بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مکتب جهانی سلیمانی (آشنایی با زندگی و اندیشه بزرگمرد سجاده و جهاد) :

پیش از شهادت باشکوهش، بسیاری او را یک شخصیت جهانی می خواندند. بارها تصویر او در روی جلد مجلات پرمخاطب خارجی چاپ و نام او میلیون ها بار در رسانه های مختلف تکرار شده بود. او سال ها در کانون تحلیل های جهانی قرار داشت. او به عنوان «مؤثرترین فرد نظامی خاورمیانه» مطرح بود و فرماندهان ارشد نظامی دنیا از او به عنوان یک «استراتژیست بی مانند» یاد می کردند و در مورد کارآمدی «تاکتیک هایی» که به کار می بست، اتفاق نظر داشتند.

در منطقه خاورمیانه و به عبارت علمی «غرب آسیا» او را «رکن مهم امنیت» می دانستند و بسیاری از سازمان های نظامی بین المللی و منطقه ای با او ارتباط داشتند و گزارش های نظامی زیادی را برای او می فرستادند. او به بسیاری از این گزارش ها پاسخ می داد و روی «پاسخ» او تأمل می شد. سیطره عجیب او بر آکادمی ها و سازمان های نظامی بین المللی و منطقه ای سبب شده بود از او به عنوان «فرماندهی پررمز و راز» یاد شود. همگان درصدد بودند راز نفوذ گسترده او را دریابند، از این رو بر عکس های متفاوت وی که گاهی پیام آور اقتدار، زمانی مبشر معنویت و گاه پیام آور مردمداری او بود، مکث می کردند، با این همه معترف بودند که شناخت دقیق او میسر نیست.

گوشه ای از سرگذشت او

«سردار حاج قاسم سلیمانی» در ۲۰ اسفند ۱۳۳۵ در روستای «قنات ملک» از توابع «رابر کرمان» متولد شد. او در سال ۱۳۵۶ در سن ۲۱ سالگی به نهضت حضرت امام خمینی پیوست و برای پیروزی انقلاب اسلامی از زندگی عادی خود دست کشید. با پیروزی انقلاب به عضویت «سپاه پاسداران انقلاب اسلامی» و با شروع جنگ تحمیلی عراق علیه ایران به سلک رزمندگان درآمد و به زودی به فرماندهی «گردان کرمانی ها» رسید. تیپ و سپس «لشکر ثارالله» حاصل توانمندی وی در دفاع مقدس بود. حضور مداوم در عملیات های حساسی چون فتح المبین، بیت المقدس، کربلای ۴ و ۵ و والفجر ۸، از او در جنگ چهره ای ویژه ساخت. او در تشریح نحوه فرماندهی امثال خود می گوید: «فرماندهی در سپاه، فرماندهی بیا بود نه فرماندهی برو و در این دو تفاوت عمده ای وجود دارد.»

سردار سلیمانی در دوران فرماندهی جنگ با بسیاری از شهدای بزرگ دفاع مقدس ارتباط نزدیک داشت و در طول زندگی خود مکرراً از این فرماندهان بزرگ یاد می کرد. شهیدان سرافراز: حسن باقری، مهدی باکری، احمد کاظمی، ابراهیم همت، مهدی زین الدین، علی صیاد شیرازی، حسین خرازی، احمد متوسلیان و…. «حاج قاسم سلیمانی» از هر کدام از آنان درس هایی گرفت و به خاطر سپرد، به گونه ای که پس از ده ها سال این خاطرات را با جزئیات بیان می کرد و هر بار چنان منقلب می شد که گویی تازه رخ داده اند.

او از دوران جنگ با تعابیر بسیار جالبی یاد می کرد. از نظر حاج قاسم دوران ۸ ساله دفاع مقدس به دلیل وسعت مجاهدت و خلوص رزمندگان، بی نظیرترین دوران تاریخ اسلام بود؛ از این رو او عملی ترین درس های مکتب اسلام را باورها، گفتارها و رفتارهای رزمندگان در دوران دفاع مقدس می دانست. او معتقد بود آنچه در این دوران بر زبان فرماندهان و رزمندگان جاری می شد، ناب ترین معارف اسلام ناب محمدی بود.

این بیان دیگری از اعتقاد امام خمینی است که خطاب به علمای اسلام و عرفای شیعه فرمودند: «پنجاه سال عبادت کردید و خدا قبول کند. یک روز هم یکی از این وصیت نامه های شهدا را بگیرید و مطالعه کنید و تفکر کنید… از اینها قدری تعلم پیدا کنید.» (صحیفه نور، ج ۱۴، ص ۴۹۱)». و نیز ایشان با اشاره به رزمندگان اسلام و اخلاص ملت ایران فرمودند، «ملت ایران و توده میلیونی آن در عصر حاضر بهتر از ملت حجاز در عهد رسول الله(ص) هستند.» (وصیت نامه امام). از نظر سردار سلیمانی، جبهه، «حکمت و عرفان عملی» بود و رزمندگان جبهه پیشروان عرفان و حکمت عملی بودند که به اشراق و مقامات بسیار بالای معنوی رسیدند.

تأثیر دفاع مقدس در مکتب سلیمانی

در واقع آنچه از جبهه در ذهن سردار شهید سلیمانی نقش بسته بود، چیزی بسیار بیش از یک نزاع و نحوه مدیریت و به سرانجام رساندن آن بود. به عبارت دیگر او به «جهاد» بسیار فراتر از یک موضوع فقهی و یک فریضه می نگریست. از نظر او، جبهه یک مکتب بود و رزمندگان در آن پیامگیران و پیام دهندگانی بودند که سخن و عملشان از اوج معارف دینی و انسانی آنان حکایت داشت. او معتقد بود جبهه تجلیگاه اسلام ناب در همه ابعاد آن و به خصوص دو بعد اعتقادی و عرفانی بود و خداوند متعال با عنایت خاص خود، رزمندگان اسلام را چنان از سرچشمه سیراب کرد که به اوج نورانیت رسیدند و حجاب ها را کنار زدند.

از نظر سردار سلیمانی، جبهه بصیرت دینی ای را پدید آورد که سبب کم شدن خطاهای رزمندگان شد. شهید سلیمانی در این باره خاطرات زیادی از شهیدان داشت و با ذکر این خاطرات معتقد بود آنچه از «عنایات خاصه» الهی در جبهه ها یافت می شد، نوعاً در جاهای دیگر قابل دسترسی نبود و یا به موارد بسیار خاصی محدود شده بود و جنبه فراگیر پیدا نمی کرد.

شهید سلیمانی اصولاً جریان جبهه را یک جریان الهی می دانست و معتقد بود آنان که به این وادی گام نهادند، به پای خود نیامدند، بلکه برگزیده شدند. او معتقد بود اینها فقط برای شرکت در جهاد و مقابله با دشمنان برگزیده نشدند، بلکه آمدند تا جهان جدیدی بسازند؛ جهانی که در آن انسان، انسان دیگری است و مناسبات میان انسان ها، مناسبات دیگری هستند. بر این اساس او می گفت آنچه بر زبان رزمندگان و به خصوص آنان که بعداً به شهادت رسیدند، جاری شد، نوعی از «الهام الهی» بود.

سه گام برای شهید شدن

به همین جهت شهادت از منظر سردار سلیمانی جلوه دیگری داشت. او معتقد بود حتماً باید شهید شد و کلید شهید بودن در آخرت را «شهید بودن در دنیا» می دانست. او می گفت شهیدان زرنگ ترین آدم ها هستند و تا زنده بود به حال آنان غبطه می خورد. هیچ چیز به اندازه دریافت خبر شهادت یک شهید او را به هم نمی ریخت و بی تاب نمی کرد. گریه های او در فراق شهدا ممتد و آنی بود. او پیکر، تابوت و قبور شهدا را با اشتیاقی خاص و بسیار عاشقانه می بوئید و می بوسید و چهره بر آنها می گذاشت.

از نظر او برای شهید شدن باید سه اتفاق در انسان بیفتد:

یکی اصلاح جدی رابطه فرد با خدا از طریق ترک گناه و انجام مداوم و توأم با توجه مستحبات، انس با قرآن، خواندن ادعیه و زیارت. او اینها را راه اصلاح رابطه بنده با خداوند متعال می دانست.

اتفاق دوم اصلاح رابطه انسان با خود است. او این را از طریق «جهاد دائمی» و «تلاش شبانه روزی» در مسیر انجام وظایف محوله می دانست و معتقد بود فرد برای اینکه لیاقت شهادت پیدا کند، باید به جایی برسد که حتی لحظه ای را هم به غفلت و بیکاری نگذراند. از این رو ساعت کار شهید همواره پس از فریضه صبح شروع می شد و تا ساعتی پس از فریضه عشاء استمرار پیدا می کرد و در کل این ساعات به جز زمانی که برای فریضه ظهر و عصر و ناهار صرف می شد، به کار می پرداخت و با روحیه ای جهادی امور محول به خود را پیگیری می کرد.

اتفاق سوم اصلاح رابطه انسان با مردم است. از منظر شهید هیچ چیزی به اندازه خاکساری در برابر مردم گرفتار و انجام کار برای آنان خداوند متعال را خشنود نمی کند و هیچ چیز به اندازه بی توجهی به وضع گرفتاران، خداوند را به غضب نمی آورد. از این رو او در طول دوره مسئولیت نظامی خود از آنچه در جامعه می گذشت، با خبر و همواره در میدان عمل حاضر بود و با آنکه تمکن مالی چندانی نداشت، اما هر چه را که داشت نثار مردم می کرد.

مردم در مکتب سلیمانی

«مردم» در اندیشه سردار سلیمانی،رنگ و شکل خاصی نداشتند، الا اینکه با «نیازمندان» قرابت بیشتری داشت. از نظر او همه شهروندان جمهوری اسلامی، «عیال» حکومت هستند و نظام باید همه را مانند عائله خود، زیر پوشش کریمانه و رحیمانه اش قرار دهد. در این میان، او خود را در جایگاه یکی از «فرماندهان» ملزم به ارتباط گیری با همه اقشار مردم و ابراز اعتماد و علاقه به همه آنان می دانست. بارها تذکر می داد که، «دختران این جامعه، همه دختران ما هستند و بدحجاب ها از ما جدا نیستند. گناه بدحجابی آنان به گردن ماست، زیرا نتوانسته ایم ارتباط خوبی با آنان برقرار کنیم. آنان اگر باطن ما را بشناسند به سمتمان می آیند.» او معتقد بود ادبیات ما باید ادبیات «پذیرش» باشد. در شرایط پذیرش، امر به معروف و نهی از منکر امکان اجرایی پیدا می کند. اگر ارتباط نباشد ما فرزندانمان را هم نمی توانیم اداره کنیم.

او در مواجهه با زیردستان خود ضمن آنکه با کمال حسن ظن به آنان نگاه می کرد، از بسیاری از کوتاهی های آنان به شرطی که به اساس مأموریت و سازمان آسیب نمی زد، می گذشت و به دیگران هم توصیه می کرد که بگذرند. او می گفت وقتی خطایی از کسی سر می زند باید خیلی خصوصی به او تذکر داد و از گزارش خطا در پرونده اش خودداری کرد؛ زیرا خداوند «توبه» را برای بازگشت بشر قرار داده است و زمانی که گزارش یک خطا در پرونده ثبت می شود، با توبه فرد کنار گذاشته نمی شود و عملاً فرد خاطی را در بن بست قرار می دهد. او معتقد بود واحدهای نظارتی و کنترلی باید حداکثر تلاش خود را برای حفظ آبروی افراد خاطی به عمل آورند و در مواجهه با آنان چنان اطمینانی را در آنها ایجاد کنند که احساس کنند کسی از خطایشان خبر ندارد. البته در مورد خطاهایی چون جاسوسی و یا سوءاستفاده از بیت المال بسیار سختگیر بود و کمترین ملاحظه ای را جایز نمی دانست.

در میان اقشار مردم، رابطه با خانواده شهدا و موضوعات مرتبط با شهیدان نزد او جایگاه ویژه ای داشت. او اگرچه سخنران بسیار ماهر و اثرگذاری بود، اما به دلیل حساسیت جایگاهی که در آن قرار داشت، دعوت های فراوان سخنرانی را رد می کرد و به جز موارد بسیار استثنایی مثل سخنرانی در جمع نمایندگان مجلس خبرگان رهبری و سخنرانی در همایش سالانه فرماندهان سپاه زیر بار نمی رفت. البته مراسم شهدا مستثنی بودند. او تا آنجا که می توانست به دعوت های مربوط به مراسم شهدا یا دیدار با خانواده های شهیدان پاسخ مثبت می داد و در واقع به این مراسم می شتافت. سخنرانی های او در این محافل هم بسیار هم تأثیرگذار بودند.

هسته های مقاومت مردمی

سردار سلیمانی معتقد بود چه در ایران و چه در کشورهای دیگر مراجعه به متن مردم برای حل مشکلات، کوتاه ترین و کم هزینه ترین مسیر است و هیچ چیز دیگری نمی تواند جایگزین نقش مردم شود. او در مورد اغتشاشات آبان ماه ۹۸ تهران و بعضی از شهرستان ها معتقد بود مردم اهل تحلیل و جداسازی مسایل از هم هستند و با نظام مشکل ندارند، نظام هم با مردم مشکل ندارد. او علت ایجاد مشکلات در اغتشاشات آبان ماه ۹۸ و موارد قبل از آن را عدم اشراف سازمان هایی مانند بسیج در محلات می دانست و معتقد بود که هر گروه مقاومتی باید محیط خود را بشناسد، اما گروه های بسیج این گونه نیستند و لذا در بحران ها در تأمین امنیت بروز و ظهور عینی ندارند. در آمار می آیند، اما در صحنه عمل در محلات خود غائبند. اگر این نقیصه وجود نداشت، در هیچ محله ای متجاسرین که تعداد آنان اندک است، جرئت به میدان آمدن و آسیب زدن به مردم نداشتند.

شهید در سطح منطقه نیز راه حل مسایل مهم را در مراجعه به متن مردم می دانست و بر این اساس در مواجهه با سخت ترین بحران های امنیتی به جای تکیه بر نهادهای حجیم رسمی و یا قواعد سنتی، به سراغ متن مردم می رفت و از آنان یک دژ مستحکم در برابر تهاجم دشمن می ساخت. صد البته او سازمان و نیروی رسمی را نفی نمی کرد، ولی معتقد بود این نیروها بدون متن مردم نمی توانند کار عمده ای انجام دهند. او در بحران سوریه نزدیک به ۶۰ هزار نیروی بومی را که ترکیبی از جوانان اقوام مختلف سوری اعم از سنی، علوی، مسیحی، دروز و کرد را فراهم گرد هم آورد و سازمان و آموزش داد و برای شکستن خطوط سخت عملیاتی وارد میدان کرد و با آنان موانع اولیه را از سر راه یگان های ارتش بر داشت.

او در عراق نیز به متن مردم مراجعه کرد و تشکیل حشد الشعبی بر این اساس صورت گرفت. پیش از شکل گیری حشد، ارتش عراق در عملیات های خود در مقابل «داعش» با شکست های سخت مواجه می شد، تلفات زیادی می داد و دستاورد قابل ملاحظه ای نداشت. تشکیل حشد الشعبی ورق را به نفع ارتش عراق برگرداند. نیروهای حشد الشعبی که شمار آنان از ۱۰۰ هزار نفر هم فراتر می رفت، از طیف های مختلف عراق شکل گرفت. شیعیان، سنی ها، ایزدی ها، اکراد، فیلی ها و… همه در آن عضو بودند، اما نه با هویت های مذهبی و قومی. او همه را در زیر خیمه «محبت» جمع کرد و به آنها هویت واحد بخشید و از این رو در روز رزم و مقاومت، فاصله ای میان پیروان مذهب و اقوام مختلف نبود، از این رو «ایزدی های عراق» هم که در زمره مسلمانان قرار ندارند و دینشان ترکیبی از مسیحیت، یهودیت، اسلام و حتی زرتشت است، در شهادت سردار سلیمانی به اندازه شیعیان عراق گریان شدند.

رابطه شهید سلیمانی با نخبگان و احزاب منطقه

در سطح نخبگان نیز سردار سلیمانی با همه کار می کرد. کاملاً معلوم است که در محیطی مثل عراق یا سوریه و یا لبنان، شخصیت ها و رهبران مذاهب و طوایف و احزاب مواضع کاملاً متفاوتی با یکدیگر دارند، تا جایی که بعضی در حال جنگ با بعضی دیگر هستند و در بسیاری از موارد اساساً گرد آوردن همه آنان زیر یک چتر داخلی، ولو رنگ ملی آن غلیظ هم باشد، امکان پذیر نیست. سردار سلیمانی، اما با همه این رهبران «رابطه ای محبت آمیز» داشت و هیچ یک را رد نمی کرد. البته این شامل مزدوران رژیم اسرائیل نمی شد. رابطه سلیمانی با همه سبب شده بود که در باز کردن گره های امنیتی یا سیاسی دست او باز باشد؛ از این رو درست در لحظه ای که دشمن گمان می کرد بازی را به نفع خود و به ضرر سلیمانی به پایان رسانده است، او برگ تازه ای را برای به هم زدن بازی دشمن رو می کرد. یک نمونه از این مسئله به هم زدن آرایش سیاسی آمریکا در انتخابات پارلمانی عراق و تلاش برای از بین بردن استقلال و شکل دادن به دولتی وابسته به غرب بود که سردار سلیمانی در دقیقه آخر با کمک بعضی از شخصیت های اهل سنت الانبار این دسیسه را به هم زد.

سردار سلیمانی در درون کشورها تقریباً هیچ کس را خارج از بازی قرار نمی داد و به گونه ای عمل می کرد که همه به وضعی بهتر امیدوار باشند؛ از این رو وقتی از سران گروه ها دعوت می کرد همه می آمدند. بعضی از لبنانی ها، عراقی ها و… به زبان می آوردند که هیچ یک از شخصیت های ملی این کشورها قادر نیست همه احزاب را زیر یک خیمه جمع و اختلافات داخلی آنان را داوری کند!

بعضی ها در محیط خارجی سعی کرده اند از سردار سلیمانی، چهره ای «مداخله گر» به تصویر بکشند و او را بازی به هم زن معرفی کنند؛ ولی واقعیت این است که مداخلات او بدون عقبه نبود. ابتدا روندی به مشکل برمی خورد و حل آن در فرایند تعاملی بین گروه ها میسر نمی شد و در نهایت خود آن گروه ها از سردار سلیمانی می خواستند که به کمکشان بیاید. در آن هنگام بود که سلیمانی کمک خود را بی دریغ عرضه می کرد.

دشمن در مکتب سلیمانی

شناخت دقیق دشمن یکی از «خصوصیات بارز» سردار سلیمانی بود. او با دیدی باز و نافذ به آمریکا