بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نفی تفکر اومانیسمی :

قرآن کریم انسان را به عنوان خلیفه الهی معرفی کرد، برای احساس خطری است که در درون انسان این خطر پیدا شده و می شود. یک وقت است که آن خطر، خطر جزیی است، کارِ بدی انجام می دهد، حرف بدی می زند، اینها ممکن است که با توبه، با حُسن عاقبت حل شود، گاهی خطر در گفتارِ بد یا رفتار بد و مانند آن نیست، خطر در تشخیص بد است، اگر خطر در تشخیص بد بود، این اصلِ راه را، بیراهه می رود این مطلب اول.

آنچه در سوره مبارکه «شمس» آمده است که وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها.[۱]در اوّلین خطبه نورانی نهج البلاغه حضرت امیر آمده است که خدای سبحان، انسان را با چراغی که با آن بتواند بین حق و باطل فرق بگذارد، روشن کرده است.[۲] خدا انسان را، مثل زمین خلق نکرد، مثل آسمان خلق نکرد، مثل جواهر خلق نکرد. یک وقت وجود مبارک امام باقر(سلام الله علیه) مطالبی را فرمود، یکی از شاگردان محضر او گفت، عجب جواهری را از شما استفاده کردیم! حضرت فرمود: همین! حیف نیامد که این حرف ها را با طلا تشبیه کردی! «هل الجوهرُ الاّ الحجر»،[۳] طلا یک سنگ زردی است، این حرف ها را با طلا تشبیه کردی؟! آن چون کمیاب است، رنگ آن هم زرد است، ارزش پیدا کرده؛ وگرنه آن چه ارزشی دارد؟! ارزش علمی دارد، ارزش معنوی دارد، غیر از اینکه آن را لای دیوار بگذاری، چه کاری از آن برمی آید؟! یک اعتبار به او دادند، این نه فرشته است، نه عدل است، نه عقل است، فرمود: «هل الجوهرُ الاّ الحجر» حیف نیامد این حرف ها را به طلا تشبیه کردی؟!

انسان گوهری در درون اوست که با آن می فهمد چه چیزی حق است چه چیزی باطل، چه چیزی صدق است چه چیزی کذب، چه چیزی عدل است چه چیزی ظلم، چه چیزی خیر است چه چیزی شرّ، چه چیزی حَسَن است چه چیزی قبیح، این هم در سوره مبارکه «شمس» است هم در اوّلین خطبه نهج البلاغه حضرت امیر. اگر ـ خدای ناکرده ـ هوس و غرور بیاید، این فتیله را پایین بکشد که این چراغ دیگر روشن نشود، انسان بین حق و باطل، صدق و کذب، خیر و شرّ، عدل و ظلم و بالأخره راه و بیراه فرق نمی گذارد، این خطر قابل درمان نیست. نشانه آن این است که اگر کسی ـ خدای ناکرده ـ این چراغ را پایین کشید، راه را از بیراهه تشخیص نداد، بین خلافت خدا که حقّ صد درصد است، خیر صد درصد است، با تفکر اومانیسمی که باطل صد درصد است، فرق نمی گذارد، اشتباه می کند. انسان، جانشین خداست یا ـ معاذ الله ـ جایگزین خداست؟! اگر خلیفه اوست، چه اینکه خلیفه اوست، باید بداند «مستخلف عنهِ» او چه می گوید، چون خلیفه، معنای آن همین است، باید «مستخلف عنه» خود را بشناسد، حرف او را بزند نه حرف خود را، اگر کسی قائم مقام کسی شد، حرف او را می زند نه حرف خود را إِنِّی جاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلیفَهً؛[۴]یعنی بیاید حرف من را بزند، نه حرف خود را، اگر کسی ـ خدای ناکرده ـ این خلافت را که مقام مقدّس الهی است، این را تشخیص نداد با انسان محوری، شده اومانیسم، می شود: أَ فَرَأَیتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ[۵]می گوید، من نظرم این است. تمام مشکلات ابلیس هم همین بود؛ وگرنه یک سجده نکرده که لعن ابدی نمی آورد، خیلی ها هستند که نماز نمی خوانند، روزه نمی گیرند، بعد ممکن است توبه کنند؛ امّا یک سجده نکردن آدم را گرفتار لعن ابد بکند؟! مشکل شیطان این نبود که سجده نکرد، شیطان گفت شما نظرتان این است، نظر من این است، این استکبار است، نه معصیت، این کفر دائمی است، این خطر برای همه ما هست، گفت: أَنَا خَیرٌ مِنْهُ[۶] نظر شما این است، نظر من این است، این می شود اومانیسمی، این به جای اینکه انسان خلیفه خدا شود، حرف او را بزند، حرف خود را می زند: أ فَرَأَیتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ َ ؛ برای همه ما این خطر هست، نظر من این است، نظر من در برابر دیگری، نظر دیگری در برابر من، این حق است؛ بله، ما هر کدام انسان هستیم، هر کدام یک نظری داریم؛ امّا مخلوق در برابر خالق بگوید: نظر من این است، این نه از گذشته باخبر است، نه از آینده باخبر است، از هیچ جا خبر ندارد. این خطر برای همه ما هست، در درون همه ما هست. اینکه گفتند همیشه مواظب باشید، همیشه مراقب باشید، مواظبت، مراقبت، اساس کار این است اگر ـ خدای ناکرده ـ اشتباهات جزیی بود آن را گفت ـ به لطف الهی ـ راه توبه هست، راه انابه هست، شفاعت هست، بالأخره ما را نجات می دهند؛ امّا این دیگر راه نجات نیست، این مطلب اول.

مطلب دوم اینکه ما در ایام فاطمیه هستیم، یک حدیث را آنها به هر وسیله بود، دستاویز قرار دادند که اتفاق امت، حجّت است. امت، معصوم است، اینها آمدند امامِ معصوم را منزوی کردند