فایل پاورپوینت کامل نزول قرآن کریم

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نزول قرآن کریم – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نزول قرآن کریم شامل 76 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نزول قرآن کریم گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نزول قرآن کریم با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نزول قرآن کریم از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نزول قرآن کریم با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نزول قرآن کریم را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نزول قرآن کریم :

اشاره

یکی از مسائل مهم در باب وحی، کیفیت نزول و دریافت آن توسط پیامبر صلی الله علیه و آله است. نزول قرآن چه مفهومی دارد؟ پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله چگونه وحی را دریافت می نمود و حالت های آن حضرت هنگام دریافت وحی چگونه بوده است؟ آیا این حالت ها تحلیل و توجیه عقلانی یا عرفانی دارد یا خیر؟ موارد مزبور سؤالاتی هستند که این نوشتار در پی پاسخ گویی به آن هاست.

مفهوم شناسی

نزول مانند هبوط به معنای فرود آمدن است که مصداق روشن آن فرود آمدن مکانی و مادی، یعنی از مکان بالا به پایین آمدن است؛ مانند فرود آمدن انسان از اسب یا فرود آمدن باران از آسمان.^(۱)

اما مفهوم نزول منحصر در معنای فرود آمدن مکانی مادی نیست؛ چرا که در موارد دیگر مانند رسیدن سختی ها و شداید به انسان نیز به کار رفته است.^(۲) آیات فراوانی دلالت دارد بر اینکه قرآن کریم از سوی خداوند متعال نازل شده است، اما اینکه نزول قرآن چگونه است، دانشمندان بیان های مختلفی دارند که عبارتند از:

الف. نزول روحانی

نزول دو معنا دارد:

۱. نزول مادی: مانند نزول باران از آسمان، چنان که در آیات فراوانی به چشم می خورد؛ از جمله «وَ أَنزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الَّثمَراتِ رِزقا لَکُم»(بقره: ۲۲)؛ (او خدایی است که) از آسمان آبی فرو فرستاد و به وسیله آن میوه ها را پرورش داد تا روزی شما باشد.

۲. نزول روحانی: مانند نزول قرآن بر قلب مبارک پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله ، چنان که خداوند متعال می فرماید: «نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الأَمینُ عَلَی قَلْبِکَ»(شعراء: ۱۹۳)؛ قرآن را جبرئیل امین بر قلب تو فرو فرستاده است.

بنابر بیان مزبور، کاربرد واژه نزول و مشتقات آن اگرچه در هر دو قسم حقیقی است، اما نزول قرآن به معنای دوم می باشد.^(۳)

ب. نزول مقامی

نزول در اصل به معنای فرود آمدن جسم از مکانی بالا به مکانی پایین است، اما نزول قرآن بدین معنا نیست؛ زیرا خدا جسم نیست و مکان ندارد، پس باید نزول قرآن به معنای دیگری باشد. تعدادی از آیات ظهور در این دارند که وجود قرآن ملفوظ و مکتوب، مسبوق به وجود عالی تری است؛ یعنی همین قرآن در مقامی عالی تر نیز وجود دارد و از آنجا نزول یافته است؛ قرآن می فرماید: «إِنَّهُ لَقُرآنٌ کَریمٌ فِی کِتابٍ مَکْنُونٍ لاَ یَمَسُّهُ إِلاَّ المُطَهَّرونَ تَنزیلٌ مِن رَبِّ الْعَالَمِینَ»(واقعه: ۷۷۸۰)؛ این قرآنی است گرامی که در کتاب مکنون و محفوظی وجود دارد و جز پاکان نمی توانند آن را درک کنند، از جانب پروردگار جهانیان نازل شده است.

آیه مذکور ظهور در این دارد که اصل قرآن در کتابی مکنون و مخفی است و از جانب خداوند فرود آمده است.

علّامه طباطبائی می نویسد: «از تدبّر در آیات چنین استفاده می شود که قرآن موجود ملفوظ و مکتوب عربی است و در مدت ۲۳ سال تدریجا بر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نازل شده، ولی همین قرآن در مقامی عالی تر نیز وجود دارد که آن مقام، تفصیل و تدریج نیست، عربی یا عجمی معنا ندارد. از سنخ معانی و مفاهیم اعتباری نیست، بلکه واقعیت دیگری ماورای فهم عرفی ما است. جز افراد معصوم که از آلودگی به گناه مصونیت دارند کسی را به درک آن مقام راه نیست.»^(۴)

این نزول قرآن گرچه به معنای فرود آمدن از مکانی فوق به مکانی دون نیست، لیکن نزول مفهوم حقیقی خود را دارد؛ زیرا به معنای نزول از مقامی عالی، یعنی مقام بساطت و تجرّد، به مقامی دانی، یعنی تفصیل است. پس استعمال الفاظ نزول و انزال و تنزیل در مورد قرآن استعمال حقیقی است^(۵) نه مجازی، اگرچه برخی آن را مجازی دانسته اند.^(۶)

ج. نزول حقیقی (در مقابل نزول مادی و اعتباری)

نزول در برابر صعود و عروج قرار دارد که گاهی در مورد محسوسات به کار می رود؛ یعنی جسمی از نقطه فوقانی به نقطه ای که پایین تر قرار گرفته منتقل شود و گاهی در امور اعتباری استعمال می شود؛ مانند کسی که از مقام اعتباری بالاتری برخوردار است مثلاً رئیس به مقام پایین تری مثلاً معاون تنزل کند؛ چنان که گفته می شود: «نزل المَلِک عن عرشه» (پادشاه از تخت فرود آمد) که منظور خلع و یا کناره گیری از مقام سلطنت است. گاهی نیز در امور حقیقی غیرحسی به کار می رود؛ مانند قرآن که از طرف خداوند متعال بر قلب پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نازل شده و در واقع، از مقام علم الهی به مرحله الفاظ و مفاهیم بشری تنزّل یافته است؛ زیرا روشن است که نزول قرآن به معنای حرکت یک شی ء جسمانی از یک مبدأ مادی به مقصد مادی دیگر یا به معنای تنزّل مقام و اعتبار حقیقت قرآن نمی باشد.^(۷)

اگرچه تعبیرهای گوناگونی برای نزول قرآن بیان شده است، اما هر یک، سه مفهوم مزبور را تداعی می کند؛ زیرا در هر صورت، چه نزول قرآن را روحانی، مقامی یا حقیقی بنامیم، قرآن کریم از یک مرتبه «عنداللهی» و والا و مستحکم به یک مرتبه فروتر، که مرتبه الفاظ و عبارات است، تنزّل داده شده است تا در اختیار بشر قرار گرفته و برای همه قابل فهم باشد.

کیفیت نزول وحی

با توجه به مفهوم نزول، این مطلب قابل استفاده است که قرآن کریم از جانب خداوند، که در عالم قدسی و ماورایی و دارای مرتبه بساطت و تجرّد است، بر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله برای بشر، که در حیات مادی است، نازل شده است و این تحقق نمی یابد مگر با ارتباط یک موجود مادی (پیامبر اسلام) با عالم قدسی و ملکوتی. حال این پرسش مطرح می گردد که از نظر عقلی امکان ارتباط آن حضرت با عالم قدسی چگونه است و دریافت وحی چگونه تحقق می یابد؟

دانشمندان دو حالت را برای این ارتباط تبیین کرده اند: گاه پیامبر از حالت بشری خارج می گردید و به صورت ملکوتی درمی آمد و با فرشته و مقام تجرّد مرتبط می شد، که این مقام را می توان صعود آن حضرت از عالم ظاهر به باطن دانست. گاهی نیز فرشته از حالت تجرّد منسلخ می شد و تبدیل به حالت بشری می گردید و وحی را به پیامبر می رساند، که این مقام را می توان نزول فرشته از عالم باطن به ظاهر نامید.^(۸)

سیوطی، به نقل از راغب اصفهانی، حالت اول را سخت تر از حالت دوم می داند.^(۹)

صدرالمتألّهین بر این باور است که وقتی روح پیامبر به عالم ملائکه، یعنی عالم وحی ربّانی، صعود می کند کلام خدا، یعنی اعلام حقایق را در مقام «قاب قوسین او ادنی»، که مقام قرب الهی و مقعد صدق است، استماع می نماید. وحی در اینجا عبارت از کلام حقیقی ربّانی است. هم چنین وقتی روح پیامبر با ملائکه علیین ارتباط برقرار ساخت، صدای قلم و القای کلام آنان را خواهد شنید؛ کلام آنان همان کلام خداست که بر قلوب آنان نازل گشته است.

درباره سیر دوم می نویسد: «در هنگام وحی حس ظاهری پیامبر به جانب فوق جذب می شود و صورتی از واقع برایش تمثل خواهد یافت (که این صورت ها و تمثلات واقعیت دارند و از احلام و خیالات باطله نیستند.) بنابراین، فرشته با صورتی محسوس برای پیامبر تمثل می یابد تا تاب تحمل مشاهده آن را داشته باشد. پس پیامبر فرشته را به صورتی غیر از صورت واقعی و نفس الامری خود مشاهده می کند؛ زیرا موجودی مجرد و امری وقتی به عالم خلق تنزّل و تجلّی نمود موجودی خلقی و محدود خواهد شد و به همین جهت به صورت موجودی خلقی مشاهده می شود و کلامش مسموع می گردد، با اینکه در مراحل عالی تر وحی، معقول بوده و گاهی به صورت لوحی مکتوب مشاهده می شود. بنابراین، فرشته وحی و کلام و کتاب او از جهان غیب و باطن به مشاعر حسی و قوای مدرکه پیامبر نزول می کنند، لیکن این تنزل به معنای انتقال و تجافی فرشته از مقام خود نیست، بلکه به معنای حرکت و نزول پیامبر از نشأت باطن به سوی نشأت ظاهر است، برخلاف سیر اول او که از عالم شهادت و حس به عالم غیب داشت.»^(۱۰)

ابن خلدون نیز کیفیت دریافت وحی را سیر پیامبر از عالم ظاهر به باطن و مجردات می داند. وی می نویسد: «فوق این عالم بشری عالم روحانیت و ملائکه است. نفس انسان این استعداد را دارد که از جنبه بشری منسلخ شود و به عالم فرشتگان که فوق این عالم است صعود نماید و در لحظه ای از لحظات در زمره ملائکه قرار گیرد، علوم و معارف را از آن عالم بگیرد و دوباره به صورت بشری خویش باز گردد و آنچه را از عالم مافوق گرفته است به مردم ابلاغ کند. معنای وحی و خطاب فرشتگان نیز همین است.»^(۱۱)

این رهیافت برای کیفیت نزول قرآن، امکان وحی را از نظر عقلی راهوار می سازد؛ چرا که انسان دارای دو ساحت وجودی است: ساحت جسم و ساحت روح. انسان با پرورش روح و قدرتمند شدن نفس و دوری از کدورت معاصی دارای نور معرفت و ایمان به خدا می شود و به ذات اقدس ربوبی و عالم ملکوت مرتبط می گردد.

نزول وحی و حالت های پیامبر

نزول وحی بر پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله حالت های خاصی برای آن حضرت ایجاد می کرده است. وحی همان گفتار الهی است که سنگینی خاص خود را دارد؛ خداوند می فرماید: «إِنَّا سَنُلْقِی عَلَیکَ قَوْلاً ثَقیلاً» (مزمّل: ۵)؛ ما گفتار سنگینی بر تو القا می کنیم.

بدون تردید، منظور از «قول ثقیل» قرآن است.^(۱۲) قرآن از آن روی که کلام خداوند است و از ساحت مقدّس و کبریایی او گرفته شده، تنها نفس پاکیزه که از هر آلودگی دور است و جز با خدای سبحان ارتباطی ندارد شایستگی دریافت آن را خواهد داشت.

این کتاب گران بها دارای ظاهر، باطن، تنزیل، تأویل^(۱۳) و تبیان^(۱۴) هر چیزی است و سنگینی آن از حالات پیامبر حالتی شبیه بی هوشی که در روایات نقل شده است فهمیده می شود.

این کتاب حقایقی را در بردارد که تحقق آن ها بسیار سنگین است: «لَو أَنزَلنا هذا القُرآنُ علی جبلٍ لرأیته خاشعا متصدعا من خشیه اللّه و…» (حشر: ۲۱)

آری، آیات قرآن از نظر محتوا، وعده و وعیدها، تحمل بر قلب ها، فرامین و برنامه های عبادی، سیاسی و اخلاقی، تبلیغ و مشکلات رساندن آن برای مردم و… بسیار سنگین و با عظمت است و دریافت آن به آسانی تحقق نمی پذیرد، اگرچه از نظر قرائت و تلاوت زیبا و دلنشین است.

در روایت های گوناگونی حالت های پیامبر از نظر سنگینی آیات بیان شده است؛ از جمله حالت غشیان و بی هوشی، تغییر چهره مبارک و عرق کردن حتی در فصل سرما. این حالات هنگامی به حضرت دست می داده است که جبرئیل واسطه نبوده و پیامبر وحی را مستقیما از ناحیه خداوند متعال دریافت می کرده است. به برخی از روایات اشارت می رود:

۱. هشام بن سالم از امام صادق علیه السلام نقل می کند که فرمود: وقتی که به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وحی نازل می شد اگر جبرئیل علیه السلام واسطه بود، پیامبر صلی الله علیه و آله می فرمود: «این جبرئیل است و چنین می گوید» و اگر جبرئیل نبود و وحی مستقیم به آن حضرت نازل می گشت برای پیامبر غشیان و بی هوشی عارض می شد؛ زیرا در این وقت وحی بر حضرت سنگین بود.^(۱۵)

۲. از زراره نقل شده است که به امام صادق علیه السلام گفت: فدایت شوم آن غشیان و بی هوشی چه بوده است که بر رسول خدا صلی الله علیه و آله عارض می گشت؟ فرمود: آن در صورتی بود که بین خدا و رسولش واسطه ای نبود و خداوند خود را برای پیامبرش تجلّی می کرد. سپس فرمود: ای زراره! این همان نبوّت است. در این وقت امام علیه السلام حالت خضوع و خشوعی به خود گرفت.^(۱۶)

۳. در روایتی آمده است: «دریافت وحی چنان بر پیامبر صلی الله علیه و آله سنگین بود که حتی در فصل سرما عرق می کرد و بر صورتش جاری می گشت.» و نیز «رنگ صورتش تغییر می کرد و سرش فرود می آمد.»^(۱۷)

در عصر رسالت برخی افراد مغرض با مشاهده این حالت پیامبر صلی الله علیه و آله ، آن حضرت را متهم به جنون یا حالت هایی مانند آن می کردند. در عصر حاضر نیز برخی از مستشرقان همین راه را ادامه داده و با این اتهام سست درصدد تضعیف قرآن کریم برآمده اند. برخی گفته اند: