فایل پاورپوینت کامل شرایط فرهنگی – اجتماعی و سیاسی دوران امامت امام صادق علیه السلام

فایل پاورپوینت کامل شرایط فرهنگی – اجتماعی و سیاسی دوران امامت امام صادق علیه السلام؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل شرایط فرهنگی – اجتماعی و سیاسی دوران امامت امام صادق علیه السلام شامل 77 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل شرایط فرهنگی – اجتماعی و سیاسی دوران امامت امام صادق علیه السلام را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل شرایط فرهنگی – اجتماعی و سیاسی دوران امامت امام صادق علیه السلام با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل شرایط فرهنگی – اجتماعی و سیاسی دوران امامت امام صادق علیه السلام با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل شرایط فرهنگی – اجتماعی و سیاسی دوران امامت امام صادق علیه السلام تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل شرایط فرهنگی – اجتماعی و سیاسی دوران امامت امام صادق علیه السلام را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شرایط فرهنگی – اجتماعی و سیاسی دوران امامت امام صادق علیه السلام :

امام صادق علیه السلام پس از رحلت پدر بزرگوارش امام باقر علیه السلام در سال ۱۱۴ هجری در سن ۳۱ سالگی عهده دار مقام امامت شد. دوران امامت آن حضرت که ۳۴ سال به طول انجامید با حکومت پنج تن از خلفای اموی همزمان بود: هشام بن عبدالملک، ولید بن یزید، یزید بن ولید بن عبدالملک، ابراهیم بن ولید و مروان بن محمد.

جامعه اسلامی در دوران امامت امام صادق علیه السلام با فراز و نشیب ها و تحولات فرهنگی، سیاسی و اجتماعی مهمی رو به رو بود. از نظر فرهنگی دوران امامت امام صادق علیه السلام با فراز و نشیب ها و تحولات فرهنگی، سیاسی و اجتماعی مهمی رو به رو بود. از نظر فرهنگی دوران تحول فکری و پیدایش فرقه هاو گروههای مختلف بود. در آن زمان که مسلمانان با دنیای خارج روابطی گسترده برقرار کرده بودند، اندیشه های فلسفی، علمی و کلامی بیگانگان به جامعه ی اسلامی راه یافت و مسلمانان با افکار و عقاید دیگران آشنا شدند. این آشنایی آثار مثبت و منفی زیادی بر فرهنگ جامعه اسلامی بر جای نهاد. از جمله آثار منفی آن، نفوذ افکار بیگانگان در میان مسلمانان و در پی آن پدید آمدن شبهات و ابهام ها در معارف و اندیشه های اسلامی بود.

کشمکش های علمی و مباحثات و مناظرات پیرامون مسائل عقیدتی و کلامی موجب پیدایش احزاب و گروه های مذهبی غیر مذهبی مانند «زیدیه»، «اسماعیلیه»، «غلات»، «مرجئه»، «خوارج»، «دهریه» و. .. شد. هر گروه برای خود مدرسه و تشکیلاتی داشت و جلسات درس و بحث تشکیل می داد و با گروه های دیگر به مناظره و مجادله می پرداخت. [۱] از سوی دیگر، پیدایش و گسترش روزافزون اندیشه های ناسالم، عطش فراگیری فرهنگ اصیل اسلام را در مسلمانان واقعی می افزود. در این شرایط بود که امام صادق علیه السلام در برابر امواج اندیشه های بیگانه که اساس عقیده اسلامی را به مخاطره انداخته بود مکتب جعفری را بنا نهاد و در پرتو آن به تعلیم و تربیت افراد پرداخت و حقایق اسلام و معارف قرآن را در دسترس علاقمندان و دانش پژوهان فرقه های مختلف قرار داد. امام صادق علیه السلام با الهام از روش پدر بزرگوارش امام باقر علیه السلام و استفاده اززمینه ها و شرایطی که آن حضرت فراهم آورده بود موفق شد فرهنگ اصیل اسلام را در بعد گسترده تری در جامعه ای که دچار جریان های فکری انحرافی شده بود نشر دهد و در همه زمینه های علوم اسلامی شاگردانی تربیت کند.[۲]

از نظر سیاسی و اجتماعی، دستگاه حکومت اموی در این دوره با مشکلات و مسایل بسیاری مواجه بود. موج مخالفت و عصیان بر ضد رژیم اموی در بیشتر جاها رو به افزایش بود. مردمی که از جنایات و ستم های دستگاه خلافت به تنگ آمده بودند در هر فرصتی دست به شورش می زدند. این شورش ها هر چند با انگیزه ها و اهداف مختلف اسلامی و غیر اسلامی انجام می گرفت ولی در اعلام مخالفت علیه حکمرانان اموی و براندازی رژیم ظلم و ستم آنان و برقراری عدالت و آزادی در جامعه با یکدیگر هم عقیده بودند.

جنبش آزادیخواهانه «حارث بن سریج» در سال ۱۱۶ در خراسان و تسلط او بر شهرهای «جوزان»، «طالقان» و «مرو رود» قیام آفریقاییان بر ضد هشام در سال بعد؛ شورش مردم اندلس برضد حاکم خود «عقبه بن حجاج»؛ قیام فردی از خوارج به نام «عکاشه» در شهر «قابس» بر ضد «حنظله» والی شهر، از جمله حرکت ها و شورشهای پراکنده بر ضد دستگاه خلافت اموی بود.

همزمان با درگیری ها و کشمکش های نظامی که حکمرانان اموی را به خود مشغول ساخته بود مشکل دیگری که دامنگیر جامعه اسلامی شد ظهور بیماری واگیر طاعون، فقر شدید و کمبود مواد غذایی از خشکسالی و قحطی بود که چند شهر بزرگ اسلامی را فرا گرفته بود.[۳] در شام، عراق و واسط بیماری طاعون شیوع یافته بود. در خراسان قحطی و کمبود مواد غذایی بیداد می کرد.

در چنین شرایطی که عده ای از مسلمانان به علت کمبود مواد غذایی، فقر و قحطی در آستانه نابودی قرار گرفته بودند، ثروت های عمومی و بیت المال توسط حکمرانان اموی و عمال آنان حیف و میل می شد. به عنوان نمونه درآمد سالانه «خالد بن عبدالله قسری» استاندارد عراق ازجانب هشام سیزده میلیون دینار بود. [۴]

رفتار خلفا با مردم و علویان

خلفای اموی معاصر امام صادق علیه السلام عموما افرادی جنایتکار و ستم پیشه بودند و نسبت به توده مردم به ویژه مخالفان خود، رفتاری خشنن و ظالمانه داشتند. در بخش تاریخ زندگی امام باقر علیه السلام به گوشه هایی از جنایات هشام و رفتار او با علویان به ویژه با امام باقر علیه السلام اشاره کردیم. اینک گوشه هایی دیگر از جنایات او را مرور می کنیم.

هشام در میان خلفای اموی به سیاستمداری و سرکوب مخالفان و شکنجه و کشتار شیعیان معروف است. او با تکیه بر نیروی نظامی مخالفت ها و شورش های داخلی را سرکوب کرده، مخالفان را به قتل می رساند. هشام هیچ گونه حرمتی برای جان مسلمانان قائل نبود و با کوچکترین بهانه ای دستور قتل آنان را صادر می کرد. او در یکی از سفرهای حج پس از ورود به مکه از اطرافیانش خواست یکی از اصحاب پیامبر (صلی الله علیه و آله) را نزد او بیاورند. از آنجا که همه اصحاب، از دنیا رفته بودند، طاووس یمانی را که از تابعین بود نزد وی آوردند. طاووس هنگام ورود به مجلس هشام او را به عنوان امیرالمؤمنین خطاب نکرد و بدون اجازه در کنارش نشست. رفتار طاووس خشم هشام را برانگیخت چندان که تصمیم به قتل او گرفت. ولی اطرافیان با یادآوری این نکته که درمکه و در حرم امن الهی به سرمی بریم او را از تصمیمش باز داشتند. [۵]

کارگزاران هشام

عمال و کارگزاران هشام در شهرهای مختلف، مجری سیاست ظالمانه و ضد مردمی او بودند و با مردم رفتاری خشن و ددمنشانه داشتند. «یوسف بن عمر ثقفی استاندار عراق به حدی با مردم با استبداد و خشونت رفتار می نمود که او را به حجاج، خون آشام معروف تشبیه می کردند.

«خالد بن عبدالله قسری» یکی دیگر از کارگزاران جنایتکار هشام بود که قبل از «یوسف بن عمر» به مدت پانزده سال والی عراق بود.[۶] او مسیحی زاده بود و مادرش مسیحی متعصبی بود که تا پایان عمر، اسلام را نپذیرفت. خالد برای خوشایند مادرش با اموال مسلمانان کلیسایی در عراق بنا کرد. و نیز دستور داد مناره های مساجد را ویران کنند.[۷] در دوران فرمانروایی او ذمی ها و مسیحیان بر مسلمانان عراق حکومت می کردند. [۸]خالد معتقد بود در اسلام مقام خلیفه برتر از مقام رسول خدا (صلی الله علیه و آله) است. براین اساس مقام هشام را از پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله) بالاتر می دانست.[۹] وی به خاطر کینه ای که از خاندان پیامبر علیهم السلام به دل داشت در سب و ناسزاگویی حضرت امیر مؤمنان علیه السلام افراط می کرد. [۱۰] یکی از شعرا وضعیت مردم عراق را در دوران حکومت خالد چنین توصیف می کند:

[اهل النار حین دعوا اغیثوا / جمیعا بالحمیم و بالصدید] مردم در حکومت خالد همچون دوزخیان بودند که اگر کمکی می خواستند با آب داغ و چرک آلوده با خون پاسخ داده می شدند. [۱۱]

رفتار خشونت آمیز هشام با زید

هشام همانند نیاکان جنایتکار خود، با خاندان رسالت رفتاری ددمنشانه داشت و تا آنجا که می توانست و وضعیت عمومی جامعه ایجاب می کرد بر علویان سخت می گرفت و آنان را مورد اهانت و اذیت و آزار قرار می داد. در بخش تاریخ زندگی امام باقر علیه السلام شمه ای از برخوردهای اهانت آمیز هشام با آن حضرت را بیان کردیم. اینکه به نمونه هایی دیگر از رفتار خصمانه این خلیفه اموی با برادر امام باقر علیه السلام یعنی زید بن علی بن حسین اشاره می کنیم:

۱-روزی هشام در حضور زید به امام باقر علیه السلام جسارت کرد و حضرتش را با لقبی توهین آمیز نام برد. زید بر او پرخاش کرد و گفت:

آیا به برادرم که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) او را شکافنده علوم نام نهاده است، این گونه گستاخانه اهانت می کنی! ؟ [۱۲]

۲- روزی زید بر هشام وارد شد. هشام به منظور اهانت به شخصیت زید به اطرافیانش دستور داد که برای نشستن زید جا باز نکنند. زید در پایین مجلس نشست، آنگاه خطاب به هشام گفت: هیچ کس بدون تقوای الهی بزرگ نمی شود و هیچ کس با داشتن تقوای الهی کوچک نمی شود. هشام که از سخن زید خشمگین شده بود فریاد زد: ساکت باش ای بی مادر! تو کسی هستی که آرزوی خلافت در سر می پرورانی در حالی که مادرت یک کنیز است. زید با متانت و وقار خاصی گفت: «این سخن تو پاسخ دارد اگر می خواهی بگویم.» هشام گفت: بگو. زید گفت: مادران مانع از این نخواهند بود که مردان هدف بلند داشته باشند. اسماعیل ذبیح الله یک کنیززاده بود در حالی که خداوند او را به پیامبری مبعوث کرد و پدر عرب قرار داد و برگزیده ترین بندگان خدا حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) از نسل اوست. به من چنین می گویی و حال آنکه من فرزند فاطمه و علی علیهما السلام هستم.[۱۳] هشام – که از موقعیت و فعالیت های زید به وحشت افتاده بود – دستور داد او را دستگیر کنند و به زندان بیفکنند تا تماس او با مردم کاملا قطع شود.[۱۴] شادمانی مردم در مرگ هشام هشام پس از بیست سال جنایت و ظلم در سال ۱۲۵ هجری مرد. مردم که از حکومت او به ستوه آمده بودند با شنیدن خبر مرگ وی به شادمانی پرداختند و هلاکتش را آغاز نزول رحمت الهی دانستند. [۱۵]

ولید بن یزید

ولید یکی از جنایتکارترین و فاسدترین خلفای اموی بود. در حکومت او که نزدیک به دو سال طول کشید بی بند و باری، میگساری و فساد بیش رواج یافت و در همه جا عشرتکده ها بر پا شد. زندگی خود ولید آنچنان با شراب و میگساری آمیخته شده بود که خود را در میان حوض پر از شراب می افکند و به باده نوشی می پرداخت. [۱۶] او گستاخی رابه حدی رسانید که تصمیم گرفت برای میگساری بر بالای خانه کعبه اتاقکی بسازد و در آنجا به هوسرانی بپردازد و حتی مهندس نیز برای این کار تعیین کرد.[۱۷] او روزی قرآن را گشود و آیه ذیل را که ستمگران را به عذاب الهی تهدید می کند، خواند: [و استفتحوا و خاب کل جبار عنید من ورائه جهنم و یسقی من ماء صدید.[۱۸]] آنان ( از خدا ) تقاضای فتح و پیروزی کردند و هر گردنکش منحرفی نومید و نابود گشت. به دنبال او جهنم خواهد بود و از آب بد بوی متعفنی نوشانده می شود. ولید قرآن را بست و تیر و کمانی خواست. آنگاه قرآن را هدف تیر قرار داد و تکه تکه اش کرد. و خطاب به قرآن این شعر را سرود:

[تهددنی بجبار عنید / فها انا ذاک جبار عنید] [اذا ما جئتَ ربّک یومَ حشر / فقل یا رب مَزّقَنِی الولید. [۱۹]]

آیا مرا به ستمگر سرسخت و سرکش تهدید می کنی؟ ! آری من همان گردنکش لجوج و منحرف هستم. ( و تو ای قرآن ) هر گاه روز حشر به سوی خدایت رفتی، بگو: خدایا ولید مرا پاره پاره کرد.

بی بند و باری، میگساری و رسوایی ولید، وجود او را برای مردم مسلمان غیر قابل تحمل کرد. از این رو، مردم بر ضد او قیام کردند و به کاخش هجوم بردند و او را در حالی که به باده نوشی مشغول بود و جمعی از خوانندگان و نوازندگان گردش جمع بودند به هلاکت رساندند. [۲۰]

ولید و علویان

عیاشی و میگساری، ولید را ظلم و ستم به اولاد پیامبر (صلی الله علیه و آله) باز نداشت؛ بلکه دست وی نیز همچون نیاکانش به خون ده ها انسان حق طلب و آزادیخواه از اولاد علی علیه السلام آلوده گشت. در دوران حکومت او «یحیی بن زید» در «جوزجان» از توابع خراسان آن روز، بر ضد جنایات و ستمگری های وی قیام کرد. افراد یحیی با نیروهای «نصر بن سیار» استاندار خراسان درگیر شدند. یحیی به جهت تیری که به شقیقه اش اصابت کرد به شهادت رسید. کارگزار ولید سر یحیی را برای ولید فرستاد و بدنش را به دار آویخت. پیکر یحیی تا هنگامی که ابومسلم قیام کرد همچنان بالای دار بود. ابومسلم «سلم بن احوز» فرمانده نیروهای اعزامی برای جنگ با او را، کشت و جسد یحیی را از دار پایین آورد و پس از اقامه نماز بر او در همان جا دفن کرد.[۲۱] مردم خراسان به مدت هفت روز برای یحیی به عزاداری پرداختند و در آن سال هر مولود پسری که به دنیا می