فایل پاورپوینت کامل دختر سه ساله برادر

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دختر سه ساله برادر :

اما هنوز قامت نشسته خود را نبسته ای که صدای دختر سه ساله حسین به گریه بلند می شود. گریه ای نه مثل همیشه. گریه ای وحشتزده، گریه ای به سان مارگزیده. گریه کسی که تازه داغ دیده. دیگران به سراغش می روند و در آغوشش می گیرند و تو گمان می کنی که هم الان آرام می گیرد و صبر می کنی.

بچه، بغل به بغل و دست به دست می شود اما آرام نمی گیرد.

پیش از این هم رقیه هرگز آرام نبوده است. از خود کربلا تا همین خرابه. لحظه ای نبوده که آرام گرفته باشد، لحظه ای نبوده که بهانه پدر نگرفته باشد، لحظه ای نبوده که اشکش خشک شده باشد، لحظه ای نبوده که با زبان کودکانه اش مرثیه نخوانده باشد.

انگار که داغ رقیه، بر خلاف سن و سالش، از همه بزرگتر بوده است.

به همین دلیل در تمام طول راه، و همه منازل بین راه، همه ملاحظه او را کرده اند، به دلش راه آمده اند، در آغوشش گرفته اند، دلداری اش داده اند، به تسلایش نشسته اند و یا لااقل پا به پای او گریسته اند. هر بار که گفته است: ((کجاست پدرم؟ کجاست حمایتگرم؟ کجاست پناهگاهم؟ ))

همه با او گریسته اند و وعده مراجعت پدر از سفر را به او داده اند.

هر بار که گفته است: ((عمه جان! از ساربان بپرس که کی به منزل می رسیم. )) همه تلاش کرده اند که با نوازش او، با سخن گفتن با او و با دادن وعده های شیرین به او، رنج سفر را برایش کم کنند.

اما امشب انگار ماجرا فرق می کند. این گریه با گریه همیشه متفاوت است. این گریه، گریه ای نیست که به سادگی آرام بگیرد و به زودی پایان بپذیرد.

انگار نه خرابه، که شهر شام را بر سرش گذاشته است این دختر سه ساله. فقط خودش که گریه نمی کند، با مویه های کودکانه اش، همه را به گریه می اندازد و ضجه همه را بلند می کند.

تو هنوز بر سر سجاده ای که از سر بریده حسین می شنوی که می گوید: ((خواهرم! دخترم را آرام کن. ))

تو ناگهان از سجاده کنده می شوی و به سمت سجاد می دوی. او رقیه را در آغوش گرفته است، بر سینه چسبانده است و مدام بر سر و روی او بوسه می زند و تلاش می کند که با لحن شیرین پدرانه و برادرانه آرامش کند اما موفق نمی شود.

تو بچه را از آغوشش می گیری و به سینه می چسبانی و از داغی سوزنده تن کودک وحشت می کنی.

– رقیه جان! رقیه جان! دخترم! نور چشمم! به من بگو چه شده عزیز دلم! بگو که در خواب چه دیده ای! تو را به جان بابا حرف بزن.

رقیه که از شدت گریه به سکسکه افتاده است، بریده بریده می گوید:

((بابا، سر بابا را در خواب دیدم که در طشت بود و یزید بر لب و دندان و صورت او چوب می زد. بابا خودش به من گفت که بیا.))

تو با هر زبانی که بلدی و با هر شیوه ای که همیشه او را آرام می کرده ای، تلاش می کنی که آرامش کنی و از یاد پدر غافلش گردانی، اما نمی شود، این بار، دیگر نمی شود.

گریه او، بی تابی او و ضجه های او همه کودکان و زنان خرابه نشین را و سجاد را آنچنان به گریه می اندازد که خرابه یکپارچه گریه و ضجه می شود و صدا به کاخ یزید می رسد.

یزید که می شنود؛ دختر حسین به دنبال سر پدر می گردد، دستور می دهد که سر را به خرابه بیاورند.

ورود سر بریده امام به خرابه، انگار تازه اول مصیبت است. رقیه خود را به روی سر می اندازد و مثل مرغ پر کنده پیچ و تاب می خورد.

می نشیند، برمی خیزد، دور سر می چرخد، به سر نگاه می کند، بر سر و صورت و دهان خود می کوبد، خم می شود، زانو می زند، سر را در آغوش می کشد، می بوید، می بوسد، خون سر را با دست و صورت و مژگان خود می سترد و با خون خود که از دهان و گوشه لبها و صورت خود جاری شده در می آمیزد، اشک می ریزد، ضجه می زند، صیحه می کشد، مویه می کند، روی می خراشد، گریه می کند، می خندد، تاولهای پایش را به پدر نشان می دهد، شکوه می کن