فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد أبوالفرج الإصفهانی

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد أبوالفرج الإصفهانی؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد أبوالفرج الإصفهانی انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 120 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد أبوالفرج الإصفهانی:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد أبوالفرج الإصفهانی آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد أبوالفرج الإصفهانی با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد أبوالفرج الإصفهانی از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد أبوالفرج الإصفهانی، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شخصیه العدد أبوالفرج الإصفهانی :

*استاذ مساعد ومدیر قسم الآداب العربیه

معهد العلوم الانسانیه والبحوث الثقافیه بوزاره التعلیم العالی

أبوالفرج علی بن الحسین بن محمدبن أحمدالکاتب الاصفهانی، وُلِدَ فی مدینه اصفهان ببلاد فارس «ایران» سنه ۴۲۸ ه ونسب الیها، فقیل له الاصفهانی.

کان علما من الأعلام فی معرفه التاریخ والأنساب والسیر والآثار والمغازی، کما کان إماما من أئمه الأدب، عالما باللغه.

دراسته:

درس أبوالفرج علی عدد من الأساتذه لا یمکن حصرهم، وروی عن شیوخ یطول تعدادهم، وسمع من علماء کِثَار، منهم:

۱- (ابن درید)، أبوبکر محمدبن الحسن بن درید، إمام عصره فی اللغه والأدب والشعر (المتوفی سنه ۳۲۱ ه)

۲- (أبوبکر ابن الأنباری)، محمدبن القاسم بن محمدبن بشّار الأنباری (المتوفی سنه ۳۲۸ ه)

۳- (الفضل بن الحُبَاب)، أبوخلیفه الفضل بن الحُبَاب بن محمدبن شعیب الجمحی البصری (المتوفی سنه ۳۰۵)

۴- (الأخفش الأصغر)، أبوالحسن علی بن سلیمان بن الفضل المعروف بالأخفش الأصغر(المتوفی سنه ۳۱۵ ه).

۵- (نفطویه)، ابراهیم بن محمدبن عرفه بن سلیمان الملقب بنفطویه، کان عالما بالعربیه واللغه والحدیث، روایه صادقا (توفی سنه ۳۲۳)

۶- (ابن جریر الطبری) محمدبن جریر بن یزید الطبری صاحب التاریخ الشهیر والتفسیر الکبیر المتوفی سنه ۳۱۰ ه.

۷- (جحظه البرمکی) أبوالحسن أحمد بن جعفر بن موسی بن یحیی البرمکی، کان شاعرا بارعا بالأدب، توفی سنه ۶۳۲ ه

۸- (أبوعبداللّه المرزبان) محمدبن خلف بن المرزبان بن بسام المحوّلی المؤرخ، قال عنه الزرکلی فی الأعلام (ج۶، ص ۸۴۳) (مؤرخ، مترجم، عالم بالأدب، کان أحد التراجمه، ینقل الکتب الفارسیه الی العربیه، له أکثر من خمسین منقولاً من کتب الفُرس، وله تصانیف منها: الحاوی فی علوم القرآن) و…، وذکره فاته سنه ۳۰۹ ه

۹- (ابن قدامه) أبوالقاسم جعفر بن قدامه بن زیاد الکاتب أحد مشایخ الکتّاب وعلمائهم، المتوفی سنه ۳۱۹ ه

۱۰- أبو أحمد یحیی بن علی بن یحیی بن أبی منصور المنجم، صاحب کتاب الباهر فی أخبار شعراء مخضرمی الدولتین، المتوفی سنه ۳۰۰ ه

۱۱- وکان أبوالفرج الاصفهانی یروی عن عمّه کثیرا (وهو الحسن بن محمد،من کبار الکُتّاب بسامّراء أدرک أیام المتوکل العباسی)

۱۲- کما روی عن عمِّ أبیه عبدالعزیز بن أحمد بن الهیثم وهو من کبار العلماء فیعصر المتوکل العباسی.

تشیعه:

کان أبوالفرج الاصفهانی من شیعه آل البیت (علیهم السلام) رغم کونه أموّیا مروانیا ینتهی نسبه الی مروان بن الحکم بن أبی العاص بن أمیه، قال ابن شاکر فی عیون التواریخ: «کان ظاهر التشیّع» وقال ابن الأثیر فی الکامل: «کان أبوالفرج شیعیّا، وهذا من العجب»

وقال العلّامه الخوانساری فی روضات الجنات:«ذکره مولانا العلّامه الحلّی رحمه اللّه فی خلاصته فی القسم الثانی، فقال: إنّه شیعی زیدی، وأورده صاحب «الأمل« أیضا فی عداد علماء الشیعه….” وانظر فی تشیعه ما قاله العلّامه الطهرانی فی کتابه الذریعه الی تصانیف الشیعه (ج ۲۱۷ ص ۶۳۷) عندالکلام عن کتاب “مقاتل الطالبیین”.

وقال الأستاذ فؤاد فرام البُستانی فی دائره المعارف:”یتَّصل من ناحیه أُمّه بآلِ ثَوَابَهَ^(۱) من الشیعه…. وهو من القلائل الذین کانوا أُمویّی النسب، شیعیّی الهوی أو المذهب ولعلّهُ أخذ التشیعَ عن أخواله، بل لیس غریبا أنْ یکون تشیّعه سابقا لأخواله إذالاحظنا أنَّ اسمَهُ علیٌ، واسمَ والدِهِ الحسین، واسمَ عَمِّهِ الحسن، وأنَّ والدَهُ کانَ صهرا لآلِ ثوابه الشیعیین. ویظهر تشیع أبی الفرج، وحبّه للطالبیین من کتابه “مقاتل الطالبین ” الذی فرغ من تألیفه وهو فی التاسعه والعشرین من عمرِهِ، ومن شواهدَ کثیرهٍ فی کتابِهِ “الأغانی” حین یورد اسماء بعض الرجال من آل البیت (ع) أو یذکر شیئا من أخبارهم وقد لاخط المؤرّخون هذا الأمر، واتّفقوا علی أنّهُ کانَ مِنَ المُتَشَیِّعِیْنَ.

نماذج من أَشْعَارِهِ:

قال أبوالفرج الأصبهانی: بلغ أبوالحسن جحطه البرمکی أنَّ مدرک بن محمد الشیبانی الشاعر ذکره بسوء فی مجلسٍ کنت حاضره، فکتب إلیّ:

أبا فرجٍ أُهجی لدیکَ ویُعتدی

عَلَیَ، فَلَا تُحْمَی لِذَاکَ وَتَغْضَبُ

فکتبتُ الیه:

لعمرک ما أَنصفتَنی فی مَوَدَّتی	فکُن مُعتبا إنَّ الأکارمَ تَعْتِبُ
عجبتُ لِمَا بُلِّغْتَ عَنِّیً باطلاً	وظنُّکَ بی فیه لعمرک أعجبُ
ثُکِلْتُ إذا نفسی وعِرْسیوأُسْرَتی	بَفقْدِی ولا أدرکتُ ماکنتُ أطلبُ
فکیفَ بمن لَا حظَّ لی فی لَقَائِهِ	وَسِیَّانِ عندی وَصْلُهُ والتجنُّبُ
فَثِقْ بَأَخٍ أَصْفَاکَ مَحْض مَوَدَّهٍ	تَشَاکلَ مَنْهَا مَابَدَا والمُغَیَّبُ

وقالَ مِن قصیدهٍ:

وإذَا رَأیْتُ فَتَیً بأعلی رتبهٍ	فی شامخٍ مِنْ عِزّهِ المُتَرَفِّعِ
قَالَتْ لِیَ النفسُ العَزُوفُ بِفَضْلِها	مَاکانَ أَوْلَانی بَهذا المَوْضِعِ

ثناء العلماء علیه:

ذکره یاقوت فی معجمه فقال: “العلامه النساب الإخباریّ الحُفَظَهُ الجامع بین سعه الروایه والحذق فی الدراسه، لا أعلم لأحد أحسن من تصانیفه فی فنها وحسن استیعاب مایتصدّی لجمعه، وکان مع ذلک شاعرا جیدا”.

وذکره ابن خلکان فی الوفیات فقال:”کان من أعیان أدبائها(بغداد) وأفراد مصنفیها روی عن عالم کثیر من العلماء یطول تعدادهم، وکان عالما بأیام الناس والأنساب والسیر. قال التنوخی: ومن المتشیعین الذین شاهدناهم أبوالفرج الأصبهانی کان یحفظ من الشعر والأغانی والأخبار والآثار والأحادیث المسنده والنسب مالم أرقطّ من یحفظ مثله، ویحفظ دون ذلک من علوم أخر: منها اللغه والنحو والخرافات والمغازی والسیر، ومن آله المنادمه شیئاکثیرا مثل علم الجوارح والبیطره ونتف من الطلب والنجوم والأشربه وغیر ذلک، وله شعر یجمع اتقان العلماء وإحسان ظرفاء الشعراء”.

وذکره أبو منصور الثعالبی فی یتیمه الدهر فقال:

“وکان من أعیان أدبائها (بغداد) وأفراد مصنفیها وله شعر یجمع إتقان العلماء وإحسان ظرفاء الشعراء”

وذکره ابن الندیم فی الفهرست فقال:

“کان شاعرا مصنفا أدیبا، وله روایه یسیره، وأکثر تعویله کان فی تصنیفه علی الکتب المنسوبه الخطوط وغیرها من الأصول الجیاد” ویؤید هذا أنه فی کتابه الأغانی یروی کثیرا من الأخبار بقوله:”نسخت من کتاب فلان”.

وقال الخطیب البغدادی فی تاریخ بغداد:

کان عالما بأیام الناس والأنساب والسیره، وکان شاعرا مُحسنا، والغالب علیه روایه الأخبار والآداب حدثنا التنوخی عن أبیه قال: ومن الرواه المُتَّسِعِیْنَ الذین شاهدناهم، أبوالفرج علی بن الحسین الاصفهانی، کان یحفظ من الشعر والأغانی والأخبار والآثار والحدیث المسند، مالم أرَ قطّ من یحفظه مثله وکان شدید الإختصاص بهذه الأشیاء، ویحفظ دون ما یحفظ منها علوما أُخر، منها: اللغه، والنحو، والخُرافاتُ، والسیر، والمغازی، ومن آله المنادمه شیئا کثیرا، مثل علم الجوارح، والبیطره، ونتف من الطبّ، والنجوم، والاشربه، وغیرذلک قال العلوی، کانَ أبوالحسن احمدبن علی البَتّی یقول: لم یکن أحد أوثق من أبی الفرج الاصبهانی….”

وقال طاش کبری زاده فی مفتاح السعاده:

“ولد باصبهان ونشأ ببغداد… أشعاره کثیره ومآثره شهیره ” ثُمَّ نقل ماذکره یاقوت فی معجم الأُدباء کاملاً ولم یُشِرْ إلی المصدر.

وقال ابن تغری بردی فی النجوم الزاهره:

“الإمام العّلامه أبوالفرج الأصبهانی الکاتب… کان أخباریّا نسَّابه شاعرا ظاهر التشیع… وکان منقطعا الی الوزیر المُهلّبی^(۲) وله فیه غُرَر مدیح، و له فیه من جملهِ قصیده یُهنّئه بمولودٍ لهُ من سُرّیّه:

إسْعَدْ بَمولودٍ أتاکَ مُبارکا	کالبدرِ أشرقَ جُنْحَ لیلٍ مُقْمِرِ
سعدٌ لوقتِ سعادهٍ جاءَتْ بهِ	أُمٌّ حَصَانٌ مِنْ بناتِ الْأَصْغَرِ(۳) مُتَبَجّحٌ(۴) فی ذَرْوَتَی شرفِ العُلابینَ المُهلَّبِ(۵)مُنْتَمَاهُ وقَیْصَرِ شَمْسُ الضُحَی قُرِنَتْ الی بدرِ الدُّجَیحَتّی إذا اجتَمَعَا أَتَتْ بالمُشْتَرِی

وشعُرُه کثیرٌ ومحاسنُهُ مشهورَهٌ

وقال ابنُ خَلِّکان فی وفیات الأعیان:

“أصبهانیّ الأصلِ، بغدادی المنشأ،… روی عن عَالَم کثیرٍ من العلماء یطولُ تعدادهم، وکانَ عالما بأیام الناسِ والأنسابِ والسِّیَرِ،… لهُ المصنفات المِستملحه منها کتاب “الأغانی” الّذی وقع علی أنّهُ جَمَعَهُ فی خمسین سنه، وحملهُ الی سیفِ الدولهِ ابنِ حمدانَ فأعطاه الف دینارٍ واعتذر إلیهِ….”

وقال الأستاذ فؤاد فرام البُستانی فی دائره المعارف:

“لیس هناک اختلاف عند مؤرخی حیاته فی أنَّهُ نشأَ فی بغداد، وکان له فیها دار معروفه تقع علی نهر دجله ملاصقَه لدار الوزیر ابن البریدی. وقد اعتبره الثعالبی (فی یتیمه الدهر)، وابن خلکان (فی وفیات الأعیان) من أعیان أُدباء بغداد وعلمائها.وکانت أُسرته غنیّه، وهی فی “سُرَّ مَنْ رأی”…. وکان من أفرادها من هم علماء ورواه، نقل عن بعضهم کثیرا من الأخبار، ونقل عن کتب لهم ویصدقُ القولُ نفسه علی أُسره أمّه “آل ثوابه”…، وکانت الثقافه الّتی ثقفها فی هذاالعهد، ثقافه واسعه، کما یتضحُ مما ورد عن العلوم التّی زعم المؤرخون أنَّ أبا الفرج کان مُلِّما بها. فقد ذکروا أنّهُ کان یحفظ الشعرَ، والأغانی، والأخبار، والآثار، والحدیث، والنسب، مالم یُرَقطُّ من یحفظ مثلَهُ، ویحفظ علوما اُخری، منها اللغه،والنحو، والسِیَر، والمغازی، ومن آله المنادمه شیئا کثیرا مثل علم الجوارح، والببطره، والطبّ، والنجوم، والأشریه، وغیر ذاک….

ویظهر أنَّهُ کان کثیرَ التنقل، فقد ذکرعرضا فی کتابه “الأغانی” و”مقاتل الطالبیین” ما یُشیر الی أنَّهُ عرف مُدُنا کثیره، منها: سرّ من رأی، والکوفهَ والبصره، والقادسیه، والرقه، وحلب، وانطاکیه ویجب أن نلاحظ هنا أنَّ بغداد لم تکن المرکز الأوحد فی ذلک العهد لنقل الأدب والعلم والاتصال بالأدباء والرواه، بل کان هناک بین المدن الأخری ما یشارکها فی هذا الأمر وبدأ نفوذها السیاسی… یتقلّص حین أخذ الخلفاء یستقرون فی سرّ من رأی.

وأخذ نفوذ الخلفاء یتضاءل بعد عودتهم الی بغداد، منذ عهد المقتدر الذی تولی الحکم سنه ۲۹۵ ه (۹۰۷)، ای حین کان ابوالفرج فی الحادیه عشره من عمره وکان المقتدر هذا غلاما، حین تولی الخلافه، وبلغ نفوذ الاتراک فی زمنه (۹۰۷ ۹۳۲) مبلغا عظیما فخلع الخلیفه فی هذه الحقبه مرتین، وقتل أخیرا فی الواقعه بینه وبین مؤنس الخادم وعقبه القاهر (۳۲ ۳۲۲ ه = 932 ۴۹۳) فلم تطلب مدته اکثر من سنتین وخلع وسملت عیناه وکذلک جری للمتقی بعده (۳۲۹ – ۳۳۳ ه = 049 ۴۴۹) وللمستکفی (۴۴۹-۴۶۹) ولم یکن حظّ الوزراء فی هذ العهد احسن کثیرا من حظّ الخلفاء وقد قال المسعودی فی وصف الدوله سنه ۳۲۹ ه (۰۴۹): “لقد ضعفت شوکه الإسلام، وظهر الروم علی المسلمین، وفسد الحج، وانقطع السبیل، وفسدت الطرق، وانفرد کل رئیس،وتقلّب علی البلاد التی هو فیها”.

ولیس من شکّ فی ان زیاره ابی الفرج لُسرَّمنَ رأی، والکوفه، کانت فی العهد الاول من حیاته، فقد نقل عن بعض علمائهما فی کتابه “مقاتل الطالبین”، الذی فرغ من تألیفه سنه ۳۱۳ ه (۹۲۵) کما نقل عن علماء بغداد وقد بدأ فی تدوین اخباره صغیرا کما یُستدلّ من اخبار بعض شیوخه الذین نقل عنهم سماعا، وتوّفوا وهو لا یزال شابا (فی السابعه عشره من عمره) وکان ابوالفرج فی عهد الراضی (۴۹۳ ۰۴۹) قد جاوز الاربعین من عمره، وقد اکتمل نضجه، وأصبح معروفا بین الکتاب والادباء. وکان أن عین الخلیفه سنه ۳۲۷ ه (۹۳۹) ابا عبداللّه ابن البریدی وزیرا، وهو جار ابی الفرج فی بغداد فساءَ أبا الفرج ان یصل مثل ابن البریدی الی الوزاره، ویعثر به حظّه عن الوصول الیها فقال قصیده زعموا أنها تزید عن مئه بیت یهجو الوزیر فیها، و یؤنّب الراضی فی تولیته ابن البریدی. یقول فی مطلعها:

یاسماء إسقطی، ویا أرض میدی	و بلاءٌ أشابَ رأسَ الولیدِ
جَلَّ خطبٌ وَحَلَّ أَمرٌعُضالٌ	قد تولّی الوزارهَ ابنُ البریدی

و بعد ان استولی البویهیون علی الحکم فی عهد المستکفی، سنه ۵۴۹، وتقاسموا الادراه فیما بینهم فی العراق، وفارس، والری، استعمل معزالدوله البویهی، الحسنَ بنَ محمدِبنِ هارون المهلبی وزیّرا عنده فی بغداد وکان ادبیا وشاعرا ماجنا فقرب أبا الفرج الیه، وجعله من ندمائه الخصیصین؛ ولابی الفرج مدائح کثیره فی هذا الوزیر حُفظت فی ما بقی من شعره وظلّ ابوالفرج فی صحبته حتی توفی الوزیر سنه ۳۵۲ ه(۳۶۹)

وزار الرّقه، کما نلاحظ من خبر فرید أورده فی “الاغانی” عن أبی صخر الهذلی، قال: “فاخبرنی یحیی بن احمد بن الجون، مولی بنی امیه، لقیته بالرقه” وزار انطاکیه، کما یُستدّل من خبر آخر عن شاعر لقیه بانطاکیه أنشده قصیده للبحتری اما زیارته للقادسیه فلیس هناک نص صریح یثبتها سوی نقله بعض الاخبار عن خطیب جامعها. وکذلک القول فی زیارته لمدینه حلب، وان تکن قصه اهدائه کتاب “الاغانی” لسیف الدوله الحمد انی قصه متداوله.کذلک زار البصره فی اواخر حیاته ویظهر مما ذکر عن هذه الزیاره انه کان فقیرا، بعیدا عن ذویه، فنزل فی احد خانات البصره، ولم یکن یعرف احدا من سکانها معرفه خاصه، فلم یجدبها ما أمّله وکتب علی حائط البیت الذی حلّ فیه ابیاتا من الشعر تدلّ علی فاقته فی ذلک العهد.

بقی خبر التحاقه برکن الدوله، أخی معزّ الدوله، وروایه یاقوت فی ان رکن الدوله جعله کاتبه، وان ابا الفرج کان محظیا عند سیّده محتشما لدیه، وان الفضل ابن الحمید کان وزیرا لرکن الدوله، فتوقع ابوالفرج من الوزیر أنْ یکون له مکرما ومِجلَّا، ولکن ابن الحمید لم یلتفت الیه، ولم یکرمه، فحقد أبوالفرج علیه، وعاتبه، وهجاه ونحن نری اضطرابا فی هذه الروایه، ونظن ان اباالفرج المذکور فیها هو ابوالفرج الاصبهانی الکاتب احمدبن محمد، وهو غیر صاحب “الاغانی” علی بن الحسین ویجدر التنبیه هنا الی ان الشعر المنسوب لابی الفرج، صاحب “الاغانی” فی هجو الوزیر هو ایضا منسوب لابی الفرج الکاتب أحمد بن محمد فی ترجمه سیرته فی “وفیات الاعیان” (۲:۷۷) وفیها ان ابا الفرج الکاتب أحمد بن محمدکان مکینا عند مخدومه رکن الدوله ابن بویه، وله الترتبه العالیه وکان ابن العمید لا یوفیه حقّه من الاکرام، فعاتبه مرارا، فلم یعتبه فکتب الیه الابیات التی یقول فیها.

مالک موفورٌ فماباله

اکسبک التیه علی المعدم!

وهی الابیات نفسها التی زعم یاقوت ان صاحبنا نظمها ومن هنا فاننا نری انه لیس ما یُثبت التحاق ابی الفرج، صاحب “الاغانی”، بر کن الدوله لا سیما انه کان ملتحقا بالمهلَّبی،وزیر المعزّ فی بغداد، وظلّ فی رعایه هذا الوزیر ورفقته، قبل الوزاره وبعدها، الی ان فرّق بینهما الموت، کما ذکرنا.

اخلاقه وعاداته:

یظهر من سیرته انه عاش “بوهیمیّا”، لم یُعرف عنه انه کان ربّ عائله، او ان له اولادا. وقد اجتمع مؤرّخو حیاته علی أنَّه کان وسخا فی نفسه، قذرا فی هیئته ولبسه، حتی انه لم یکن ینزع درّاعه الا بعد ابلائها وتقطیعها، ولا یعرف لشی من ثیابه غسلاً، ولا یطلب منه فی مده بقائه عوضا. وکان فوق ذلک هَجَّاءً، بذی اللسان، یحذره الناس ویتقون هجاءَهُ وکان الوزیر الملّهبی یتکلف احتمال سو خلقه، وقبیح عاداته فی المأ کل علی مائدته، لأنه کان من ندمائه الظرفاء، ومن المقرّبین الیه، ولانه کان خفیف الروح، فیما یظهر، وصاحب ذوق ادبی.

وکانت نشأته ادبیه فقد کان من أهله، کما ذکرنا، علماء وادباء منهم عمّه،وهو مؤدبّه الأکبر، وکان واسع الثقافه، کثیر الروایه، کما یستدل من الأخبار التی نقلها عنه ومنهم ابوه، وکان یحب الغناء والأدب وتُروی عن ابی الفرج أخبار فی شبابه و شیخوخته تذهب الی انه کان یشرب الخمر ویستمع الی الغناء، ویتردّد الی متنزّهات اللهو فی بغداد وضواحیها ولعلّ هذا یفسّر بعض شغفه بأخبار المغنین، والمغنیّات، والمخنَّثین، واصحاب الشراب، واتصاله اخیرا بالوزیر المهلبی الماجن وقد ذکر له الثعالبی بعض شعره فی الشراب، قاله فی فتاه تلبس غلاله بیضاء فی مجلس لهو تدیر علیهم کؤوس الخمر:

وبکرٍ شربناها، علی الوردِ، بکرهً	فکانت لنا وردّا الی ضحوه الغد
اذا قام مبیضّ اللباس یُدیریها	توهمته یسعی بکُمّ مورّد

اضف الی هذا کتبه التی کتبها فی القیان، والاماء، والدیارات؛ وما روی فی “أغانیه” من اخبار اللهو، والتهتک، والمجون؛ وشعره، واخباره عن نفسه التی اقرّ فیها بعبثه.

ویظهر انه کان یعیش وح