فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر انقلاب در دیدار جمعی از اساتید دانشگاه‌ها- ????/??/??

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر انقلاب در دیدار جمعی از اساتید دانشگاه‌ها- ????/??/?? :

خیر مقدم به حاضرین

بسم الله الرّحمن الرّحیم[۱]الحمد لله ربّ العالمین و الصّلاه و السّلام علی سیّدنا و نبیّنا ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین الاطهرین المنتجبین سیّما بقیّهالله فی الارضین.

خیلی خوش آمدید برادران و خواهران عزیز. همان طور که مکرّر عرض کردیم، این جلسه یک جلسه ی نمادین است؛ درواقع نشان دهنده ی احترام و تکریم و تعظیمی است که ما برای علم و استادان علم و دانشگاه قائل هستیم. خب فرصت بسیار خوبی هم هست برای بنده که با شنیدن فرمایشات سخنرانان محترم، تصویر اجمالی ای از فضای گفتمانی علمی و فکری دانشگاه های کشور را به دست بیاورم. یعنی آنچه دوستان بیان کردند، علاوه بر اینکه محتوای مطالب، مطالب مفیدی بود و ان شاءالله ما اینها را دنبال میکنیم و به مسئولین منتقل میکنیم، نشان دهنده ی فضای کلّی دانشگاه های کشور هم تاحدودی هست، لذا برای بنده مفید است.

پاسخ به یک سئوال

ضمناً عرض بکنیم، سؤال میکنند و به بنده منتقل میشود این سؤال که راه های اطّلاعاتی فلانی چیست؟ راجع به دانشگاه و راجع به علم و راجع به وضعیّت موجود و مانند اینها که بنده گاهی صحبت میکنم، از چه طرقی، از چه کانال هایی [اطّلاعات به دست می آورم ]؟ در جواب عرض میکنم که عمدتاً مربوط میشود به درون خود دانشگاه ها؛ یعنی ارتباطی که با ما گرفته میشود از طریق اساتید، از طریق دانشجویان، از طریق مدیران و مسئولان دستگاه های علمی کشور و دانشگاهی کشور؛ یعنی یک طیف وسیعی از شبکه های ارتباطی به ما کمک میرسانند برای اطّلاع پیدا کردن از واقعیّتهای دانش و دانشمند و دانشگاه و مانند اینها؛ چه گزارشهای رسمی دولتی ای که وزرای محترم به ما گزارش میدهند در برهه های مختلف، یا ما گزارش میخواهیم، یا به مناسبتهای مختلفی به ما گزارش میدهند؛ یا ارتباطات مردمی که از سوی اساتید هست، از سوی دانشمندان هست، از سوی دانشجویان هست و افراد مرتبط با دانشگاه که یک چیزی میدانند، به ما اطّلاع میدهند و استفاده میکنیم؛ چه از همین پایگاه های استنادی ای که ایشان اسم آوردند که ترجمه میکنند و برای من می آورند، از آنچه یونسکو درباره ی ما گفته و آنچه آی اس آی[۲] گفته یا اسکوپوس[۳] گفته؛ بنده [اینها را] در اختیار میگیرم. اطّلاعات ما کانال هایش اینها است. بنابراین تضارب و تداخل این موارد اطّلاعاتی، یک حالت اطمینانی به انسان میدهد که آنچه میدانیم درست است.

نگاه به آینده یکی از وظایف نخبگان کشور است

مطلبی که میخواهم عرض بکنم این است که یکی از وظایف دانایان و خردمندان و نخبگان یک کشور، نگاه به آینده است. ما میخواهیم بیست سال بعد چه جور ایرانی داشته باشیم، این مهم است. اگر درباره ی اقتصاد بحث میکنیم، درباره ی علم بحث میکنیم، درباره ی فنّاوری بحث میکنیم، درباره ی اخلاق و معرفت بحث میکنیم، هدف این است که معلوم باشد ما برای مقطع بیست سال بعد چه جور ایرانی را میخواهیم. خب حالا ما چشم انداز بیست ساله را ده یازده سال قبل از این مطرح کردیم که تا [است ]؛ خیلی خب، حالا البتّه ارزیابی ها مختلف است که در این ده سالی که گذشته، آیا به قدر ده سال پیش رفتیم یا به قدر پنج سال پیش رفتیم یا به قدر دوازده سال و پانزده سال پیش رفتیم؛ نظرات مختلف است. ما چه جور ایرانی را میخواهیم بیست سال بعد داشته باشیم. بیست سال بعد دانشجویان امروز در مسندهای مدیریّتی قرار دارند، کشور را اداره میکنند؛ اهمّیّت کار شما استادان و مسئولان دانشگاه ها اینجا است؛ یعنی این کسانی که امروز دانشجوی شما هستند، بیست سال بعد اینها رئیس جمهورند، وزیرند، نماینده ی مجلسند، مدیر فلان دستگاهند، یعنی کشور دست اینها است؛ شما میخواهید بیست سال بعد چه داشته باشید؟ این نقطه ی بسیار مهمّی است، سؤال مهمّی است، دغدغه و اشتغال ذهنی مهمّی است که دانایان کشور و خردمندان کشور که شماها از آن جمله هستید، نمیتوانند نسبت به آن چشم پوشی کنند.

اگر ما برای بیست سال بعد یک تصویر اجمالیِ مطلوبی مورد نظرمان هست، وظیفه بر دوش این زنجیره ی علم و معرفت است، از آموزش وپرورش بگیریم تا دانشگاه؛ مسئولیّت به عهده ی اینها است، اینها هستند که نسلی را که بیست سال بعد سررشته ی امور را در دست دارد، امروز میخواهند تربیت کنند.

آیا بیست سال بعد ما ایرانی با این خصوصیّاتی که عرض میکنم میخواهیم؟ ایران مقتدر؛ بیست سال بعد ایرانی مقتدر [میخواهیم ]؛ مقتدر، یعنی از تهدید دشمنان ریز و درشت احساس هراس نکند، احساس واهمه نکند، به اقتدار خودش متّکی باشد؛ ایرانی مقتدر. ایرانی مستقل؛ گاهی یک کشوری احساس هراس هم نمیکند از ناحیه ی دشمنان بیرونی امّا به اتّکاء یک قدرتی؛ مثل کودکی که به اتّکاء پدرش احساس امنیّت و قدرت میکند. آیا میخواهیم این جوری باشیم؟ یا نه، میخواهیم ایرانی باشد که اقتدارش به اتّکاء خودش باشد، مستقل باشد، استقلال داشته باشد؟ ایرانی متدیّن؛ ایرانی ثروتمند؛ ایرانی برخوردار از عدالت، عدالت اقتصادی، عدالت اجتماعی، عدالت قضائی؛ ایرانی با یک حکومت مردمی؛ ایرانی با حکومتی پاک، جهادگر، دلسوز و پرهیزکار؛ این جور ایرانی میخواهیم؛ که این البتّه یک چیز مطلوبی است.

یا نه، اهمّیّت نمیدهیم به این عناصری که گفته شد؛ به این نکاتی که گفته شد خیلی اهمّیّت نمیدهیم یا حتّی با بعضی از آنها مخالفیم؛ [یعنی] ایرانی میخواهیم که در آن رونق اقتصادی و رفاه اقتصادی باشد ولو به صورت وابسته ی به دیگران. البتّه چنین چیزی امکان هم ندارد و حالا [خود] این بحث دارد که کشوری که از لحاظ اقتصادی وابسته ی به دیگران است امکان رفاه اقتصادی ندارد؛ بله، قلّه های ثروت در آنجاها به وجود می آید امّا اینکه کشور برخوردار از رفاه و آرامش فکری و اقتصادی باشد، چنین چیزی امکان ندارد. حالا فرض کنید ما میخواهیم وابسته باشیم و از لحاظ سیاسی مشکلی در وابسته بودن نمی بینیم؛ کمااینکه الان بعضی ها صریحاً همین حرف را میزنند؛ کشوری تک محصول -تقریباً مثل الان- متّکی به نفت و خام فروشی؛ کشوری از لحاظ فرهنگی رها شده؛ کشوری مبتلا به گسست های اجتماعی، گسست های قومی، گسست های دینی و مذهبی، گسست های سیاسی؛ کشوری با حاکمیّت اشرافی، با قلّه های ثروت از قبیل آنچه در آمریکا [وجود دارد] -وال استریت[۴] ایرانی- در مقابل فقر و محرومیّت عدّه ی کثیری؛ کشوری با این خصوصیّات و این جور چیزی میخواهیم. در آمریکا طبق همین اخبار آشکار، هوا که گرم میشود، عدّه ای از گرما میمیرند؛ خب از گرما که در خانه ها کسی نمیمیرد؛ این یعنی بی خانمانی، یا وقتی سرما میشود از سرما کسان زیادی میمیرند -که آمارهایش گاهی از دستشان در میرود و گفته میشود و خیلی اوقات هم گفته نمیشود- این یعنی بی خانمانی. در کشوری با آن ثروت -آمریکا کشور ثروتمندی است- این معنایش این است که قلّه هایی وجود دارد و در کنار این قلّه ها درّه های بدبختی و نابسامانی و فقر و محرومیّت وجود دارد. خب ما چه میخواهیم؟ البتّه بین این دو شکل، صُوَر و اَشکال گوناگون متوسّطی هم وجود دارد.

چگونه ایرانی مقتدر و با عزت داشته باشیم

اگر ما میخواهیم به آن شکلی که اوّل تصویر کردیم، ایران بیست سال بعد ما ایرانی باشد که از لحاظ مادّی و معنوی برخوردار باشد، پیشرفته باشد، مقتدر باشد، باعزّت باشد، از لحاظ وضعیّت داخلی برخوردار از خیرات و مبرّات باشد -هم از خیرات و مبرّات مادّی، هم از خیرات و مبرّات معنوی؛ تدیّن که گفتیم یعنی خیرات و مبرّات معنوی- این احتیاج دارد به یک کارهایی، و عمده ی این کارها در دانشگاه ها است. علّت اینکه من روی دانشگاه و روی استاد و روی وزرای محترم دانشگاهی تکیه دارم و حسّاسیّت دارم این است. حالا یکی از این آقایان راجع به کارآمدی گفتند؛ خب، کارآمدی بر دوش کیست؟ همه ی زحمتی که ما داریم میکشیم برای همین است که این کارآمدی به وجود بیاید. کارآمدی را چه کسی [محقّق] میکند؟ آن انسان عالم، صبور، مجاهد فی سبیل الله، برای خدا کار بکن، که برای خودش کیسه ندوخته و کار را بلد است و وارد میدان میشود و شجاعانه انجام میدهد، کارآمدی کار او است. ما دنبال این هستیم. این کجا تربیت میشود؟ عمدتاً در دانشگاه ها. پس مسئله برمیگردد به دانشگاه؛ باید دانشگاه را آراسته ی به آن خصوصیّاتی کرد که کشور فردا، کشورِ بیست سال بعد و ایران بیست سال بعد به آن احتیاج دارد. مسئله ی دانشگاه این قدر مهم است.

خب، این چیزهایی که ما گفتیم الزاماتی دارد، این الزامات را من در چند سرفصل خلاصه کرده ام: پیشرفت علمی لازم است، انضباط اخلاقی لازم است، خویشتن داری دینی در محیط دانشگاه لازم است، بصیرت سیاسی لازم است، احساس هویّت و افتخار به هویّت لازم است. دانشجوی ما باید احساس هویّت ایرانی اسلامی بکند و به آن افتخار بکند. اینها چیزهای واجب و لازمی است که باید مراعات بشود تا آنچه میخواهیم تحقّق پیدا کند؛ هرکدام نباشد، یک پایه لَنگ است. حالا اگر مجال شد درباره ی هرکدام چند کلمه ای عرض میکنیم.

خب، اینکه بنده گاهی اوقات راجع به این اردوهای مختلط و کارهای خلاف و این چیزها مدام تذکّر میدهم، این را حمل بر خشکه مقدّسی نکنند؛ اینها ایراد به وجود می آورد، اینها اشکال به وجود می آورد و محیط دانشگاه را از آن شکلی که باید و لازم است خارج میکند. اینکه ما در مقابل این چیزها بی تفاوت باشیم، درست نقطه ی مقابل آن چیزی است که ما امروز از دانشگاه توقّع داریم و در دانشگاه هایمان به آن نیاز داریم.

مسئله پیشرفت علمی کشور و سرعت رشد آن

درباره ی مسئله ی پیشرفت علمی، آقایان صحبتهای خیلی خوبی کردند؛ یعنی این مطالبی که آقایان و خانمها در بخشهای مختلف فرمودند، حرفهای بسیار خوبی بود؛ این نشان دهنده ی یک حرکت علمی است. حدوداً از اوّل دهه ی به این طرف که مسئله ی علم و پیشرفت علمی مطرح شد -آن طور که در ذهنم هست گمان میکنم اوّل در دانشگاه امیرکبیر بنده این مسئله را مطرح کردم و دنبال گیری کردیم- به معنای واقعی کلمه یک حرکتی به وجود آمد و چون زمینه و استعداد و ظرفیّت آن در کشور وجود داشت، رشد علمی رشد بسیار خوبی شد. مسئله ای که بنده رویش تکیه میکنم، مسئله ی سرعت رشد است. در یکی از جلساتی که باز هم رؤسای دانشگاه ها و اساتید بودند، بنده راجع به سرعت رشد و اینکه این سرعت کم شده، تذکّری دادم؛[۵] وزیر محترم به من نامه نوشتند که «نه، رشد ما ادامه دارد» و آمارهایی را هم ذکر کرده بودند. من میدانم رشد ادامه دارد؛ بحث من بر سر این نیست که ما رشد علمی نداریم؛ چرا، خب من دارم میبینم که داریم؛ بحث من بر سر سرعت این رشد است؛ سرعت ما کم شده. ما امروز احتیاج داریم به اینکه این رشد را سرعت ببخشیم. ببینید؛ مثلاً در یک مسابقه ی اتومبیل رانی که همه دارند با سرعت یا حرکت میکنند، جنابعالی اگر در آن خطوط جلو باشی، [سرعتت] همان یا باشد عیبی ندارد؛ امّا اگر در آخر خط هستید، در قسمتهای عقب قرار دارید، دیگر سرعت به دردتان نمیخورد؛ اگر با [سرعت ] و که آن جلویی دارد حرکت میکند شما هم حرکت بکنید، همیشه عقبید؛ باید سرعتت را زیاد کنی تا برسی جلو؛ وقتی جلو رسیدی، خیلی خب همگام با آنها پیش برو. بعضی از آقایان -که خب البتّه در پایگاه های استنادی هم ذکر شده- الان هم گفتند که در برخی از کشورهای اروپایی سرعت رشد علمی کاهش پیدا کرده؛ این را ما میدانیم. این علّتش این است که آنها از ظرفیّتهای خودشان استفاده کردند، وقتی ظرفیّتها مورد استفاده قرار گرفت و پُر شد، خب دیگر جایی برای پیشرفت نیست، معلوم است؛ اگرچه علم هیچ وقت متوقّف نمیشود. ما این جور نیستیم؛ ما را عقب نگه داشتند؛ ما اقلاًّ شصت هفتاد سال بر اثر حکومتهای فاسد، حکومتهای خائن، حکومتهای غافل -حدّاقلّش غفلت است- عقب نگه داشته شدیم؛ ما عقبیم. ما اگر بخواهیم در این مسابقه ی جهانی جلو برویم، نمیتوانیم با همان سرعت رشدی که [آنها] آن جلوها دارند حرکت میکنند، حرکت کنیم؛ سرعت رشد را باید افزایش بدهیم. این را من مطالبه میکنم؛ و الّا من میدانم رشد هست. رشد را بایستی سریع کرد. البتّه در مورد رشد، ما در رتبه ی چهارم دنیاییم؛ این را آقای وزیر هم به من گزارش کردند،[۶] خود بنده هم در گزارشی که از یکی از پایگاه های استنادی آورده بودند، همین را دیده بودم. بله، ما در رتبه ی چهارم هستیم؛ امّا این کافی نیست، باید حرکتمان را سریع کنیم.

دانشجویان باید احساس هویت کنند

احساس هویّت؛ گفتیم [دانشجویان ] باید احساس هویّت کنند. ما باید واقعیّتهای کشور را بدانیم؛ آنچه امروز گفته شد بخشی از واقعیّتها بود: اینکه ما در بخش فضا این کارها را کرده ایم، در بخش نانو این کارها را کرده ایم، در بخش هسته ای این کارها را کرده ایم، در بخش زیست فنّاوری این کارها را کرده ایم، در بخش پزشکی این جور پیش رفته ایم؛ اینها چیزهایی است که بایستی گفته بشود. استاد میتواند در زمینه ی احساس هویّت در دل دانشجو تأثیر بگذارد تا احساس کند هویّت با ارزشی دارد و به آن افتخار بکند. اینکه استاد ما در داخل کلاس دل دانشجو را خالی کند و مدام بگوید «شما کوچکید، شما حقیرید، شما عقب مانده اید» خیانت است؛ این بی تعارف خیانت است. اینکه استاد ما دانشجوی نخبه را تشویق کند که «آقا! اینجا مانده ای چه کار کنی؟ بلند شو برو [خارج ] استفاده کن!»، خب اینجا بهترین دانشگاه های کشور با هزینه ی زیاد این دانشجو را آماده کرده اند، پرورش داده اند؛ آن وقتی که وقت استفاده و میوه چینیِ از این نهال با ارزش است، برود میوه اش را جای دیگر بدهد؟ این خیانت است. معنای احساس هویّت این است: دانشجو احساس کند که ایرانی بودن و مسلمان بودن و انقلابی بودن یک افتخار است و به این افتخار کند. بله، عقبیم امّا نیرو داریم، تلاش داریم، انرژی داریم، جوانی داریم، حرکت میکنیم، میرویم به جلو و میرسیم. اینکه من گفتم زبان فارسی -که مجری محترم برنامه اشاره کردند- منظورم بحث زبان فارسی نیست؛ البتّه زبان فارسی خیلی چیز ارزشمندی است و ما در جای خود درباره اش زیاد تأکید کرده ایم، حرف من این است که ما از لحاظ علمی به جایی برسیم که دیگری اگر بخواهد آن دانش را و آن رتبه ی بالا را یاد بگیرد مجبور باشد بیاید زبان فارسی یاد بگیرد. همچنان که شما امروز در بخشی از علوم اگر بخواهید به تازه های علمی دست پیدا کنید مجبورید زبان انگلیسی یا زبان فرانسه را مثلاً یاد بگیرید؛ حرف من این است؛ ما باید کشور را به اینجا برسانیم. بله، ما انرژی داریم، توان داریم، ظرفیّت داریم، عقب هستیم امّا خودمان را به جلو میرسانیم؛ کمااینکه خیلی عقب تر بودیم، خودمان را به اینجا رساندیم که امروز هستیم. حرف من این است.

پیشرفتهای علمی ایران خیره کننده است و مایه ی نگرانی غرب است

خب حالا من البتّه اینجا آمارهایی را مطرح کردم که دیگر لزومی ندارد [بگویم ]، بعضی هایش را آقایان گفتند. مراکز قضاوت جهانی -ازجمله همین پایگاه های استنادی؛ ازجمله مجلّات مربوط به علم، مجلّه ی سایِنس[۷]،مجلّه ی نِیچر[۸]- آنچه درباره ی ایران ذکر کرده اند نشان دهنده ی اعجاب آنها است. حالا