فایل پاورپوینت کامل بازکاوی تعاملات اجتماعی سبط اکبر علیه السلام

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل بازکاوی تعاملات اجتماعی سبط اکبر علیه السلام – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل بازکاوی تعاملات اجتماعی سبط اکبر علیه السلام شامل 88 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل بازکاوی تعاملات اجتماعی سبط اکبر علیه السلام:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل بازکاوی تعاملات اجتماعی سبط اکبر علیه السلام به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بازکاوی تعاملات اجتماعی سبط اکبر علیه السلام به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بازکاوی تعاملات اجتماعی سبط اکبر علیه السلام با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل بازکاوی تعاملات اجتماعی سبط اکبر علیه السلام با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل بازکاوی تعاملات اجتماعی سبط اکبر علیه السلام با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل بازکاوی تعاملات اجتماعی سبط اکبر علیه السلام را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بازکاوی تعاملات اجتماعی سبط اکبر علیه السلام :

مقدمه

مقوله آداب و تعامل اجتماعی از مباحث مورد تأکید اسلام به شمار می رود؛ زیرا جامعه ای که در تعاملات اجتماعی انسان ها دچار مشکل قطعاً عمری نخواهد داشت. یکی از بزرگترین خدمات ارزنده دین اسلام به جهانیان، ارائه راهکارهایی در تعاملات اجتماعی است. آیات متعددی در قرآن کریم به صورت جزئی به تعاملات اجتماعی میان انسان ها اشاره دارد که می توان ادعا کرد تمام نکات لازم در کنش اجتماعی افراد را می توان در قرآن یافت. زندگانی ائمه اطهار علیهم السلام را می توان مصداق عملی آیات قرآن دانست، این بزرگواران در تمام طول عمر به صورت دقیق آیات قرآن را اجرا نموده اند و بدون اغراق هر کجای زندگانی ائمه علیهم السلام را زیر عینک پژوهش قرار دهیم، آیات عملی قرآن را مشاهده می کنیم. پژوهش حاضر بحث تعاملات اجتماعی را در سیره عملی سبط اکبر حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام مورد واکاوی قرار داده است. در ابتدای بحث نگاهی گذرا به زندگانی حضرت می شود و در ادامه به کنش های اجتماعی حضرت پرداخته خواهد شد.

نگاهی به زندگی امام علیه السلام

بنا بر قول مشهور سبط اکبر حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام در شب سه شنبه نیمه ماه مبارک رمضان سال سوّم هجرت در مدین النبی متولد شد (کلینی، ۱۴۰۱ق، ج۱، ص۴۶۱). ایشان نخستین فرزندی بود که خداوند سبحان به خانواده علی علیه السلام و فاطمه سلام الله علیها عنایت نمود. روایت شده وقتی امام حسن علیه السلام متولد شد، حضرت فاطمه سلام الله علیها به امام علی علیه السلام فرمود: او را نامی بگذار، علی علیه السلام فرمود: در نامگذاری او بر پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم سبقت نمی گیرم، در آن هنگام امام حسن علیه السلام را در جامه زردی پیچیدند به خدمت پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم آوردند، آن حضرت فرمود: مگر شما را نهی نکردم که در جامه زرد او را نپیچید؟ آن حضرت جامه زرد را کنار گذاشت و با جامه سفیدی او را پیچید و از علی علیه السلام پرسید: نام او را چه گذاشتید؟ علی علیه السلام فرمود: در نام گذاری بر تو سبقت نخواهم گرفت، پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم فرمود: من نیز سبقت بر پروردگار خود نمی گیرم، خداوند تبارک و تعالی به جبرئیل امر کرد: برای محمّد(ص) پسری متولد شده است و برو به سوی زمین سلام مرا به او برسان و مبارک باد بگوی و بگو که علی نسبت به تو به منزله هارون است به موسی، پس او را مسمی کن به اسم پسر هارون. پس جبرئیل بر پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم نازل شد و بر آن حضرت مبارک باد گفت و گفت حق تعالی فرموده که این مولود را به اسم پسر هارون نام کن، حضرت فرمود: اسم پسر هارون چه بوده است؟ جبرئیل گفت: اسم او «شبر» بوده، حضرت فرمود: زبان من عربی است، جبرئیل گفت: او را «حسن» نام کن (چنین روایتی برای نامگذاری امام حسین علیه السلام هم نقل شده است) (کلینی، ۱۴۰۱ ق، ج۶، ص۳۳).

کنیه امام علیه السلام را «ابوالقاسم» و «ابومحمّد» گفته اند (مجلسی، ۱۴۰۳ق، ج۴۴، ص۳۵). برای او القابی چون «مجتبی» (برگزیده)، «سَیّد» (سرور) و «زَکیّ» (پاکیزه) برشمرده اند (ابن شهر آشوب، ق، ج، ص). القابی نیز مشترک از جمله «سیّد شباب اهل الجنه»، «ریحانه نبیّ الله» و «سَبط» (نوه) میان حسنین است (ابن صباغ مالکی، ق، ج، ص. قندوزی، ق، ج، ص). امام حسن مجتبی علیه السلام از همان دوران کودکی شروع به یادگیری معارف قرآنی کرد، پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم در تربیت ایشان نقش داشت، در حقیقت آن حضرت با تربیت اسلامی خود، ایشان را برای رهبری امّت در آینده آماده می کرد و او را تشویق می نمود تا به سوالات مردم پاسخ بدهد. گفته شده ایشان در سنین هفت سالگی در مجلس پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم حضور می یافت و آنچه بر رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم وحی می شد را برای حضرت فاطمه سلام الله علیها بازگو می کرد (ابن شهر آشوب، ق، ج، ص).

همان طور که گفته شد امام علیه السلام در سال سوم هجرت به دنیا آمد و به مدت هشت سال در کنار جدّ خود رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم ماند، ایشان در این مدت تحت حمایت های رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم، علی علیه السلام و فاطمه سلام الله علیها پرورش می یافت و از چشمه رسالت و ولایت که منبعی از عصمت و فضیلت بودند، استفاده می نمود تا آنکه در سال یازده هجری جدّ بزرگوارش رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم به رفیع اعلی پیوست (ابن سعد، ق، ج، ص).

امام حسن مجتبی علیه السلام در همه مراحل در کنار پدر بزرگوارش امام علی علیه السلام فعالیت می کرد (مهدوی دامغانی و باغستانی، ۱۳۸۸ش، صص۳۰۰-). ایشان در جنگ های جمل (مفید، ق، ص)، صفین (ابن شهر آشوب، ق، ج، ص)، نهروان (ابن عبد البر، ق، ج ، ص) و غیره برای اسلام جنگیدند.

نقل شده است پس از رحلت رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم که ابوبکر خلافت را به دست گرفت، حسنین به همراه پدر و مادرشان به خانه انصار و دیگر یاران می رفتند تا آنان را به یاری امام علی علیه السلام، فرا خوانند (سلیم بن قیس، ق، صص و ).

در جاهای زیادی نقل کرده اند که امام حسن علیه السلام از جهت قیافه، زیبایی، هیبت و غیره به جدّ بزرگوارش رسول خدا(ص) شباهت داشت. بنا بر قول صحیح مشهور امام حسن علیه السلام دارای شانزده فرزند بود (طبرسی، ۱۳۹۰ش، ص ۳۰۶)، نام های آنان از قرار ذیل است: ۱. زید بن حسن(بزرگترین فرزند) و دو خواهرش ام الحسن و ام الحسین مادر اینها «ام بشر» دختر ابو مسعود خزرجی است. ۲. حسن مادرش «خوله» دختر منظور فزاری است. ۳. عمر، عبد اللَّه و قاسم که در کربلا شهید شدند مادرشان «ام ولد » بود. ۴. عبد الرحمن نیز مادرش «ام ولد» بود. ۵. ابوبکر که با حضرت سید الشهداء علیه السلام کشته شد. ۶. ام عبد اللَّه، فاطمه، ام سلمه و رقیه که هر کدام مادرهای جداگانه داشتند. ۷. حسین ملقب به الاثرم و برادرش طلحه و خواهرش فاطمه مادر اینها «ام اسحاق» دختر طلحه بن عبید اللَّه تیمی است.

پس از شهادت امام علی علیه السلام در بیست و یک رمضان سال چهل هجری، امام حسن مجتبی علیه السلام در سن سی و هفت سالگی به مقام امامت رسیدند که مدّت امامت ایشان ده سال طول کشید (مفید، ق، ج، ص). در این هنگام امام حسن علیه السلام بین مردم آمد و فرمود: امیرالمومنین علیه السلام جانشینی شایسته و بردبار به جا گذاشته است (بلاذری، ق، ج، ص)، در اینجا بود که مردم با ایشان برای خلافت بیعت کردند (یعقوبی، ۱۳۸۹ش، ج، ص؛ طبری، ق، ج، ص).

نقل شده که تعداد بیعت کنندگان با امام علیه السلام بیش از چهل هزار نفر بوده است (مقریزی، ق، ج، ص؛ نویری، ق، ج، ص؛ دیار بکری، ۱۴۳۰ق، دار صادر، ج، ص). شیخ مفید در ارشاد آورده است که: بیعت مردم در روز جمعه بیست و یکم رمضان سال چهلم هجرت با حسن بن علی علیه السلام صورت پذیرفت (ر. ک: امین عاملی، ۱۳۷۶ش، ج ۵، ص۲۸).

بعد از آنکه امام حسن علیه السلام به ایراد خطابه پرداخته بود، مردی از قبیله «ازد » که شخصی گندم گون و بلند قامت بود از جای برخاست و گفت: به خاطر دارم دورانی که امام حسن علیه السلام خردسال بود در دامان پیغمبر صلی الله علیه وآله وسلم می نشست، رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم می فرمود: کسی که مرا دوست می دارد، باید فرزندم حسن علیه السلام را دوست بدارد. اینک آنها که سخن مرا می شوند و حاضرند به آنانکه غائب اند ابلاغ نمایند. اینک اگر فرمان خدا نبود آنچه را که به اطلاع شما رسانیدم، ابلاغ نمی کردم (ابن حنبل، بی تا، ج ۵، ص ۳۳۶).

در منابع فریقین نقل شده که امام حسن مجتبی علیه السلام با زهر به شهادت رسیدند (مفید، ، ج، ص؛ ابن سعد، ق، ج، صص – ). در جایی نقل شده که امام علیه السلام از کیفیت شهادت خود آگاه بودند، آن حضرت فرموده بودند: «اَنا اَمُوتُ بِالسَّمِّ کَما ماتَ رَسُولُ الله صلی الله علیه وآله وسلم: قالوا: وَ من یفعَلُ ذلِکَ بِکَ؟ قالَ اِمرَأتی جُعدَُ بِنتُ الاشعَثِ بنِ قَیسِ فَإنَّ مُعاوِیََ یَدُسُّ اِلَیها وَ یَأمُرُها بِذلِکَ… (مجلسی، ۱۴۰۳ ق، ج ۴۳، ص۳۲۴)؛ من چون رسول خدا به وسیله زهر از دنیا می روم، گفتند: چه کسی تو را مسموم می کند؟ (ایشان) فرمود: همسرم جُعدَه، دختر اشعث بن قیس؛ زیرا معاویه با نیرنگ او را فریب می دهد و او را به آن امر می کند».

در جایی نقل شده که معاویه تصمیم گرفت برای ولایتعهدی پسرش یزید بیعت بگیرد، زهری را برای جعده (همسر امام حسن علیه السلام) فرستاد و پیغام داد: اگر این زهر را به حسن علیه السلام بخورانی، صد درهم به تو می دهم و تو را به عقد پسرم یزید در می آورم، جعده تصمیم گرفت که امام(همسرش) را مسموم نماید، نقل شده که معاویه پس از مسموم کردن، مبلغ فوق برایش ارسال نمود، امّا از ازدواج وی با یزید سرپیچی کرد (مفید، ق، ج، ص۱۱۱).

روزی امام حسن علیه السلام روزه بودند، وقت افطار فرا رسید و آن حضرت بسیار تشنه لب بودند، جعده (همسر امام) شربت شیری را که زهری داخل آن کرده بود برای امام علیه السلام آورد، وقتی امام آن را نوشید، احساس سم کرد و آیه «انالله و انا الیه راجعون؛ ما از آن خدا هستیم و به سوی او باز می گردیم.» (بقره/ ۱۵۶) را خواند. پس از آن روی به سوی جعده کرد و فرمود: ای دشمن خدا! مرا کشتی، خداوند تو را بکشد. لازم به ذکر است امام حسن علیه السلام چندین مرتبه مسموم شد و نجات یافت. مرتبه آخر شدّت سم به اندازه ای بود که پاره های جگر حضرتش در طشت نمایان گردید و رحلت کرد و زنان بنی هاشم تا یک ماه بر آن حضرت نوحه سرائی می کردند (حاکم نیشابوری، بی تا، ج۳، ص۱۷۳). امام حسن علیه السلام بعد از چند روز درد کشیدن در روز بیست و هشتم (طوسی، ق، ج، ص؛ ابن شهرآشوب ، ق، ج، ص؛ طبرسی، ق، ج، ص) ماه صفر (کلینی، ۱۴۰۱ق، ج، ص؛ مفید، ق، ج، ص) سال پنجاه (قول مشهور) (بلاذری، ق، ج، ص؛ کلینی، ۱۴۰۱ق، ج، صص – ؛ مفید، ق، ج، ص) در سن چهل و هفت سالگی (کلینی، ۱۴۰۱ق، ج، صص – ) به شهادت رسیدند. پیکر امام علیه السلام را به بقیع بردند و کنار قبر فاطمه بنت اسد به خاک سپردند (طوسی، ق، صص-). نقل شده در خاکسپاری امام علیه السلام جمعیت کثیری به بقیع آمدند و تا چندین روز بازارها تعطیل شد (ابن سعد، ق، ج، صص-).

تعاملات اجتماعی حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام

امام حسن مجتبی علیه السلام هرگز خلق و خوی مردمی و محبت و مهربانی به مردم را فراموش نکرد؛ تا شهادت همانند مردم در کنار آنها زندگی نمود؛ با مردم و بیچارگان غذا میل می نمود؛ با غلامان و طبقات پایین جامعه هم دوستی می نمود؛ همیشه با گذشت بود؛ انفاق و بخشندگی را هیچوقت فراموش نکرد؛ ایشان با بهترین شیوه به موعظه می پرداخت؛ نسبت به همه مهربان و خوش رفتار بود؛ پاسخ خوبی را دوچندان می داد؛ تواضع و فروتنی آن حضرت برای همه نمایان و آشکار بود؛ ایشان در شجاعت و فداکاری بی نظیر بودند؛ هیچوقت دچار غرور و تکبر نشد؛ نصایح خود را در بستر هم فراموش نمی کرد؛ آن بزرگوار در هنگام شهادت، قاتل خود را هم بخشید!. در این بخش به نمونه هایی عینی از تعاملات حضرت با دیگران اشاره می کنیم تا کمی به این حقیقت پی ببریم:

اول: بخشش

روزی پیرمردی (از اهالی شام) وارد شهر مدینه شد و در آن هنگام امام حسن مجتبی علیه السلام را سوار بر اسبی مشاهده کرد. آن پیرمرد امام را مورد لعنت و دشنام قرار داد، امّا امام توجهی به وی نکرد و زمانی که دشنام او به پایان رسید، امام با حالت خنده بر او سلام کرد و فرمود: ای پیرمرد! گمان می کنم در اینجا غریب باشی و شاید اشتباه گرفته ای، اگر از آنچه گفتی طلب بخشش کنی تو را می بخشیم، اگر از ما درخواستی داشته باشی عطا خواهیم کرد، اگر راهنمائی بخواهی تو را راهنمائی می کنیم، اگر کاری داشته باشی برای تو انجام می دهیم، اگر گرسنه باشی تو را سیر خواهیم کرد، اگر عریان باشی تو را خواهیم پوشاند، اگر نیازمند باشی تو را غنی می کنیم، اگر مسکن بخواهی تو را جای خواهیم داد، اگر حاجتی داری برآورده می کنیم و اگر مسافری به سوی ما بیا و اثاث خود را نزد ما بگذار و میهمان ما باش تا وقت رفتن آنها را به تو باز می گردانیم؛ زیرا ما جای وسیع و مال فراوان داریم.

وقتی آن پیرمرد این سخنان را از امام حسن مجتبی علیه السلام شنید، گریه کرد و گفت: «اشهد انک خلیف الله فی ارضه، الله اعلم حیث یجعل رسالته»؛ شهادت می دهم که تو خلیفه خدا در زمین او هستی خدا بهتر می داند که رسالتش را در چه کسی قرار دهد. تا به حال تو و پدرت مبغوض ترین خلق خدا در نزد من بودید، امّا الان تو بهترین خلق خدا نزد من می باشی و اثاث و لوازم خود را به منزل امام حسن مجتبی علیه السلام برد و تا وقتی که در مدینه بود میهمان آن حضرت و از معتقدان به محبت او گردید (ابن شهر آشوب، ق، ج، ص؛ مجلسی، ۱۴۰۳ق، ج۴۳، ص۳۴۴). در جایی دیگر آمده امام حسن مجتبی علیه السلام غلامی داشت که مرتکب خلافی شد و باید تنبیه می شد، امام امر کرد که غلام را تازیانه زنند، غلام گفت: ای مولای من در قرآن آمده: «والعافین عن الناس»؛ آنان که خطای دیگران را می بخشند. امام علیه السلام فرمود: تو را بخشیدم و از تقصیر تو گذشتم، غلام گفت: «والله یحب المحسنین»؛ و خدا نیکوکاران را دوست دارد. امام علیه السلام فرمود: تو در راه خدا آزاد هستی و دو برابر آنچه به تو می دادم، خواهم داد (مجلسی، ۱۴۰۳ق، ج، ص).

دوم: انفاق

امام حسن مجتبی علیه السلام به محرومان و فقرا توجّه خاصی داشت و تا حدّ توانش به آنها کمک می رساند؛ گفته اند که امام علیه السلام دو مرتبه تمام ثروت خود را در راه خدا خرج کرد و سه مرتبه دارایی اش را به دو نصف کرده، نیمی را برای خود گذاشت و نصف دیگر را در راه خدا انفاق کرد (یعقوبی، ۱۳۸۹ ش، ج۲، ص۲۱۵). در جایی دیگر نقل شده روزی مردی نزد امام علیه السلام آمد و گفت: یابن امیرالمومنین! به خدا