فایل پاورپوینت کامل زن در اندیشه ترقی ؛ زن در اندیشه تعالی خود

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل زن در اندیشه ترقی ؛ زن در اندیشه تعالی خود :

عرفان، معنی داری زندگی فاطمه علیهاالسلام

سنت بانوی بزرگ، ادامه جریان وجودی انسان را تا مراحل ناب عرفان مثبت (مراحل فنا و انقطاع تا اعتصام و استعانت و توکل و تفویض و رضا و تسلیم) در خود دارد و ما را تا اوج فلاح و رستگاری راه می برد.

انسان بالنده، در سطح معینی از تنش و تجربه رنجها است. سطحی میان آنچه بدان دست یافته یابه انجام رسانیده و آنچه که باید بدان دست یابد و به انجام رساند، یعنی فاصله ای میان آنچه هست و آنچه باید بشود. تجربه رنجها و تنشهای برآمده از سرعت بالندگی وجود آدمی، مراتب عرفان وجود را ژرفتر و پایدارتر می سازد.

مبحث اول

نمایی از عرفان بانو

عرفان راهبر گذار از عالم فوق عقل است؛ با اعتصام و استعانت و رتبه فنای از غیر و با قدم تفویض و توکل و رضا و تسلیم به ژرفایی بینش و سلوک در رسیدن است.

نجوای لحظه های بانو علیهاالسلام با خدای خویش، مضمون ژرف عرفان ناب دینی را نشان می دهد:

«خدای من! به حقِ آگاهی غیبیّت و قدرتت بر تمامی هستی، مرا تا آنگاه که برای من همراه با خیر ونیکویی است؛ زنده بدار و هم آن هنگام که مرگ، انتخابی برتر برای من است مرا بمیران. خدای من! نیاز همه وجودم در آستانه ات، اخلاص و خشیت در خشنودی و غضب تو است و قصد و پایداری و دوام نیز در فقر و غنا است؛ از تو داده هایی چون، فناناپذیری و روشن بینی پایدار را می طلبم. می خواهم که همواره خشنود به قضای تو باشم و سرمستی سزاوار پس از مرگ را می طلبم. از تو بینش و دیدی توانمند در نگاه به وجه تو را می خواهم و هم شوق به دیدارت بدون آنکه پریشان حالی و رنجی در آن باشد، یا در آشوبی قرار گیرم.»^(۱)

عرفان با آموزه های بانوی بزرگ، ترس از تعقل و به کار بستن شناختها و تحلیلهای عینی و استدلال و برخورد آگاهانه با واقعیتهای ملموس نظری، اجتماعی و سیاسی نیست.

عرفان با گریز از اندیشه، عقل و تدبیر به دست نمی آید؛ بلکه پس از گذار از قله و اوج عقل و اندیشه و حضور در میدان جهاد و عبور از حوزه محدودیت عقل و اندیشه و تعقل و نظر و حتی در مرتبه عبور از عشق و با عمل صالح بدست می آید. عرفان، محصول شجاعت و دلیری و پهلوانی و عشق و احساس و ایمان است.

آدمی با ایمان و عمل صالح در طریق ربوبی، با قدم تفویض و توکل و رضا و تسلیم در جریان عظیم والایش و تعالی خود و ژرفا گرفتن جریان آرامش درونیش به مرتبه نفس مطمئنه می رسد.

و این «رضا» است که موجب آرامش متعالی روح، از میان رفتن حزن، راحتی و آسایش، رفع حوائج با قناعت و غنای طبع و مقام استجابت دعا می شود.

نیایش بانو

با زندگی و نیایشهای بانو آموخته ایم که:

دعا، درخواست و خواهش از سر نیاز خودآگاه برای وصلت به مراتب بالاتر، رویش و رستگاری وجود است که به درک روشن بینانه فاصله وضعیت وجودی خویش (آنچه که هست) تا آنچه که باید باشد، در رسیده است.^(۲)

«دعا» تبلور خودآگاهی به وضعیت و جایگاه و فقر خویش و نیاز به مطلوبیتها و کشش و گرایش و عشق خودآگاه است.^(۳)

خواهانی در اندیشه، فکر رسیده به بیداری و دانایی و خردورزی و در تب و تاب باز شدن بی منتهای خویش؛^(۴)

خواهانی در روح برای تعالی انگیزشها و نیتها تا به بهترین نیتها؛^(۵)

و خواهانی بالندگی اراده و تصمیم تا اختیار خلاق؛^(۶)

و خواهانی رویش احساس و عاطفه و عشق تا مراتب کامل ایمان؛

و خواهانی پاکیزگی عمل تا مرحله گذار از خودی متعین و وصلت به خودی نهایی؛^(۷)

«دعا» کشش وجودی از خودآگاهی تا طلب رویش تا رتبه پرستش و ستایش؛^(۸)

«دعا» مضمون متصل و سازنده قطعات جداگانه حیات آدمی است تا اندیشه و عاطفه و سلوک و ارتباطات اجتماعی تبلور یک خواهانی واحد باشد.

«دعا» نشانه گذر از رویه گذران عالم به حقیقت ثابت جاودان آن است.

«دعا» نشانه عشق به معبود و تجلی عشق ورزیدن و احساس کردن و دوست داشتن به حقیقتی فراتر از خود و عالم محدودیتها است. «خدا» این رمز اعلایی است که دو معجزه حیات و وجود از او سر زده است، به همان گونه که خود را در برابر چشم کسی که جز فهمیدن، نمی فهمد، پنهان می دارد، به همان اندازه، خود را در برابر کسی که، جز دوست داشتن نمی فهمد، آشکار می کند.^(۹)

نیایش با این توضیح، مضمون خواهانی تعالی خودی است، خواستن نیازهای بالاتر از زندگی موجود هر انسانی است. برای روح بزرگ و عاشق و تشنه، نیایش معراج به سوی ابدیت، پرواز به قله مطلق و صعود به ماورای آنچه هست می باشد. همین جویایی، مضمون اصلی همه زندگانی اهل س