فایل پاورپوینت کامل تعلیم اللغه العربیه بین المنهج التقلیدی والألسنیه التولیدیه والتحویلیه

فایل پاورپوینت کامل تعلیم اللغه العربیه بین المنهج التقلیدی والألسنیه التولیدیه والتحویلیه؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل تعلیم اللغه العربیه بین المنهج التقلیدی والألسنیه التولیدیه والتحویلیه شامل 86 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل تعلیم اللغه العربیه بین المنهج التقلیدی والألسنیه التولیدیه والتحویلیه را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل تعلیم اللغه العربیه بین المنهج التقلیدی والألسنیه التولیدیه والتحویلیه با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تعلیم اللغه العربیه بین المنهج التقلیدی والألسنیه التولیدیه والتحویلیه با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل تعلیم اللغه العربیه بین المنهج التقلیدی والألسنیه التولیدیه والتحویلیه تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل تعلیم اللغه العربیه بین المنهج التقلیدی والألسنیه التولیدیه والتحویلیه را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تعلیم اللغه العربیه بین المنهج التقلیدی والألسنیه التولیدیه والتحویلیه :

ملخص:

نعالج فی هذه المقاله تعلیم اللغه العربیه فی دراسه مقارنه بین المنهج التقلیدی الکلاسیکی الذی بقی ثابتاً وترسخ منذ زمن قدیم فی أوساط البلدان الإسلامیه والعربیه، والمناهج الحدیثه التی تطورت عبر الألسنیه فی مختلف مذاهبها.

ندرس اولاً المیزات الأساسیه لفقه اللغه التقلیدی، ومن أهمها: تأثره بالمنطق الأرسطی، والمنهج المعیاری فی تبین مسائل اللغه، والاعتقاد باللغه المصفاه.

ثم نعالج الأخطاء الجوهریه فی النحو العربی التقلیدی، بما فیها الخلط بین مستویات الأداء اللغوی، والتناول الجزئی وطرد الأحکام، والتأثیر المنهجی لعلوم غیر لغویه.

والموضع الثانی هو: العربیه فی منظور الألسنیه والتحویلیه، التی تشمل: البحث عن مدرسه تشومسکی، النحو العام، واعتباره نحواً للنشاطات الإنسانیه، کون الجمله وحده التحلیل الألسنی، مدرسه النحو التولیدی، ومراحل تبلوره، وموضوع البرنامج الأدناوی.

الکلمات الأساسیه:

الألسنیه العربیه المدرسه التولیدیه والتحویلیهالنحو العامالبرنامج الأدناوی

۱ المیزات الأساسیه لفقه اللغه التقلیدی :

۱۱. تأثره بالمنطق الأرسطی :

کانت اللغه قدیماً باباً من أبواب الفلسفه، ومن أجل هذا عرض الفلاسفه الإغریق موضوع اللغه علی أنَّه شیء من المنطق.

وقد کانت نشأه المنطق مرتبطه باللغه والنحو عند الیونان، وإن دراسه الأجرومیه الیونانیه تتبدی فی أقسام رئیسیه فی کتب أرسطو، وبکلمه موجزه إن السفسطائیه ربطوا بین الکلمه والعقل، وقد استعملوا خصائص اللغه وألفاظها فی جدلهم، وارتقوا بعد ذلک إلی ضروب من الفن الخطابی المستهدف الإقناع فی المحاورات. (فایز الدایه ۱۰۳).

وفی کتاب سیبویه نجد تقسیم الکلم الی اسم وفعل وحرف، ویعرفها الواحد تلو الآخر تعریفاً یحاکی من بعض النواحی التعریف الأرسطی. وان ما یسمیه سیبویه حرفاً یدعوه الکوفیون: الأداه. کأنما أرادوا الاحتفاظ بالمصطلح المنطقی احتفاظاً تاماً. (الدایه ۱۱۰). ویفرد السکاکی فصلاً لعلم الاستدلال (السکاکی ۳) (أی المنطق) لیعین دارس المعانی والبیان للرابطه الوثیقه بینه وبین هذین العلمین البلاغیین فی دراسه الاستعاره والتشبیه. فکما أن النحو هو احتراز عن الخطأ فی التعبیر اللغوی، فإن علم المعانی یحترز به عن الوقوع فی الخطأ فی تطبیق الکلام علی ما یقتضی الحال ذکره، وعلم البیان الاحتراز عن الخطأ فی مطابقه الکلام لتمام المراد منه (السکاکی ۸۶).

لکن بین الباحثین اللغویین العرب من یدافع عن أصاله الفکر النحوی العربی وعدم تأثره التام بالمنطق الیونانی. وبرأی هؤلاء، تمحور الشم اللغوی العربی منذ صدر الإسلام علی الدین والفهم الصحیح من النصوص المقدسه، وأصر معظم الباحثین علی أصاله الأبحاث اللغویه فی العربیه وابتعادها عن الثقافات المترجمه. ووصل إلی أن سخر «ابن قتیبه» من الثقافات المترجمه، ورآها علی هامش الفکر العربی أمشاجاً لا غناء فیها، وتفاهاتٍ لا جدوی منها، بل فیها ما یضر، إذ تدفع الی القحه وتدعو الی الفکر، ویقول:

«ولو أن مؤلف حد المنطق بلغ زماننا هذا حتی یسمع دقائق الکلام فی الدین والفقه والفرائض والنحو، لعدّ نفسه من البکم، أو یسمع کلام رسول اللّه صلی الله علیه و آله وسلم وصحابته، لأیقن أن للعرب حکمهً وفصل الخطاب». (أدب الکاتب: ۵)

وقد أجمع الباحثون علی أن المرحله الأولی من نشوء النحو العربی، والتی تنتهی حوالی عام ۱۸۰ ه، شبیهه بالحقبات التی شهدت ولاده سائر العلوم الاسلامیه، صافیه خالیه من کل علم دخیل، فهی لم تمتزج بمؤثرات فکریه إغریقیه أو سریانیه، إنما بقی فیها النحو علی حاله من الأصاله والثبات علی لغه الأعراب والإسلام. وجُلّ ما قام به النحویون من دراسات فی هذه الحقبه یتلخص بمطابقتهم القواعد للأصول، وترتیبها علی هذا المنحی من النظام اللغوی المعهود. فالطبقه الأولی من النحاه أمثال الخلیل بن أحمد (ت ۱۷۵ه) وسیبویه (ت۱۷۷ أو ۱۸۰ه)، لم تصغ النحو صیاغه فلسفیه، إنما صیاغه لغویه بیانیه طبیعیه تتماشی مع المواضیع النحویه والترکیبات والتصاریف العربیه. (جیرار جهامی ۹۹۴ ص ۱۱۵)

إذن، النحو العربی کان أحد العلوم العربیه التی تاثرت بالفکر الإغریقی، بمعطیاته المیتافیزیقیه وقوانینه المنطقیه، فقد تأثر فیها التفکیر النحوی فی جملته ببعض الأفکار الفلسفیه الیونانیه، کما تأثر بعض النحاه بالبناء المنطقی لهذا الفکر… وهذا التأثر ملحوظ فی کثیر من الجزئیات النحویه، وبخاصه فی مجال التقسیمات، منها ما نراه فی تقسیم الکلمه الی أقسام ثلاثه: الاسم والفعل والحرف. ولم یکن مرد أخذهم بهذا التقسیم إلی استقراء دقیق للکلمات فی اللغه العربیه؛ فإن فی اللغه نماذج کثیره من الکلمات التی اختلف النحاه فی القسم الذی تنتمی الیه: أهو الاسم أم الفعل أم الحرف؟ وقد تجاوز ذلک الاختلاف حدود الکلمات المفرده، فتناول أنواعاً عدیده منها، کانت بدورها محور خلاف کبیر فی تصنیفها النحوی. بل إن الأسس التی أقرها النحاه لهذا التقسیم تتناقض فی بعض الأحیان مع الأحکام النحویه الجزئیه التی کان من المفروض أن تکون تطبیقاً بهذه الأسس کلها… والحقیقه أنه فی الوقت الذی کان المفکرون الإسلامیون من متکلمین وأصولیین یتصدون فیه للمنطق الیونانی، ویکسبون فی اتجاههم بعض اللغویین والنحاه، کان التأثیر المنطقی قد أخذ سبیله بالفعل فی کثیر من العلوم العربیه، وفی البحوث النحویه بوجه خاص. بدأ هذا التأثیر فی مجال الجزئیات، ثم ما لبث أن امتد منه إلی الأصول. وقد ساعد علی تغیر الأصول النحویه تدریجیاً تحت إلحاح الأفکار المنطقیه أولاً والمعایشه الطویله لهذه الأفکار فی إطار الجزئیات، بحیث لم تعد غریبه عن التفکیر النحوی.للّه

أما أبرز ملامح التأثیر الإغریقی فی النحو العربی، فقد تتجسد فی مجالات، وهی: القیاس والتعلیل والتعریف وطرد الأحکام، وأخیراً فی مجال المصنفات النحویه. (علی أبو المکارم، صص ۷۹۱۰۲)

۱۲. المنهج المعیاری فی تبیین مسائل اللغه :

هذه المیزه تعتبر من نتائج المیزه الأولی، أی تاثر علم اللغه التقلیدی بالمنطق الأرسطی.

هذا المنهج یقوم علی مبدأ «الصواب والخطأ» فی مسائل اللغه. وقد تبلور منذ الجاهلیه لدی نقاد الشعر، واستمد أصحابه من حدیث الرسول الأکرم صلی الله علیه و آله وسلم الذی روی أنه قال لرجل لحن فی قراءه القرآن: «أرشدوا أخاکُمْ فَقَدْ ضَلَّ».

وقد عرف الخطأ اللغوی فیما بعد ب «اللحن». واللحن لم یکن قد تمت له الغلبه والبروز علی سائر المعانی فی القرن الأول الهجری، فمعاویه بن أبی سفیان یلتبس الأمر علیه، فالأصمعی یروی عن عیسی بن عمر: «قال معاویه للناس: کیف ابن زیاد فیکم؟ قالوا: ظریف إلا أنه یلحن. قال: فذلک أظرف له».

ویعلّق القالی: «ذهب معاویه إلی اللحن الذی هو فطنه، وذهبوا هم إلی اللحن الذی هو الخطأ». (الأمالی لأبی علی القالی ۱/۲۸).

ولکن یبدو أن تقدم الزمن اقترن بوضوح أکبر، فینقل ابن قتیبه فی عیون الأخبار قول مسلمه بن عبد الملک: «اللحن فی الکلام أقبح من الجدری فی الوجه». (عیون الأخبار ۲/۱۵۸)، وقول عبد الملک بن مروان: «اللحن فی الکلام أقبح من التفتیق فی الثوب النفیس».

ویؤکد «یوهان فُک» عروبه البیت الأموی أی نزعتهم للمحافظه علی الشخصیه العربیه من خلال أبرز سماتها: العربیه الفصحی، ویسمی فُک ذلک الاتجاه بمبدأ «تنقیه العربیه» (فُک ۲۶)، الذی یتجسد کذلک فی المؤلفات العلمیه المهتمه، إلا أننا لا نسمع بأسماء کتب اللحن إلا أواخر القرن الثانی الهجری؛ إذ ألف الکسائی علی بن حمزه (۱۷۲ ه): «ما تلحن فیه العامه»، وتلاه القراء (۲۰۷ ه)، وأبو عبیده (۲۱۰ ه)، وابن سکیت (۲۴۴ ه)، وثعلب (۲۹۱ ه)، وأبو بکر الزبیدی (۳۷۰ه)، وأبو هلال العسکری (۳۹۵ ه) وعدد آخر من المصنفین. (الدایه: ۱۲۸)

۱۳. اللغه المصفاه :

مصطلع «اللغه المصفاه»عتبر من التبعات الأصلیه لمقوله الفساد اللغوی ومبدأ المنهج المعیاری فی النظره إلی قضایا اللغه. والذین یرون تطورات اللغه العربیه فساداً عرض لها یدعون إلی تصفیتها من مظاهر الرکاکه.

من جمله من دعا أخیراً إلی «اللغه المصفاه»: الأستاذ «أحمد عبد الستار الجواری»، الذی عرض علی مؤتمر مجمع اللغه العربیه بحثاً بهذا العنوان، تحدث فیه عن واقع الأمه العربیه قبل الإسلام.

«یوم کانت قبائلها متفرقهً ولهجاتها مختلفهً، حتی أراد اللّه جمع ما تفرق وتوحید ما اختلف، أنزل القرآن واختار لغه قریش لکتابه المجید، وهی اللغه العربیه المصفاه… وأکد أن الشمل لا یجمعه، والکلمه لا یوحدها، إلا الاتفاق علی دعم لغه مصفاهً تُلتزم فیها القواعد الصحیحه والسنن الأصلیه، ویُختار من ألفاظها ما یناسب المقام، ویفی بحاجات العصر المستحدثه، داعیاً المخلصین إلی بذل الجهد لفرض لغه صحیحه واضحه میسّره تصلح لتدوین العلوم وتحریر الصحف». (عدنان الخطیب، ص ۶۶)

جدیر بالذکر أن السیوطی فی کتابه «المزهر فی علوم اللغه: ج۱ ص ۲۱۳» یؤکد علی مبدأ «الفساد اللغوی»، الذی ینطلق نم قاعده المنهج المعیاری الذی شرحناه فی هذا الفصل.

۲. الأخطار الجوهریه فی النحو العربی التقلیدی:

یتسم الفکر النحوی العربی بعدد من الأخطاء الجوهریه، أهمها :

۲۱. الخلط بین مستویات الأداء اللغوی :

من الظواهر الواضحه فی البحوث اللغویه المأثوره عن العرب، ظاهرهٌ تکشف عن فهمٍ خاصٍ للغه، وتدل علی تصور محدود لها.

تلک الظاهره هی الخلط بین مستویات الأداء اللغوی واللهجی، دون تفرقه بین ما ینسب الی لهجه من اللهجات القبلیه، وبین ما ینتمی إلی اللغه الفصحی، واعتبار الکل لغه واحده محدده الخصائص متحده المستوی.

فقد کانوا یلجأون إلی جمع ما أطلقوا علیه اسم «الماده اللغویه» من کل سبیل: بالرحله إلی البادیه، وبالأخذ عن البدو الراحلین إلی المدن. وهم فی سماعهم لم یفرقوا بین إنسان وآخر من الناطقین باللغه!! وهکذا: «أباح لهم منهجهم أن یسمعوا من النساء والصبیان والمجانین أیضاً». (السیوطی، المزهر، ۱/۱۴۰)، دون أن یفطنوا إلی وجود فوارق ترکیبیه ودلالیه، تمیز فیما یسمعون بین المستویات اللهجیه ومستوی اللغه الفصحی.

وعلی هذا الأساس یجوز فی الفصحی، مثلاً زیاده سین علی کاف المؤنث وقفاً، قیاساً علی أن من العرب من یقول: مررت بکس، ونزلت علیکس، ویجوز فیها کسر فاء کل ما کان وسطه حرف حلق مکسوراً، کقولک: بِعیر، ورِغیف و… غیر أن بعض الأحیان تفطنوا إلی هذه المستویات المختلفه، فنسبوا بعض الظواهر الصوتیه باللهجات دون الفصحی، کظواهر الإماله والعنعنه والکشکشه والکسکسه والفحفحه والشنشنه والطمطماانیه والوتم والوکم والوهم والاستنطاء والخلخانیه والتضجع والتلتله والعجرفه، بالإضافه الی عدد من الظواهر التی لم یستقر الاصطلاع علیها، ومن ذلک إبدال الجیم فی لغه تمیم وهی المقابله لإبدال الیاء جیماً عند فقیم، وظاهره تسهیل الهمزه عند قریش.

۲۲. التناول الجزئی وطرد الأحکام :

الملحوظ فی هذا المجال أن الانتقال من الظاهره إلی القاعده لم یتم بشکل علمی یراعی عدم الانتقال بالحکم من الکلیات إلی الجزئیات، وإنما علی العکس الانتقال من الجزئیات إلی الکلیات. وفی کثیر من الأحیان تم الانتقال من الظواهر إلی الأحکام الکلیه دون استقراء الظواهر ذاتها أو صیاغه خصائصها فیما یصدره النحاه بشأنها من أحکام.

علی سبیل المثال؛ أجمع النحاه علی القاعده التالیه: «الاختصاص عله ما یعمل من الحروف». هذه إحدی النظریات التی توشک أن لا تجد معارضاً لها أو مشککاً فیها فی التراث النحوی، وبناء علی هذه النظریه أصدر النحاه حکماً بأنه: لا یعمل من الحروف إلا ما یختص. ومعنی هذا بالضروره أن الحروف المشترکه لا تعمل. ففی البحث النحوی حروف مشترکه بین الاسماء والافعال، فکان حقها طبقاً لأحکام هذه النظریه ألا تعمل، ومع ذلک فإنها تعمل. ومن ذلک (ما) و(لا) و(إن) النافیات، و(حتی) و(کی) التعلیلیه.

إذن، الحکم الکلی فی هذا المثال لم یتم التوصل إلیه باستقراء کافه الجزئیات، وإنما بتناول بعض الجزئیات وطرد ما یستخلص منها من أحکام.

۲۳. التأثیر المنهجی لعلوم غیر لغویه :

إن تحلیل الفکر النحوی التقلیدی یدل علی فقد الوحده فیه. وقد استخدم کل باحث نحوی ما یجید من المناهج المختلفه فی التدلیل علی صحه ما یذهب إلی من اتجاهات، دون اعتبار لمدی اتصالها باللغه وعلاقتها بالترکیب.

ومن العلوم التی أثرت بمناهجها ومصطلحاتها علی مسار الفکر النحوی: علم الأصوات وعلم الأصول والفلسفه والمنطق والکلام. (علی أبو المکارم، الباب الثانی)

ولم یعتمد الأقدمون فی اللغه الا علی روایه، وقد ذهب السیوطی إلی أن: «علم الحدیث واللغه أخوان یجریان من واد واحد». (السیوطی، المزهر ۲/۳۱۲)

وحول مدی تأثر فقه اللغه العربیه بالمدارس الدینیه، یری الکاتب أمین آلبرت الریحانی (ص۳۰) أن أکثر العرب اهتماماً بقضایا النحو قبل الکوفه والبصره، هم أهل تمیم وأهل الحجاز. ذلک أن لهم مواقف متفرده عده فی کثیر من المواضیع النحویه. ذلک ما أشارت إلیه کتب النحو القدیمه ککتاب سیبویه وألفیه ابن مالک وشرح ابن عقیل لها. ویلی تمیم والحجاز عددٌ من القبائل کهذیل وطیء وأهل البصره وعقیل وربیعه وغیرها. ونلاحظ من هذا التقسیم أن الاهتمام اللغوی بدأ أول عهده فی شبه الجزیره فی مواطن ظهور الإسلام، ذلک أن الدعوه الدینیه لم تتمکن من تدعیم أرکانها عبر المد الفکری إلا بواسطه اللغه، فکانت لغه القرآن التی أثبتت أنها المحور الذی دارت فی فلکه سائر اللغات. ولم ینتقل الاهتمام اللغوی من أواسط شبه الجزیره إلی الشمال أی إلی العراق، الا بعد قیام مدرستی البصره والکوفه المتأثرتین بالمدارس الدینیه للحدیث والفقه والتفسیر.

والبصره والکوفه لم تکوّنا لغتین کسائر اللغات، أی أنهما لم تصطلحا اص