فایل پاورپوینت کامل مصححان / شیخ شیر محمّد همدانی، خدمتگزار صادق میراث شیعه

فایل پاورپوینت کامل مصححان / شیخ شیر محمّد همدانی، خدمتگزار صادق میراث شیعه؛ انتخابی هوشمند برای ارائه‌های حرفه‌ای

با پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل مصححان / شیخ شیر محمّد همدانی، خدمتگزار صادق میراث شیعه، محتوای خود را در قالب 120 اسلاید استاندارد و جذاب ارائه دهید و در نگاه اول تاثیرگذار باشید.

چرا باید از پاورپوینت استفاده کنید؟

1. چیدمان دقیق و کاربرپسند: فایل پاورپوینت کامل مصححان / شیخ شیر محمّد همدانی، خدمتگزار صادق میراث شیعه با طراحی ساختاریافته و اصولی، مخاطب را به‌خوبی درگیر محتوا می‌کند.
2. صرفه‌جویی در زمان: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مصححان / شیخ شیر محمّد همدانی، خدمتگزار صادق میراث شیعه آماده‌ی استفاده هستند؛ بدون نیاز به هیچ‌گونه ویرایش.
3. نمایش با وضوح بالا: کیفیت طراحی در فایل پاورپوینت کامل مصححان / شیخ شیر محمّد همدانی، خدمتگزار صادق میراث شیعه به‌گونه‌ای است که در هر صفحه‌نمایشی عالی به‌نظر می‌رسد.

هشدار: استفاده از نسخه‌های ناقص فایل پاورپوینت کامل مصححان / شیخ شیر محمّد همدانی، خدمتگزار صادق میراث شیعه ممکن است باعث بروز اختلال در نمایش یا افت کیفیت شود. تنها نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مصححان / شیخ شیر محمّد همدانی، خدمتگزار صادق میراث شیعه، کیفیت تضمین‌شده دارد.

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مصححان / شیخ شیر محمّد همدانی، خدمتگزار صادق میراث شیعه :

چکیده

شیخ شیر محمّد بن صفرعلی بن شیر محمّد جورَقانی (زاده ۱۳۰۲ ه . ق در قریه جورَقان واقع بر یک فرسخی همدان در گذشته ۱۳۹۰ ق در نجف) یکی از علما و أعلام بزرگ امامیّه است که عمر شریف خود را در پاسداشت میراث مکتوب شیعه و استنساخ و احیای آن مصروف داشت. وی مقدّمات و مبادی علوم را نزد شماری از علمای همدان آموخت. در سی و شش سالگی به نجف اشرف کوچید و در محضر عالمان آن روزگار نجف اشرف همچون آیه اللّه شیخ ضیاء الدین عراقی، آیه اللّه میرزا حسین نائینی، شیخ مهدی مازندرانی و…. حضور یافت و حظّی وافر از علوم دینی اندوخت و به درجه اجتهاد رسید. وی به رغم آنکه دانش آموخته فقه و اصول به شمار می رفت و در این دو فن دانش عمیق داشت، این علوم را وانهاد و به احیای میراث حدیثی و عقائدی پرداخت. شیخ شیر محمّد به درستی دریافته بود که در مفقود و نابود شدن کثیری از متون قدیم، عوامل مختلفی دخالت داشته و یکی از مهم ترین این عوامل، جمودِ حرکتِ استنساخ است. او با درک این موضوع به قصد حفظ و صیانت میراث علمی و حدیثی شیعه، به جستجوی نسخه های خطی ارزشمند می پرداخت و هر جا به چنین نسخه هایی باز می خورد، در صورت امکان، به استنساخ و تحقیق آنها دست می یازید. بدین ترتیب، افزون بر پنجاه سال از عمر شریف خود را مصروف بازجستن و رونویسی و احیانا مهیّای طبع ساختن کتب نفیس قدما و نسخه های خطّی نادر داشت. آثار شیخ شیر محمّد جورَقانی همدانی بر دو قسم اند: یک قسم آنچه خود تألیف کرده، و قسم دیگر آنچه به قصد حفظ و احیای میراث پیشینیان به دست خویشتن استنساخ کرده است.

کلید واژه: شیر محمد همدانی، استنساخ، تصحیح، میراث شیعه.

۱. بسیاری از عالمان و اعلام امامیّه در پاسداشتِ میراثِ مکتوب شیعه و احیای آن کوشیده اند تا این میراث چونان پشتوانه ای توانگر و سرمایه ای سرشار، مسلمانان را در حال و آینده و در جوانب مختلف حیاتشان یار و مددکار باشد.

علاّمه نَسّاخه، شیخ شیر محمّد همدانی جورَقانی نجفی أَعْلَی اللّهُ مَقامَه الشَّریف ، یکی از این بزرگان است که عمر شریف خود را در این راه مصروف داشت و اوقات عزیزش مستغرق در تألیف و گزینش و استنساخ در حوزه تراث بود.

نام شیخ شیر محمّد جورقانی همدانی رضوان اللّه تعالی علیه را بارها در نوشتارهای تُراث پژوهانه علاّمه سیّد محمّد حسین حسینی جلالی أَدامَ اللّهُ إجلالَه دیده بودم، و خاصّه پس از آنکه شمّه ای از اوصاف شیخ فقید را مشافههً از مشارٌ إلیه شنیدم مشتاق بودم نقد حالی از این خادم بزرگ و تقریبا پوشیده نام تُراث شیعه ببینم و بخوانم.

اینکه می گویم: «تقریبا پوشیده نام»، از آنجاست که هر چند خواصّ اهل فضل و فضیلت او را می شناسند و از مشارکت عظیم و مساهمت کم نظیر وی درصیانت و احیای متون قدیم شیعی باخبراند، با هزار افسوس و دریغ، أکثرهمنشینان قلم و قرطاس و غالب مدّعیان احیای تراث، از حقّ بزرگی که او بر گردن یک یک ما دارد، غافل، بل به کلّی از کار و بار و روزگار وی بی خبر هستند.

چون خوشبختانه پس از مدّت ها انتظار مقالتی ممتّع تحت عنوان «مُثابَرَه أعلام الإمامیّه فی حفظ و إحیاء تُراثِ الطائفه.. الشّیخ الهمدانیّ نموذجا»، به قلم فاضل گرامی، جناب شیخ محمّد باقر انصاری زنجانی دامَ فَضلُه ملاحظه شد که بر تفاصیلی درخور درباره حیات و خدمات علمی و تُراثی شیخ شیر محمّد جورقانی همدانی اشتمال داشت و علی الخصوص سیمای معنوی این تراث پژوه راست کیش را به نحوی دلاویز ترسیم می کرد،۱ دریغ دانستم خلاصه گونه ای از آن را به فارسی تحریر نکنم و به خادمان صادق میراث و مکتوبات امامیّه أَعَلی اللّهُ کَلِمَتَهُم اتحاف ننمایم.

چون به بُستانی رسی زیبا و خَوش

دامنِ خَلقان سوی بُستان بکَش

۲. شیخ شیر محمّد بن صفرعلی بن شیر محمّد جورقانی، به مولد، همدانی است، و به مسکن و مدفن، نجفی.

وی در محرّم سال ۱۳۰۲ ق در دیهِ «جورقان» که بر یک فرسخی همدان و بر سر راه تهران واقع گردیده است، زاده شد. در ربیع الأوّل سال ۱۳۳۸ ق به نجف اشرف کوچید و الباقی عمر را در آن سامان مقدّس به سر بُرد، تا سرانجام در ۲۸ جمادی الآخره سال ۱۳۹۰ ق در ۸۸ سالگی رخت به سرای بقا کشید. گاه در تاریخ وفات او سال ۱۳۸۱ ق آورده اند که صحیح نیست.

او از خاندانی معروف به نجابت و تصلّب در محبّت و ولای اهل بیت رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله بود و با یکی از خاندان های علمی شهر خود وصلت کرد. دو پسر حاصل این وصلت بود که هر دو در خُردی درگذشتند و لذا شیخ بلاعقب ماند. همسرش نیز بعد از وفات وی به ایران بازگشت و هشت سال پس از شیخ درگذشت.

شیخ شیر محمّد مردی میانه بالا بود، با محاسنی پُرپشت. در آخر عمر به ضعف بصر مبتلا شده بود. کم سخن می گفت. ازمردمان انزوا می جست وهمواره بدانچه راجع به احیای تُراث بود اشتغال داشت. از همین رو در مجالسی که به کتاب و میراث گذشتگان ربطی نداشت حضور نمی یافت و از دوستانش می خواست کسی را به خانه او نیاورند تا مزاحمتی برای اشتغال هماره اش پدید نیاید. این انزوا و گوشه گیری به هیچ روی شائبه گرانجانی نداشت. در دیدار با مردم فروتن و گشاده روی بود. با بشاشت با دیگران مواجه می شد و در سلام گفتن پیشقدم بود. سنّت شرعی مصافحه را ترک نمی کرد.

در همه کارهایش دقیق بود و جز با تکیه بر مبانی دینی و اعتقادی و اخلاقی به کاری اقدام نمی کرد. در گفتار و نوشتارش دقّت و ظرافتی ویژه داشت. خطّش نیکو و خوانا بود.

شیخ شیر محمّد مقدّمات و مبادی علوم را نزد شماری از علمای همدان بیاموخت. معالم و مُطَوَّل را برِ سیّد حسن شورینی خواند و قرائت سطوح را نزد شیخ محمّد هادی طهرانی و سیّد عبدالحسین فاضل دزفولی همدانی به اتمام رسانید. پس از آن در سی و شش سالگی، به همراه شماری از همروزگارانش چون شیخ محمّد انواری و برادرش شیخ حسین انواری و شیخ حیدر انصاری به نجف اشرف کوچید.

در نجف اشرف در محضر عالمان آن روزگارِ این پایتخت علم و اجتهاد شیعی حضور یافت؛ مردانی چون آیه اللّه شیخ ضیاءالدّین عراقی، آیه اللّه میرزا حسین نائینی، شیخ علی اصغر خطائی، سیّد محمّد فیروزآبادی، شیخ مهدی مازندرانی. همچنین هم در رجال و هم در فقه نزد سیّد ابوتراب خوانساری دانش آموخت. از این همه حظّی وافر اندوخت و به درجه اجتهاد رسید.

شیخ شیر محمّد همدانی در علم و تحقیق پایگاهی رفیع یافته بود. از حاملان قرآن و حافظان اخبار بود و در عقائد و اخلاق تبحّر داشت. به رغم آنکه دانش آموخته فقه و اصول به شمار می رفت و در این دو فن ژرفا روی کرده بود، فقه و اصول را وانهاد و مشتاقانه به احیاء میراث حدیثی و عقائدی پرداخت.

از فتاوی فقهی اوست: جواز تقلید ابتدائی از میّت، کفایت غسل های مستحب به جای وضو، عدم وجوب خمس در عصرغیبت، وجوب نماز جمعه، عدم جواز تصویر (صورتگری) حتّی با دوربین عکّاسی.۲ وی دولت زمان خود را غاصب می دانست و لذا همکاری با دولت را ولو در وصل کردن برق و شناسنامه گرفتن ناروا می شمرد. با آنکه نان دولتی ارزان تر از نان بازاری بود و او نیز تنگدست بود، از خریداری نان دولتی اجتناب می کرد. دیگران را نیز به اجتناب از همکاری و هنبازی با دولت فرا می خواند و می گفت: اگر می توانستم از این آب که از قِبَلِ حکومت به خانه ها می آید استفاده نمی کردم. همین که شناسنامه نگرفت، برای او مشکلات عدیده ای پدید آورد. در سفر به ایران بدون گذرنامه از مرز گذشت. در هنگام دفن او نیز، نداشتن شناسنامه مشکل آفرین شد.

او خود می گفت: ما به نجف آمدیم تا پنج شش سال اشتغال علمی داشته باشیم و بازگردیم، ولی قضیّه حجاب و اتّحاد لباس در ایران از بازگشت منصرفمان کرد.

شیخ حتّی در امور جزئی مرد محتاطی بود. به خاطر چیزی که درباره اصل روغن نباتی شنیده بود، از روغن نباتی پرهیز می کرد.

تقوا و احتیاط شیخ سبب شده بود همگان او را مُعْتَمَد و محلّ اطمینان بدانند و حتّی اگر کسی می خواست مالی را به اولاد یا خویشان یا دوستان خود در نجف برساند، حواله را به شیخ می نوشت و او بود که پول را از حامل حواله می گرفت و به صاحبانش می رسانید.

مراجع بزرگی چون آیه اللّه حکیم، آیه اللّه سیّد عبدالهادی شیرازی و آیه اللّه خویی او را از مُعْتَمَدانِ خود قلمداد می کردند. مالکان نسخ خطّی هم با همه سختگیری های معمول و معهود برخی از ایشان با اطمینان خاطر نسخه های نادر را برای مقابله و استنساخ در اختیار او می نهادند.

شیخ شیر محمّد سخت مراعی تقوا بود. از کسانی بود که نه به دنیا روی می آورند و نه دنیا در دیده شان جلوه می کند. همواره نیز دیگران را به ترک دنیا اندرز می داد. با شیخ محمّد علی خراسانی که به تقوا و پارسایی نامبردار بود دوستی و صمیمیّت داشت.

در آغاز اشتغالش به کار علوم دینی امر معاشش را یکی از آشنایان متقبّل شده بود. خود وی برای دریافت شهریه اقدامی نکرد تا عاقبت یکی از دوستانش دریافت شهریه و رساندنش را به وی عهده دار شد.

خانه ای بس حقیر گونه داشت. چون پای همسرش رنجور بود و این رنجوری او را از راه رفتن باز می داشت، شیخ خود در کارهای خانه به او یاری می رسانید.

با آنکه خود تنگدست بود، در یاری رسانیدن به فقیران و ناتوانان مشتاقانه دست می گشود.

شیخ شیر محمّد همدانی روحیه ای معنوی داشت. شاکر بود و ذاکر. بر ذکر مداومت و بر زیارات و مستحبّات مواظبت می نمود و در اثنای نیایش و زیارت بسیار می گریست.

کتاب های حدیثی را ارج ویژه می نهاد و مانند مصحف شریف احترام می نمود و حتّی کتب حدیث را با تجوید قرائت می کرد.

در دوستداری خاندان نُبُوَّت علیهم السّلام قدمی راسخ داشت. هرگاه نام مولای ما، امیر مؤمنان علی علیه السّلام بر زبان می رفت، اشک او روان می شد و بسیار بر مظلومیّت آن حضرت می گریست.

هر بامداد خاضعانه امیرمؤمنان علیه السّلام را زیارت می کرد. وقتی داخل صحن شریف می گردید، چندان با امیرمؤمنان علیه السّلام راز می گفت که به کلّی از پیرامونیانش غافل می شد. در ایوان، مقابل ضریح مقدّس، می نشست و با حال خضوع و بکاء، به استغراق، زیارت أمین اللّه می خواند، آنسان که گذرندگان بر حال وی غبطه می خوردند.

هر شب آدینه برای زیارت سیّد الشهداء علیه السّلام به کربلا می رفت. عادت داشت هر سال سفری به کربلا و کاظمین و سامراء کند و در هر یک از این شهرها ده روزی بماند.

یک بار از راه بصره و آبادان، به زیارت مشهد الرّضا علیه السّلام آمد. در این سفر حضرت معصومه سلام اللّه علیها را نیز در قم زیارت کرد. سپس به همدان رفت و چند ماهی آنجا بمانْد. مردی کمْ سفر بود. توفیق حج نیافت.

هر روز به توصیه طبیب پیاده روی می کرد. عصرگاه از خانه بیرون می آمد و سبحه به دست دو ساعت و نیم قدم می زد. نماز می گزارد و پس از نماز باز پیاده برمی گشت. طول این مسیر به ده کیلومتر می رسید.

او در آغاز کار لُمعه درس می داد و به بحث خمس و نماز جمعه و حج اشتغال داشت. همچنین در درس خویش به وعظ می پرداخت. ماجرای وفات شیخ را همسرش اینگونه حکایت کرده است: شیخ نماز مغرب و عشاء را بر بام خانه گزارد. سپس فرود آمد. دست شست و بر سر سفره نشست. انگشت در نمک نهاد و گفت: «بسم اللّه الرّحمن الرّحیم». سپس بر زمین افتاد و دیگر هیچ تکان نخورد.

نخست شیخ محمود، پسر شیخ معراج شریفی را، از وفات شیخ شیر محمّد آگهی دادند. او شیخ علی اکبر همدانی و سیّد علی شاهرودی و سیّد مستنبط را باخبر ساخت. یکی از ایشان آن شب کنار جسد شیخ ماند. فردا صبح جمعی از علما به غسل و تکفین شیخ پرداختند. حدود سیصد نفر از خواص در تشییع وی حاضر آمدند. شیخ حسین انواری بر پیکر شیخ نمازگزارد و او را در وادی السّلام نجف، در مقبره ای که ویژه همین شیخ حسین انواری بود به خاک سپردند.

از جانب علما، به ویژه آیه اللّه خوئی برای او مجالس فاتحه گرفتند. آیه اللّه شاهرودی خبر وفات شیخ را به همدان تلگراف نمود و نامه ای نیز در همین خصوص به برادر همسر شیخ، شیخ ابوطالب دینی، نوشت.

شیخ شیر محمّد همدانی، از استادش سیّد ابوتراب خوانسای، و نیز از علاّمه شیخ آقا بزرگ طهرانی اجازه روایت داشت.

۳. شماری از هم روزگارانش با تقدیر و احترام فراوان از او یاد کرده و دانش بسیار و تتبّع فراخ دامنه و پرهیز و پارسایی و وثاقت و کوشایی وی را در احیای تُراث یاد کرده اند.

علاّمه شیخ آقا بزرگ طهرانی گفته است: «عالمی پرهیزکار و فاضلی جلیل القدر است که از همه دروسش بهره اوفر برده، و همچنین از ثقات و نیکمردان نامبردار به عبادت و دیانت به شمار می رود».

علاّمه شیخ محمّد هادی امینی گفته: «عالمی فاضل و مجتهدی جلیل القدر و مؤلّفی جستجوگر و محقّقی پارسا و پرهیزکاری شایسته و یکی از ثِقات و نیکمردان نامبُردار به عبادت و دیانت و پارسایی بود».

علاّمه سیّد محمّد حسین حُسینی جلالی گفته است: «شیخ در زهد و پارسایی و بُردباری و پایداری در راه احیای تُراث شیعه، آیتی بود».

شیخ شیر محمّد همدانی، اهمّیّت نُسخ خطّی را در حفظ اصالت عقیدتی و اجتماعی امّت، با همه وجود دریافته بود، و به ثروت عظیم علمی و دینی و تاریخی مُدَّخَر در دستنوشت های پیشینیان وقوف کامل داشت و از همین روی حفظ و احیای میراث مکتوب گذشتگان را به دیده مسؤولیّت می نگریست.

وی علی الخصوص به برخی تألیفات حدیثی بس کهن نظر داشت که به سبب احتوا بر مأثوراتی از معصومان علیهم السّلام از منابع بنیادین عقیدت و شریعت به حساب می آمدند و رجوع به این مَصَنَّفات اصیل از برای بازْفَهمی و بازشناسی مذهب اهل بیت علیهم السّلام ضرورتی انکارناپذیر بود.

شیخ همدانی می دانست کثیری از کتاب های شیعه هنوز به چاپ نرسیده و در کتابخانه ها در اختیار عموم قرار نگرفته و همچنان درکنج گنجینه های کتب خطّی مانده است؛ حال آنکه محافل فکری و علمی و دینی و کتابخانه امّت اسلامی تشنه کام ظهور و حضور این متون و بهره گیری از آنهاست.

در نظر وی چاره این مشکل یک چیز بود: «کتابت». شیر محمّد همدانی این تنبّه را نه فقط از رهگذر عقل، که از راهِ نقل نیز حاصل کرده و در آن مرهون فرهیزش شیعی خویش بود.

در توحید مُفَضَّل از قول امام صادق علیه السّلام درباره «کتابت» می خوانیم: «بها تقیّد أخبار الماضین للباقین، و أخبار الباقین للآتین، و بها تخلد الکتب فی العلوم و الآداب و غَیرها… ؛ ولولاه لانقطع أخبار بعض الأزمنَه عَن بعضٍ…، و دَرَسَت العُلُوم، وَضاعَت الآداب، و عظم ما یدخل علی النّاس من الخلل فی أُمورِهِمْ…، و ما یحتاجونَ إِلَی النّظرِ فیهِ مِنْ أَمْرِ دِینِهِمْ، و ما روی لهم ممّا لایسعهم جهله…»۳.

(یعنی: به وسیله کتابت، اخبار گذشتگان برای بازماندگان، و اخبار بازماندگان برای آیندگان، ضبط می شود، و به وسیله کتابت، در حیطه علوم و آداب و جز آن، نوشتارها ماندگار می گردد….، و اگر نباشد هر آینه اهل برخی روزگاران، از اخبار برخی روزگاران دیگر بی خبر مانند، و دانش ها ناپدید شود، و آداب نابود گردد، و به کارهای مردمان…. و آنچه در کار دینشان حاجتمند نظر در آن اند و آنچه از بر ایشان نقل گردیده و از دانستنش ناگزیراند، خللی عظیم رسد…)

همچنین در ترغیب به کتابت از امامِ صادق علیه السّلام منقول است که فرمودند: «اکتبوا فَإِنّکم لاتحفظونَ إلاّ بالکتاب»۴ (یعنی: بنویسید که جُز با نوشتار حفظ نمی توانید کرد).

و نیز: «دَخَلَ عَلَیَّ أُناسٌْ مِنْ أَهْلِ الْبَصْرَه فَسَأَلُونی عَنْ أَحادیث وَ کَتَبُوهَا فَما یَمْنَعُکُمْ مِنَ الکِتابِ؟ أَما إِنَّکُمْ لَن تحفظُوا حَتیَّ تَکْتُبُوا»۵ (یعنی: گروهی از اهل بصره برمن وارد شدند و درباره احادیثی از من پرسش نمودند و بنوشتندش. چه چیز شما را از نوشتار مانع می آید؟ هان! تا ننویسید هرگز حفظ نتوانید کرد).

شیخ همدانی به درستی دریافته بود که در مفقود و نابود شدن کثیری از متون قدیم عوامل مختلفی دخالت داشته و یکی از مهمترین این عوامل، جُمود حرکت استنساخ است. تعطیل یا ندرت استنساخ سبب می شد نسخه های قدیم، بی آنکه رونوشت تازه ای از آنها برداشته شده باشد، در معرض زوال و تَلَف واقع گردند و بدین ترتیب شماری از متن های کهن به مرور از میان بروند.

شیخ شیر محمّد همدانی با تنبّه بدین معنا و به آهنگ حفظ و صیانت میراث علمی و حدیثی شیعه به جستجوی دستنوشت های کِرامند می پرداخت و هر جا به چنین نسخه هایی باز می خورد در صورت امکان به استنساخ و تحقیق آنها دست می یازید.

بدین ترتیب افزون بر پنجاه سال از عمر شریف شیخ، مصروفِ بازجستن و رونویسی و احیانا مهیّای طبع ساختن کتاب های نفیس قُدَما و دستنوشت های نادر شد.

چه جای شگفتی؟!… که او پرورده مکتبی است که امام حسن مجتبایش علیه السّلام به فرزندان و برادر زادگان خویش فرموده است: «إِنَّکُمْ صِغارُ قَوْمٍ وَ یوشک أَن تَکُونُوا کِبارَ قَوْمٍ آخَرین فَتَعَلَّمُوا الْعِلْمَ، فَمَن یَستَطِعْ مِنْکُمْ أَن یحفظَه فَلْیکتبه وَلیضعه فی بَیْتِهِ»۶ (یعنی: شما خُردانِ قومی هستید و دیر نماند که بزرگان قومی دیگر شوید. پس دانش را بیاموزید. هر کس از شما می تواند حفظش کند پس باید آن را بنگارد و در خانه اش بنهد).

و امام جعفر صادق علیه السّلام فرموده: «احْتَفِظُوا بِکُتُبِکُمْ فَإِنَّکُمْ سَوفَ تَحتاجُونَ إِلَیْهَا»۷ (یعنی: کتابهاتان را نگاه دارید که زودا بدان ها نیازمند شوید).

شیخ شیرمحمّد همدانی در روزگاری می زیست که صناعت چاپ حضور و ظهوری چشمگیر یافته بود، و کتاب چاپی با شمارگان معتنابه و نفوذ دامنه دارش در اجتماع، جلوه گری می کرد. در این اوضاع و احوال، لزوم استنساخ و تحقیق و آماده سازی منابع شیعی به نحوی که مهیّای طبع و نشر گردد، ضرورتی بود که شیخ همدانی بخوبی دریافت و آن را چونان مسؤولیّتی در قبال علوم و معارف مذهب اهل بیت علیهم السّلام بر دوش خویش احساس کرد.

خداوند مجاهدت کسانی چون شیخ شیر محمّد همدانی را که با همه توش و توان در راه نشر میراث اندیشگی مسلمانان کوشیده اند، اینگونه بر زبان پیامبر گرامی اش صلّی اللّه علیه و آله آفرین و سپاس گفته است:

«المُؤْمِنُ إِذا مَاتَ وَتَرَکَ وَرقَهً وَاحِدَهً عَلَیْهَا عِلْم، تکون تِلْکَ الْوَرقَهُ یَوْمَ الْقِیامَهِ سِتْرا فیمَا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ النَّارِ، وَ أَعطاهُ اللّه ُ تَبارَکَ وَ تَعَالی بِکُلِّ حَرْفٍ مَکْتُوبٍ عَلَیْهَا مَدینَهً أَوْسَع مِنَ الدُّنْیَا سَبْع مَرَّات.»۸

(یعنی: هرگاه مؤمن در حالی که بمیرد که یک برگه که بر آن علمی باشد بر جای نَهد، روزِ رستاخیز آن برگه میان او و آتش حائل گردد، و خدای تبارک و تعالی به هر حرف که بر آن برگه نوشته شده باشد، او را شهری عطا کُند که هفت بار فراخ تر از دنیا باشد).

همچین از رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم منقول است که فرمود:

«… مَنْ کَتَبَ فَضیلَهً مِنْ فضائِل علیّ بنِ أبی طالِبٍ عَلَیْهِ السَّلام لم تزل المَلائکه تَسْتَغْفِر لَهُ ما بَقِیَ لِتِلْکَ الْکِتَابَهِ رَسْمٌ…، وَ مَن نَظَرَ إِلَی کِتابَهٍ فی فَضَائِلِهِ غَفَرَ اللّهُ لَهُ الذُّنُوبَ الَّتِی اکْتَسَبَهَا بِالنَّظَرِ…»۹

(یعنی: هر که فضیلتی از فضائل علیّ بن ابی طالب علیه السّلام را بنگارد، مادام که نقشی از آن کتابت بپایَد، پیوسته فرشتگان از برای وی آمرزش می خواهند، و هر که به مکتوبی درباره فضائل او بنگرد، خداوند آن گناهانش را که به نگریستن مرتکب گردیده است، بیامرزد).

و شیر محمّد جورَقانی همدانی یکی از فضائل نگاران مولی الموالی صلواتُ اللّهِ وسَلامُهُ عَلَیْه بود.

۴. تراویده های کلک همایون شیخ همدانی بردو قسم اند: یک قسم آنچه خود تألیف فرموده و قسم دیگر آنچه به قصد حفظ و احیاء میراث پیشینیان به دست خویشتن استنساخ کرده است.

تألیفات شیخ با احتساب تحریر تقریرات و منتخبات و تعلیقات تألیفی وی از این قرار است:

۱. کلمه الحقّ

دستنوشت این کتاب در دو مجلّد و بالغ بر هزار صفحه به خطِّ مؤلّف در کتابخانه سیّد محمّد نبوی در شهر دزفول است (و تصویر آن، هم در مرکز احیای میراث اسلامی در قم، و هم در کتابخانه تخصّصی امیرالمؤمنین علیه السّلام در مشهد هست).

موضوع کلمه الحق، فضائل امیرمؤمنان علی علیه السّلام ، و بیشترینه این فضائل منقول از طُرُقِ خاصّه است.

در مجلّدِ نخست آن، روایات مناقب تبویب نشده اند، لیک مجلّدِ دوم در ده فصل است از این قرار:

اوّل: درباره طُرُقِ حدیثِ نبوی «مثل أهل بیتی…».

دوم: درباره طُرُقِ حدیث نبوی «أعطاهم اللّه فهمی و علمی».

سوم: درباره طُرُق حدیث نبوی «إنّهم لایدخلونکم فی باب ضلال».

چهارم: در این باره که «أهل ذکر» أئمّه علیهم السّلام اند.

پنجم: در باب آنچه خدا و پیامبرش مبنی بر همراهی با امامان علیهم السّلام واجب گردانیده اند.

شش