فایل پاورپوینت کامل منطق الطّیر عطّار

با فایل فایل پاورپوینت کامل منطق الطّیر عطّار یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل منطق الطّیر عطّار شامل 74 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل منطق الطّیر عطّار را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل منطق الطّیر عطّار با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل منطق الطّیر عطّار بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل منطق الطّیر عطّار با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل منطق الطّیر عطّار وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل منطق الطّیر عطّار با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل منطق الطّیر عطّار مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل منطق الطّیر عطّار :

چکیده

منطق الطّیر عطار نیشابوری بارها در ایران، هندوستان و اروپا به چاپ رسیده است و پیش از چاپ دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی، معتبرین چاپ آن به تصحیح و اهتمام مرحوم دکتر سیّد صادق گوهرین صورت گرفت که در سال ۱۳۴۲ از جانب بنگاه ترجمه و نشر کتاب، انتشار یافت. به دلیل عدم درکِ شاخصه های زبانی و سبکی شعر عطّار، منطق الطیر چاپ مرحوم گوهرین از اغلاط، تصرّفات کاتبان و ضبط های نادُرست عاری نماند. در سال ۱۳۸۲ دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی پس از سی سال زحمت مداوم بر روی آثار عطّار و بررسی کلمه به کلمه و بیت به بیت منطق الطّیر و مقایسه آن با سایر اشعار و نوشته های عطّار و به مقیاس زبان و سبک خود شاعر، به ارائه متنی اصیل و صحیح از منطق الطّیر همراه با مقدّمه ای مبسوط و تعلیقه ای روشنگرانه توفیق یافت. در مجلّد نخست منطق الطّیر چاپ دکتر شفیعی کدکنی، اختلاف نسخه ها ذکر گردیده و در مجلّد دیگر آن تفاوت ضبط دستنوشته های مورد استفاده در تصحیح منطق الطّیر ذکر خواهد شد.

کلید واژه: روش تصحیح، عطار نیشابوری، منطق الطیر، عارفان، صوفیان.

۱. شرح حال عطّار

فریدالدین محمد بن ابراهیم بن اسحاق نیشابوری (متوفی ۶۲۷ ه . ق) از اعاظم شعرای عارف است که حدود یک قرن بعد از سنایی (متوفی ۵۲۹ ه . ق) می زیسته و راهی را که او در سرودن اشعار عرفانی گشوده بود ادامه داده است. از میان شاعران عارف یا عارفان شاعر سه تن در قلّه شرف و شهرت قرار دارند: سنایی، عطّار و مولانا جلال الدین رومی (متوفّی ۶۷۲ ه . ق). و عطّار در میان عرفا و متصوّفه مقامی بس رفیع دارد که اشعارش در خانقاه ها خوانده می شده است. شیخ محمود شبستری (متوفی ۷۲۰ ه . ق) در ابتدای منظومه گلشن راز می گوید که بزرگی، سؤالاتی به نظم کرده و فرستاده بود و چون در خانقاه خوانده شد دراویش از من خواستند که پاسخ او را به نظم بدهم ولی من گر چه طبع شعر دارم امّا نظم را قالب کوچکی برای معانی می دانم و لذا مایل بودم که به نثر جواب دهم و سپس برای توجیه آنکه جواب را به شعر سروده است می گوید:

و از اینجا می توان منزلت عطّار را در نزد عارفان و صوفیان دریافت. و بنابر مشهور، این بیت هم به مولانا منسوب است:

علی رغم این همه شهرت و حرمت، عجیب است که از زندگی عطّار تقریبا هیچ چیز نمی دانیم با آنکه بیش از ۶۰ تذکره از عطّار یاد کرده اند (ص ۵ مقدّمه الهی نامه نوشته فؤاد روحانی) امّا هیچ کدام ذکری از احوال شخصی او نکرده اند و به مشتی تعریف غالبا اغراق آمیر قناعت نموده اند و فقط دولتشاه سمرقندی است که نسبتا اطلاعات مختصری ذکر کرده است که آن هم آمیخته بر اوهام و خرافات و غلطاتی است که برای تأیید مطالب صحیح آن هم باید از جاهای دیگر تأییدی پیدا کرد. بر حسب نوشته دولتشاه تولد عطّار در ۵۲۳ ه . ق بوده است که آن هم بنا به تحقیق آقای شفیعی کدکنی (ص ۵۳ منطق الطیر) مشکوک است و شاید صحیح آن ۵۵۳ بوده است. دیگر آنکه عطّار به کار دارو فروشی و در جنب آن طبابت مشغول بوده و این شغل را ظاهرا تا آخر عمر داشته است، چنانکه الهی نامه و مصیبت نامه را در پیری بنا به قول خود او در خسرو نامه، در همان داروخانه نوشته است (ص ۸ مقدّمه فؤاد روحانی؛ گرچه دکتر شفیعی خسرو نامه را از عطّار ندانسته اند). از مشایخ او، دولتشاه، نجم الدین کبری و مجدالدین بغدادی خوارزمی و رکن الدین اکّاف را نام برده است و گویا طبابت را نزد همین مجدالدین (و احتمالاً پدر خودش) آموخته است. دولتشاه پدر او، شیخ ابراهیم بن اسحاق عطّار کدکنی را هم مرید قطب الدین حیدر (متوفی ۵۹۷ ه . ق) دانسته است که در این صورت عطّار از جانب پدر هم به صوفیّه مرتبط بوده است. و نیز می گوید عطّار ۴۰۰ جلد از کتب صوفیه را مطالعه کرده و ۷۰ سال حکایات این جماعت را جمع کرده که در تذکره الاولیاء منعکس شده است. کتاب های بسیار به عطّار نسبت داده شده است که حتّی برخی تعداد آن را بر ۱۱۴ رسانده اند (به عدد سوره های قرآن و نیز به تعداد سال های عمر عطّار برحسب نوشته دولتشاه) ولی همه آنها از او نیست به جز چهار مثنوی (منطق الطیر، الهی نامه، اسرار نامه و مصیبت نامه) و به جز مختارنامه (شامل حدود ۲۳۰۰ رباعی از رباعیات مختار و برگزیده او) و دیوان شعرش (که در چاپ تفضّلی دارای ۳۵ درصد اشعار الحاقی است، چنانکه دکتر شفیعی در ص ۳۵ منطق الطیر گفته اند) و با این حساب بنا به نظر تحقیقی دکتر شفیعی فقط همین شش کتاب از آثار عطّار است و بقیّه از دیگران است که اشعار آنها غالبا باعث بدنامی عطّار شده و او را به پرگویی و یاوه گویی متّهم نموده اند (منطق الطیر، ص ۳ ۲۲). از جالب ترین نکات درباره عطّار این است که تاریخ مرگ عطّار را ۶۸ نویسنده ذکر کرده اند که اغلب با هم متغایر است و شامل ۱۶ تاریخ مختلف می شود از سال ۵۸۶ تا سال ۶۳۲ ه . ق که از آن میان تاریخ ۶۲۷ از همه بیشتر (۲۹ بار) و سپس تاریخ ۶۱۹ (۷ بار) ذکر شده است و به اقرب احتمالات سال ۶۲۷ از همه درست تر است (ص ۱۲، مقدّمه فؤاد روحانی و اگر تاریخ تولّد او را طبق تحقیق دکتر شفیعی سال ۵۵۳ ه . ق بگیریم عمر او بالغ بر ۷۴ سال می گردد. دیوان اشعارش (در چاپ سعید نفیسی) ۱۰۳۴۶ بیت دارد که با احتساب ۲۳۰۰ رباعی مختارنامه و منطق الطیر (۴۷۲۴ بیت) و اسرارنامه (۳۳۰۵ بیت) و الهی نامه (۷۲۹۲ بیت) و مصیبت نامه (۸۷۸۰ بیت) کلاًّ اشعار او بالغ بر ۳۹۰۴۷ بیت می شود و اینکه اشعار او را بالغ بر صد یا دویست هزار بیت گفته اند، به علّت محاسبه اشعار کتب دیگری است که از عطّار نیست و بی جهت بدو منسوب شده است.

غیر از این شش دفتر شعر، کتاب گرانقدر تذکره الاولیاء هم به نثر از عطّار است که حاوی شرح حال ۷۲ تن از عرفای نامدار است و تکمله ای هم دارد که شامل زندگینامه ۲۵ تن دیگر است (جمعا ۹۷ تن) و این کتاب اوّلاً کهن ترین تذکره از نوع خود است که به نثر فخیم و زیبای سبک سامانی نوشته شده است با ایجاز تمام و لطف بیان و ثانیا حاوی اطّلاعاتی است که در هیچ یک از کتب دیگر یافت نمی شود. ضمنا عطّار از جمله شاعران معدودی است که مدح هیچ شاه وامیری را نگفته است و به قول خود شاعر درباری نبوده است.

این بود خلاصه تمام مطالبی که در تذکره ها و کتب مختلف درباره عطّار آمده است و مازاد بر آن شرح برخی خوارق عادات و مطالب زائد و یا مشکوک و یا دور از واقعیّت است.

۲. چاپ جدید منطق الطّیر

این کتاب نفیس که به همّت دکتر شفیعی کدکنی منتشر شده است در حقیقت شامل چهار کتاب است در یک کتاب که هر کدام در حدّ خود کاری است سترگ:

اوّل متن منقّح و مهذّب کامل منطق الطیر عطّار که به قول دکتر شفیعی (ص ۳۴) بعد از مثنوی مولوی هیچ اثری در ادبیات منظوم عرفانی در جهان اسلام به پای آن نمی رسد به صورتی ساده و بی هیچ حشو و اضافه ای که گمان می رود این همان متنی است که به اقرب احتمالات از زیر دست خود شیخ عطّار بیرون آمده است و خواننده بی آنکه در پیچ و خم حواشی و نسخه بدل ها و توضیحات مصحّح سر در گم شود می تواند آن را مطالعه نماید. چنین کاری از هر کسی ساخته نیست و کسی را می رسد که هم از تمام علوم و فنون ادبی آگاه باشد و هم خود اهل ذوق و طبع شعر باشد تابتواند غث و ثمین و فصیح و رکیک و اصیل و دخیل را از هم جدا کند و به رموز سبک عطّار آگاه باشد و این از کمتر کسی ساخته است جز همشهری دانشمند عطّار که سال ها در آثار او ممارست کرده و به سبک و سیاق سخن صوفیان عصر او پیش از او به خوبی واقف است. هرمان اته (ص ۱۵۶ ترجمه تاریخ ادبیات فارسی) می گوید که عطّار این کتاب را در ۵۸۳ یا ۵۷۰ هجری نوشته است.

منطق الطّیر بارها در ایران و هندوستان و اروپا (مثلاً در پاریس در ۱۸۵۷ م) چاپ شده است، ولی معروف ترین و معتبرترین چاپ آن همان بود که مرحوم سیّد صادق گوهرین از روی چهار نسخه خطّی و یک نسخه چاپی (همان چاپ پاریس) تصحیح کرده که در ۱۳۴۲ به وسیله بنگاه ترجمه و نشر کتاب منتشر شد. امّا این چاپ، رضایت اهل ادب را کاملاً جلب نکرد، زیرا که در آن غلط ها و اشتباهات ادبی مشاهده می شد که در برخی از چاپ های قبلی به وسیله ناسخان کتب خطّی یا مصحّحان آنها را تصحیح و به اصطلاح رفع و رجوع کرده بودند، در صورتی که چاپ گوهرین نخستین کوشش معقولی بوده در راه چاپ متنی مطابق اصل، با همه کاستی هایی که احتمالاً داشت. دکتر شفیعی با سی سال زحمت مداوم بر روی آثار عطّار (ص ۲۰۹) و بررسی کلمه به کلمه و بیت بیت این منظومه و مقایسه آن با سایر اشعار و نوشته های عطّار و شاعران پیش از او یا معاصر او، صورتی را ارائه کرده است که هم اصیل است و هم صحیح، البته به مقیاس زبان و سبک خود عطّار نه موازین ذهنی ادبی کنونی. و ظاهرا ایشان قصد دارند که سایر آثار نظم و نثر عطار را هم به همین شیوه منتشر کنند که امید است خداوند توفیق این کار را بدیشان عطا فرماید و ایشان قبلاً هم مختارنامه عطّار را منتشر کرده اند.

ای کاش کسانی پیدا می شدند که سایر دواوین شعرا و به ویژه شاعران نامدار را به همین طریق تصحیح و چاپ می کردند. چاپ جدید از روی ده نسخه خطّی و دو نسخه چاپی تصحیح شده است که نسخه های مورد استفاده مرحوم گوهرین به جز نسخه خطّی مجلس از زمره آنهاست.

دوم تعلیقات کتاب (از ص ۲۴۹ تا ص ۷۸۴) شامل شرح لغات مشکله و توضیح برخی تعبیرات و گاهی ریشه کلمات و ذکر مآخذ قصه ها و عبارات عربی و مثل ها و نکته ها به ترتیب ابیات و با ذکر شماره هر بیت که نه تنها برای هر خواننده متوسّطی در فهم اشعار کتاب مفید است، بلکه بسیاری از توضیحات آن برای ادبا و فضلا هم سودمند است یا تازگی دارد و حاکی از تحقیقات عمیق مصحّح محترم و احاطه ایشان به منابع ادبی و عرفانی و دینی بسیاری است و خلاصه آنکه کار محقّق و مطالعه کننده کتاب را یکسره راحت کرده اند و ظاهرا هیچ نکته ای را فرو گذار نکرده اند.

در تعلیقات کتاب همه گونه اطلاعاتی می توان یافت از قبیل دستوری (مثل بحث نیستی به جای نبودی در ص ۵۵۷) عروض (مثل بحث حذف تاء کلمات هست و نیست در آخر بیت در ص ۵۳۶) لغوی (مانند مهره و حقّه ص ۴۴۹، حلقه بر در ص ۴۵۳، یک به یک ص ۴۵۷، جَست به معنای آستین یا به معنای گریز ص ۴۶۰، حقّه زر به معنای حقه و صندوقچه حاوی زر یا شاید حقّه ساخته شده از زر ص ۵۵۴ وحشت به معنای نجاست ص ۵۲۳ ، تن زدن به معنای سکوت کردن یا شاید خودداری کردن ص ۵۳۷)، نسخه بدل ها (مانند ص ۴۶۰ درباره بیت ۶۹ و ص ۴۶۷ درباره بیت ۱۲۴). مباحث تفسیری و حدیث و روایت (مانند اینکه کرسی چیست ص ۴۷۱ عرشی چیست ص ۴۸۴ و پرده های نور ص ۵۳۴)، ریشه شناسی (مانند ذکر ریشه قلندر ص ۷۱۸ و سرتق ص ۶۶۲ که اتفاقا من هم قبلاً متوجّه رابطه سرتیز و سرتق از نظر لفظی و سرتیز و کلّه شق از نظر عضوی شده بودم)، نکات بلاغی (چون بر کسی خندیدن و در کسی خندیدن ص ۵۳۸) و تحقیقات لغوی چون ناکْ دِه و جگر سوخته که تازه و جالب است در حالی که گوهرین ناک را از روی فرهنگ معین (معنای سوم) نوعی امرود شیرین یا دانه های امرود دانسته که به جگر سوخته تشبیه شده است (ص ۳۶۳) و اگر معنای دوم ناک را در فرهنگ معین در نظر می گرفت شاید به نتایج بهتری می رسید چنانکه دکتر شفیعی رسیده اند. ضمنا شماره ابیات در صفحات راست کتاب گاهی افتاده یا نیمه کاره است (یا شاید در نسخه من چنین است مان