتَّبَعُوا مَنْ لَمْ یَزِدْهُ مالُهُ وَ وَلَدُهُ إِلاَّ خَساراً» (نوح/۲۱) دنبال پولدارها می روند. «وَ مَکرُوا مَکراً کبَّاراً» (نوح/۲۲) دائماً مکر و حیله می کنند و با هم شعار می دهند. می گویند: «لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکم » (نوح/۲۳) توجه! توجه! دست از بت ها برندارید. گوش به حرف این و آن ندهید. «وَ أَضَلُّوا کثیرا» (مائده/۷۷) مردم را گمراه کردند. خدایا «لا تَذَرْ عَلَی الْأَرْضِ مِنَ الْکافِرینَ دَیَّاراً» خدایا یکی از این ها را روی کره ی زمین باقی نگذار. «إِنَّک إِنْ تَذَرْهُم » خدایا اگر این ها را روی کره ی زمین باقی بگذاری، «یُضِلُّوا عِبادَک » نسل و آینده را هم گمراه می کنند. «وَ لا یَلِدُوا إِلاَّ فاجِراً کفَّاراً» (نوح/۲۷) زاد و ولد نمی کنند جز کافر و فاجر! یعنی این ها به قدری بد هستند که دیگر نسلشان هم خوب شو نیست. یعنی خاک باغچه طوری است که هر درختی بکاری کرمو است. این خاک باغچه را باید عوض کرد. پس ببینید ما نفرین هم داریم. منتهی بعد از ۹۵۰ سال حضرت نوح نفرین کرد. ساعت اول.. . آخر بعضی وقت ها به خصوص مادرها، الهی.. . بشوی! خوب! مگر چه شد؟ استکان ها شکست. ای بابا! سر یک چیز جزئی، می گوید: انشاالله تکه تکه شوی. جنازه ات را برای من بیاورند. البته حالا من این هایی را که می گویم، تازگی نشنیدم. بچه بودم در کاشان از بعضی زن ها شنیدم. چنین سر چیز جزئی پرپر بشوی. تکه تکه شوی. که چه؟ حالا! «فَمَنْ حَاجَّک » اما اگر کسی محاجه کرد با تو، یعنی دارد چانه می زند. «مِنْ بَعْدِ ما جاءَک مِنَ الْعِلْمِ» با اینکه نزد تو علم است و تو علمت را به این ها منتقل کردی. یعنی این ها فهمیدند. آخر یک آیه در قرآن داریم که می گوید: «وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَیْقَنَتْها أَنْفُسُهُم » (نمل/۱۴) این ها می گویند: نه! اما در دلشان می گویند: آره! ببین! مردم سادگی را دوست دارند. ولذا افراد اسراف کار افرادی که تجملات و ولخرج هستند، خودشان