بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بُرَیر بن خُضْیر :

وی، مردی از تابعین و انسانی زاهد و پارسا و قاری قرآن و استاد قاریان و از یاران امیرالمؤمنین علیه السلام و از بزرگان هَمْدانیان کوفه و دایی ابو اسحاق هَمْدانی سُبَعی به شمار می آمد.

سیره نگاران می گویند: وقتی بُرَیر از ماجرای حرکت امام حسین علیه السلام اطلاع حاصل کرد، از کوفه رهسپار مکه گردید تا بدان حضرت بپیوندد و از مکه به همراهی امام علیه السلام به کربلا آمد و در آن جا به شهادت رسید.

سروی گفته است: زمانی که حُرّ امام حسین علیه السلام را در تنگنا قرار داد، حضرت یاران خویش را گرد آورد و برای آنان خطابه ای ایراد کرد.

مسلم و نافع بپا خاسته و سخنانی گفتند که در شرح حال آنان گذشت. سپس بُرَیر به پاخاست و عرضه داشت: ای فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله، خداوند بر ما منّت نهاده که در رکاب شما بجنگیم و در راه دفاع از تو اعضای بدنمان قطعه قطعه شود، تا جدّت روز قیامت ما را شفاعت نماید. مردمی که فرزند دختر پیامبرشان را به قتل رسانند، روی رستگاری نخواهند دید، وای بر آن ها! چگونه خدا را ملاقات خواهند کرد، افّ بر آنان! آن روز که با غم و اندوه و آه و فغان به سوی آتش جهنّم فراخوانده می شوند.

بُرَیر با عبدالرحمان روز نهم محرّم مزاح می کرد و او را می خنداند، عبدالرحمان گفت: دست از سر ما بردار به خدا حالا وقت بیهوده گویی نیست.

بُرَیر گفت: به خدا سوگند! اطرافیان من می دانند من نه در جوانی و نه در پیری، هیچ گاه بیهوده نگفته ام، ولی به خدا سوگند! از آن چه به دیدار آن خواهم شتافت،

شادمانم. به خدا! فاصله میان ما و حورالعین این است که بر دشمن حمله کنیم و آنان با شمشیرهای خود بر ما یورش ببرند، ای کاش! هم اکنون چنین چیزی اتفاق می افتاد[۱].

به نقل برخی تاریخ نگاران: زمانی که تشنگی ابا عبداللَّه الحسین علیه السلام به اوج خود رسید، بُرَیر از آن حضرت اجازه خواست با مردم سخن بگوید، حضرت به او رخصت فرمود. بُرَیر نزدیک سپاه دشمن آمد و فریاد زد: مردم! خداوند، محمد صلی الله علیه و آله را به حق مژده دهنده و بیم آور برانگیخت که با اذن خدا مردم را به سوی حق فراخواند و مشعلی فروزان فرا راه آنان بود، اکنون آب فرات را ملاحظه کنید که سگ و خوک بیابان از آن استفاده می کنند ولی همین آب را به روی فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله بسته اید، آیا پاداش محمّد صلی الله علیه و آله همین است؟

در پاسخ گفتند: بُرَیر زیاد سخن می گویی، بس کن، به خدا سوگند! حسین همچنان تشنه خواهد ماند. امام علیه السلام به بُرَیر فرمود: با اینان سخن مگو. و سپس خود با تکیه بر شمشیر به سوی آنان شتافت و خطابه ای ایراد و در