فایل پاورپوینت کامل نقش اخلاق در انتخابات حکومت اسلامی

فایل پاورپوینت کامل نقش اخلاق در انتخابات حکومت اسلامی؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقش اخلاق در انتخابات حکومت اسلامی شامل 118 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل نقش اخلاق در انتخابات حکومت اسلامی را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل نقش اخلاق در انتخابات حکومت اسلامی با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقش اخلاق در انتخابات حکومت اسلامی با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل نقش اخلاق در انتخابات حکومت اسلامی تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل نقش اخلاق در انتخابات حکومت اسلامی را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقش اخلاق در انتخابات حکومت اسلامی :

مقدمه

انتخابات، در نظام های سیاسی مردم سالار و از جمله نظام جمهوری اسلامی ایران، عرصه ی شکل گیری جمهوریت و رکن مردمی نظام و ضامن بقاء و ثمردهی دست آوردهای حکومت می باشد. رعایت اخلاق در انتخابات، از آشکارترین جلوه های سیاست اخلاقی، و سیاست اخلاقی میدان عملی شدن بسیاری از ارزش ها و فضایل اخلاق اجتماعی است.

گذشته از این که بداخلاقی های انتخاباتی به هیچ وجه زیبنده ی جامعه ی اسلامی متمدن و فضیلت گرای ما نبوده و با مقاصد عالی حکومت اسلامی سازگار نیست زیر پا گذاشتن اخلاق در انتخابات به صورت طبیعی موجب یأس، ناامیدی، نگرانی و تشویش در دل شهروندان می شود و این با فلسفه ی وجودی انتخابات در تضاد کامل قرار دارد. اخلاق انتخاباتی از جنس اخلاق کاربردی و اخلاق حرفه ای است، و حوزه سیاست هم از جمله حوزه هایی است که طرح مباحث اخلاقی در آن ضروری می نماید. از این رو، آن چه در این نوشتار مورد نظر واقع شد، بررسی نقش اخلاق در انتخابات است.

مفاهیم کلیدی

واژه انتخابات در لغت به معنای اقتراع، رأی دادن، رفراندم (جبران مسعود، ۱۳۷۶‍ ش، ۱ / ۲۲۶) جمع انتخاب: از نَخَبَ به معنای برگزیدن افراد شایسته و اختیار آمده است. (الزبیدی، ۱۴۱۴ق، ۲ / ۴۲۴؛ الطریحی، ۱۴۰۸ ق»، ۴ / ۲۸۲؛ جبران مسعود، ۱۳۷۶‍ ش، ۲ / ۱۷۳۸).

انتخابات در اصطلاح: روشی که بر اساس اعمال و اجرای آن، نظام از طرف ملت به رسمیت شناخته شده و اعضاء مهم و اجرایی ساختار سیاسی آن توسط مردم از طریق شیوه های مستقیم یا غیر مستقیم برای نگهداری و حفظ آرمان ها و اهداف جامعه به مسئولیت گمارده و عهده دار امور مملکت می شوند. (نادری، ۱۳۸۸ ش: ۹). به عبارت دیگر انتخابات، مجموعه عملیاتی است که در جهت گزینش فرمانروایان یا تعیین ناظرانی برای مهار کردن قدرت تعبیه شده است. از این رو، انتخابات به معنای فنون گزینش و شیوه های مختلف تعیین منتخبین است، که می توان اراده شهروندان را در شکل گیری نهادهای سیاسی و تعیین متصدیانِ اعمال اقتدار سیاسی مداخله داد.

اخلاق در لغت: جمع خلْق به معنای قوا و سجایا وصفات درونی می باشد. که با چشم دل دیده می شود. (الزبیدی، ۱۴۱۴ق، ۱۳/ ۱۲۴؛ الطریحی، ۱۴۰۸ ق»، ۱ / ۶۹۳).

اخلاق در اصطلاح: عبارت است از «صفات نفسانی راسخ و پایداری که موجب می شوند افعالی متناسب با آن صفات به سهولت و بدون نیاز به تامل و تروی از آدمی صادر شود (ابی علی مسکویه، بی تا، ص ) اخلاق دستگاهی از عقاید جاری در جامعه درباره ی منش و رفتار افراد آن است، درباره ی این که افراد آن جامعه چه رفتار و منشی باید داشته باشند. (مصباح، ۱۳۸۶ ش، ۱۷).

تبار شناسی موضوع

اخلاق انتخابات یکی از زیر شاخه های اخلاق کاربردی به نام اخلاق سیاسی است، که در آن جایگاه قدرت و کارگزاران آن مشخص می شود. از طرفی جایگاه، اهمیت و اعتبار امر انتخابات در نظام های مردم سالار سبب مشروعیت بخشی به سازمان، محتوا و رفتار سیاسی جامعه می باشد و این گزینه قابل مقایسه با شیوه های دیگر مشروعیت بخشی سیاسی نیست. در جامعه دمکراتیک یا به اصطلاح مردم سالار، و به خصوص جامعه ای که متکی بر مردم سالاری دینی است، امر انتخابات از اهمیت خاصی برخوردار می گردد. زیرا در این شرایط، انتخابات به عنوان نمادی از رشد و تعالی یک کشور در خصوص به اشتراک گذاری تصمیمات کلان حکومت و مبنای واقعی و عینی مردم سالاری در جامعه ای است که مظاهر دینی در آن اولویت اساسی دارد و این مطلب مؤید این نکته است که بین اجرای احکام شریعت و اجرای خواسته های مردمی هیچ تناقضی به وجود نمی آید. به عبارت دیگر برای پی بردن به جایگاه و اهمیت موضوع انتخابات در این گونه نظام ها، می توان آن را از دو منظر دیگر بررسی و به کارکرد آن پی برد:

۱. حساسیت، توجه، مخالفت مخالفان و منتقدان، موضع گیری جناح ها، احزاب، گروه ها و. .. نشان دهنده جایگاه، اثرگذاری و اثر بخشی انتخابات در جامعه است.

۲. تأکید، تبیین، هشدار و آگاهی بخشی موافقان و مخالفان و دلسوزان جامعه که به اهمیت آن واقفند و می کوشند تا با تلاش ها و فعالیت های مستمر و مثمرثمر خود توجه همه ی آحاد جامعه را به جایگاه خطیر و حساس این موضوع جلب نمایند، تا بتوانند از نتیجه تلاش های خود و توسط ابزاری که در اختیار دارند هم مانع بهره برداری و نفوذ مخالفان از این موضوع شده و هم جامعه را به سمت آگاهی در جهت حفظ نعمتی که در اختیار دارند سوق دهند، و ضمن توجه دهی به مسئولین و کارگزاران، آنها را به مقابله با هرگونه آفتی که سبب رخنه و خلل و ضعف نسبت به این جایگاه می شود هوشیار سازند. (نادری، ۱۳۸۸ ش، ۹ و ۱۰).

پیشینه پژوهش

در یک نگاه کلی، در پژوهش های معاصر و مقالاتی که در مجلات علمی – تخصصی و بعضاً علمی – پژوهشی درباره ی جایگاه اخلاق در انتخابات منتشر شده است، به صورت جامع چیزی یافت نگردید، و در مقالات موجود تنها به جنبه ای از جنبه های موضوع، ابعاد و وظایف اخلاقی انتخاب کنندگان و منتخبین در انتخابات پرداخته شده است.

در پژوهش حاضر ضمن تأکید بر دستاورد و نقاط قوت آن تحقیقات و پاسداشت فضل تقدم آنان، تلاش شده است تحقیقی جامع تر با بررسی کامل اسناد، دلایل قرآنی، روایی (که هیچ کدام از تحقیقات نام برده بدین شکل به بررسی موضوع نپرداخته اند) بازخوانی مجدد و کاملی از موضوع ارائه گردد، تلاشی که به نظر می رسد تاکنون به انجام نرسیده باشد.

تاریخچه طرح اخلاق در تعاملات اجتماعی سیاسی

دموکراسی یا حکومت مردم بر مردم، یک مدل سنتی و باستانی داشته که در دولت شهرهای یونان باستان (مانند آتن با جمعیتی در حدود چهارصد هزار نفر) و بر اساس دیدگاه فلاسفه و دانشمندانی مانند افلاطون وارسطو شکل گرفته بود، که در آن مردم به طور مستقیم در امور عمومی شرکت می کردند، منتها جمعیتی که این حق را داشتند، افراد مذکر آزاد یونانی تبار بودند نه همه ی مردم، چرا که گروه های بزرگی از جمعیت این سرزمین مانند خارجیان ساکن دولت شهرها، بردگان، زنان و کسانی که به سن رشد قانونی نرسیده بودند، شهروند تلقی نمی شدند، لذا تقریباَ حدود یک دهم از کل جمعیت شهرها در قدرت و سیاست سهیم بودند. در اروپای قرون وسطا اندیشه های یونان باستان به دست فراموشی سپرده شده بود و سیطره خودکامگی و استبداد، ملل حوزه ی تمدن باستانی یونان را قرن های متمادی از ریشه های تاریخی خود منقطع کرده بود.

اما خوشبختانه شکوفایی علمی و رشد فرهنگی که در این قرون در قلمرو دنیای اسلام به وقوع پیوست، اروپا را از فیض خود بهره مند کرد. اندیشمندان مسلمان از راه ترجمه ی کتب و آثار یونانیان و خوشه چینی از خرمن تمدن و فرهنگ کشورهای بزرگ باستانی نظیر ایران و مصر و تلفیق آنان با تفکرات حاصل از قرآن کریم و اسلام به سیر تفکر بشری تحرک تازه ای بخشیدند و اروپاییان ضمن ایجاد روابط سیاسی و بازرگانی با این حوزه بسیار گسترده و پر تحرک به ویژه ضمن تماس با شرق اسلامی هم به میراث گذشتگان خود وقوف یافتند و هم از انوار فرهنگ دنیای اسلام سود جستند. بعد از آشنائی غربیان با پیشینه ی خودشان، این جریان منشاء تحولات سیاسی شده و زمینه های پیدایش دمکراسی جدید فراهم شد. (قاضی، ۱۳۸۵‍ ش، ۱۱۷ – ۱۱۴؛ شریعتی، ۱۳۸۴ ش، ۱۱۷ – ۴۷).

بی شک مباحث اخلاقی از زمانی که انسان گام بر روی زمین گذارد آغاز شد، زیرا ما معتقدیم که حضرت آدم پیامبر خدا بود، نه تنها فرزندانش را با دستورهای اخلاقی آشنا ساخت بلکه خداوند مسائل اخلاقی را در قالب اوامر و نواهی از زمان خلقت و سکونت در بهشت، به او آموخت. سایر انبیاء نیز یکی پس از دیگری به تهذیب نفوس و تکمیل اخلاق که خمیر مایه سعادت انسان ها است پرداختند، تا نوبت به حضرت مسیح(ع) رسید که بخش عظیمی از دستوراتش را مباحث اخلاقی تشکیل می دهد، و تمام پیروان و علاقه مندان او، وی را به عنوان معلّم بزرگ اخلاق می شناسند. اما بزرگترین معلّم اخلاق پیامبر اسلام (ص) بود که با شعار «اِنَّما بُعِثْتُ لاُتَمِّمَ مَکارِمَ الاَخْلاقِ» (ابن کثیر، ۱۴۰۷ ق، ۶ / ۳۵). مبعوث و خداوند در باره ی او فرموده است: «وَ اِنَّک لَعَلی خلُقٍ عظیمٍ». (قلم / ۴) به هر حال بعد از ایشان، امامان معصوم(ع) به گواهی تاریخ و روایات اخلاقی گسترده ای که از آنان نقل شده، بزرگترین معلّمان اخلاق بودند و در مکتبشان مردان برجسته ای که هر کدام از آنها را می توان یکی از معلّمان عصر خود شمرد، پرورش یافتند. در میان فلاسفه نیز بزرگانی مانند افلاطون، ارسطو، سقراط و جمعی دیگر از فلاسفه یونان، از قدیم الایام به عنوان معلّم اخلاق شناخته می شدند. (مکارم شیرازی، ۱۳۷۹‍ ش، ۳۹)

پیشینه ی اخلاق کاربردی را در نظریات سقراط می توان یافت، در قرون اخیر، اکویناس ق «۱۲م» در باب ازدواج و خانواده، کانت ق «۱۸م» در باب دروغ، بنتام اواخر «ق ۱۸م» در باب مجازات زندان و اخلاق پزشکی، هگل اواخر «ق ۱۸ م» درباره خانواده و مجازات و افرادی مانند: سو آرز، گروتیوس، جان لاک، جان اسوارت میل، راسل کارسون و. …، در قرون «۱۷ الی ۱۹ م» مسایلی را مطرح کرده اند.

اما دهه ی هفتاد میلادی را دهه ی مطرح شدن جدی مباحث اخلاق کاربردی می دانند، که در آن کتاب های متعددی به چاپ رسید. در این دهه، هنگامی که فلسفه اخلاق به موضوعات اخلاق حرفه ای و نیز مسایل اجتماعی از قبیل قتل رهایی بخش، رفتار با حیوانات، جنسیت و نژاد، مجازات اعدام، سقط جنین، محیط زیست و تبعیض مثبت توجه کرد، اصطلاحات اخلاق کاربردی (applied ethics) و اخلاق عملی(practical ethics) باب شد.

در منابع مکتوب دنیای اسلام در حوزه ی اخلاق اسلامی، سر نخ های بسیاری از دل مشغولی های عملی و کاربردی دانشمندان مسلمان دیده می شود. علاوه بر آداب نویسی ها و اندرزنامه نویسی های فراوان که به هدف ترویج عملی اخلاق نگارش یافته، با توجه به چالش ها و نیازها به طور کلی سه عرصه ی اخلاق دانشوری و تعلیم و تعلم، اخلاق پادشاهی و دولت مردی و حکم رانی و اخلاق طبابت و پزشکی، تک نگاری های زیادی را از طرف دانشمندان قرون دوم به بعد مانند عبد الحمید کاتب، ابو زکریا یوحنی (یحیی) بن ماسویه (م ۲۴۳ ق)، اسحاق بن علی الرهاوی (نیمه دوم قرن سوم)، علی بن عباس اهوازی ارجانی (م ۳۸۴‍ ق)، نظامی عروضی سمرقندی (م ق ۶‍ ق)، تا سید جعفر دارابی کشفی (م ق ۱۳‍ ق) به خود اختصاص داده اند. (ر ک: اسلامی محمد تقی و همکاران، ۱۳۸۶ ش ۴۹ – ۵۶) از جائی که موضوع دمکراسی و اعتنا به رأی مردم، از طرف متفکران و دانشمندان جامعه ی بشریت اعم از انبیاء الهی، فلاسفه، معلمین اخلاق و پیروان آنان وارد فکر و متن جامعه شده، به نظر می رسد، از آغاز طرح این موضوع، مباحث اخلاقی و ارزش های انسانی با آن توأم بوده است.

تکیه بر رضایت مردم در اسلام

مسلمین همواره درخصوص موضوع کشورداری درگیر بوده و با توجه به مبانی دینی مورد پذیرش خود (کتاب، سنت، عقل و اجماع) به طرح تئوری های مختلفی در اداره ی حکومت پرداخته اند.

تاریخ صدر اسلام بیانگر نوعی دمکراسی می باشد.[۱] زیرا مسلمانان با بیعت عقبه دوم.[۲] نوع حکومت و سرنوشت آینده ی اجتماع خود را مشخص کردند. همچنین در متن پیمانی که در این عقبه مورد بیعت قرار گرفت، ملزم به رعایت اصول اخلاقی دفاع از کیان اسلام، انفاق مال، امر به معروف و نهی از منکر شدند. (زرگری نژاد، ۱۳۷۸ ش، ۳۰۵ – ۳۱۳).

در عملکرد پیامبر گرامی اسلام (ص) در امور حکومت و شئون آن تفاوت هایی به نظر می رسد، که به دو دسته ذیل تقسیم می شود:

۱. ابلاغ احکام الهی

حضرت رسول مکرم اسلام(ص) مأمور بود احکام و معارف الهی که از طرف خداوند به ایشان وحی می شد، به مردم اعلان بکند. از این نظر، او رسول و پیغمبر بود که در آیه ای می فرماید: «ما عَلَی اَلرَّسولِ إِلاَّ اَلْبلاغُ» (مائده / ۹۹). از این رو، حضرت(ص) حق ندارد حکمی را از نزد خود تشریع کرده و یا تکلیفی را دگرگون سازند. البته طبق آیه ۴۴ سوره مائده اظهار نظر نکردن در این دستورات، اختصاص به دین اسلام ندارد. (هاشمی رفسنجانی، ۱۳۷۹‍ ش، ۳۹۶ – ۴۰۳)

۲. روش اجرای دستورات و نحوه ی پیاده کردن احکام الهی

رسول مکرم اسلام(ص) تنها در طرز اجرای قانون، نظر مسلمانان را می خواست. در قانون گذاری، هیچوقت مشورت نمی کرد و لذا گاهی پیشنهادی را طرح می کرد مسلمانان نخست سوال می کردند که آیا این یک حکم الهی و یک قانون است، که قابل اظهار نظر نباشد و یا مربوط به چگونگی تطبیق قوانین می باشد، اگر از قبیل دوم بود اظهار نظر می کردند و اگر از قبیل اول بود تسلیم می شدند. و حضرت(ص) در سیره سیاسی و اجتماعی خود به رغم برخورداری از حق تصمیم گیری فردی، به نظر اکثریت شورا عمل نموده است. مانند جریانی که در جنگ بدر اتفاق افتاد. سپاه پیامبر(ص) در جنگ بدر زمانی که مکانی را برای توقف انتخاب نمود. حباب بن منذر نزد حضرت آمد و گفت: ای پیامبر خدا(ص) آیا این نقطه را به فرمان خدا برای نبرد با دشمنان صلاح دیدید، که دیگر برای ما حق اظهار نظر نباشد، حضرت فرمود: موضوع قابل اظهار رأی و نظر است. وی گفت: به نظر من بهتر است که سپاه را حرکت داده و در کنار آب فرود آئیم، وحضرت این دیدگاه را پذیرفته و به آن عمل نمود. (طبری، ۱۳۸۷ ق، ۲ / ۴۴۰).

مستندات:

مستندات انتخابات اخلاقی را می توان به دو دسته کلی تقسیم نمود:

۱. عام: قوانین اساسی، منشورهای اخلاقی و کتب حقوق اساسی کشورهایی که نظام مردم سالار دارند.

۲. خاص: آیات، روایات، منشورهای اخلاقی، قانون اساسی نظام مقدس جمهوری اسلامی و کتب حقوق اساسی که در این زمینه تألیف شده است.

برای اثبات نقش رأی مردم در حکومت اسلامی و مشروعیت آن، می توان به آیات و روایاتی که در باره موضوع شورا و مشروعیت آن وارد شده است، استناد کرد.

آیات و روایات:

آیات و روایاتی که اصل مشروعیت انتخابات را تبیین می نماید:

به دو آیه از قرآن کریم اشاره می کنیم.

«وَالْذِّینَ اِستَجَابُوا لِرَبهِمْ وَاَقَامُوا الْصَّلَاهَ وَاَمْرُهُمْ شَوْرَی بَینَهُمَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ ینْفِقُونَ». (شوری / ۳۸).

[کسانی که دعوت پروردگارشان را اجابت کرده، نماز را بر پا می دارند و کارهایشان را با مشورت انجام می دهند و از آن چه به آنها روزی داده ایم انفاق می کنند.]

«فَبِمَا رَحْمَهٍ مِنَ اللَّهَ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْ کنْتَ فَظاً غَلِیظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُوا مِنْ حَوْلِک فَاعْفُ عنْهُمْ وَ استَغْفِرْ لَهُمْ وَ شَاوِرْهُمْ فِی الْاَمرِ فاِذَا عَزَمْتَ فَتَوَکلْ عَلَی اللَّهِ اِنَّ اللَّهَ یحِبُّ الْمُتَوَکلِینَ». (آل عمران / ۱۵۹).

[به برکت رحمت الهی، در برابر مردم نرم و مهربان شدی و اگر خشن و سنگدل بودی، از اطراف تو پراکنده می شدند. پس آنها را ببخش و برای آنها آمرزش بطلب و در کارها، با آنان مشورت کن، اما هنگامی که تصمیم گرفتی، قاطع باش و بر خدا توکل کن، زیرا خداوند توکل کنندگان را دوست دارد.]

مشورت» به ویژه در امور اجتماعی و آن چه به سرنوشت جامعه مربوط است، از مهم ترین مسائلی است که اسلام آن را با دقّت و اهمیّت خاصّی مطرح کرده و در منابع اسلامی و تاریخ پیشوایان بزرگ اسلام جایگاه ویژه ای دارد.

چنان که در آیات فوق، خداوند به پیامبر خویش دستور مشورت با مسلمانان داده و در توصیف خصوصیات مسلمانان، آنها را اهل شورا در امور خویش معرفی می کند. پیامبر اسلام (ص) برای اینکه از یک سو مسلمانان را به اهمیت مشورت متوجه سازد تا آن را جزء برنامه های اساسی زندگی خود قرار دهند، و از سوی دیگر، نیروی فکر و اندیشه را در افراد پرورش دهد، در امور عمومی مسلمانان که جنبه ی اجرای قوانین الهی داشت، جلسه مشاوره تشکیل می داد، و مخصوصا برای رای افراد صاحب نظر ارزش خاصی قائل بود. چنان که می توان گفت، یکی از عوامل موفقیت پیامبر(ص) در پیشبرد اهداف اسلامی همین موضوع بود. (مکارم شیرازی، ۱۳۷۴ش، ۳ / ۱۴۲).

طباطبایی در تفسیر المیزان ذیل آیه شریفه سوره آل عمران می نویسد:

بدون تردید مسئله حکومت اسلامی بعد ازحضرت رسول گرامی(ص) و غیبت امام زمان (عج) به دست مسلمانان است. … و اعمال ولایت در غیر احکام (یعنی در موضوعات) و حوادث زمان و مکان بر اساس شوری می باشد. (طباطبائی، ۱۳۹۳ ق، ۴ / ۱۲۲)..

آیه شریفه «وَ أمْرُهُمْ شُورَی بَینَهُمْ» در بیان اوصاف مؤمنان است، کسانی که موفق به دریافت (ما عندالله) هستند، آنان که از گناهان بزرگ و زشتی ها دوری می جویند و دعوت حق را اجابت می کنند. اما این دعوت الهی دارای مفهوم وسیعی است که در این آیات به بعضی از مصادیق عبادی و اجتماعی آن اشاره می شود، از جمله، به پا داشتن نماز و شورائی بودن امور آنها است. (شوری / ۳۵ الی ۳۹).

اصولاً مردمی که کارهای مهم خود را با مشورت و صلاح اندیشی یکدیگر انجام می دهند و صاحب نظران آنها به مشورت می نشینند، کمتر گرفتار لغزش می شوند. امّا کسانی که گرفتار استبداد رای هستند و خود را بی نیاز از افکار دیگران می دانند غالبا گرفتار اشتباهات خطرناک و دردناکی می شوند. ضمن این که کسی که در انجام کارهای خود با دیگران مشورت می کند، اگر مواجه با پیروزی شود کمتر مورد حسد واقع می گردد، زیرا دیگران پیروزی وی را از خودشان می دانند.

روایات

روایات زیادی دلالت بر لزوم مشورت دارند، و با نگاه به سیره حضرت رسول اکرم(ص) و ائمه اطهار(ع) مشاهده می کنیم که آن بزرگواران حتی در امور جاری و عادی زندگی مشورت می کردند.

برای نمونه به چند روایت اشاره می شود.

۱. «رسول گرامی اسلام(ص) در باره اهمیّت شورا می فرماید: هنگامی که زمامداران شما نیکان شما باشند، و توانگران شما سخاوتمندان، و کارهایتان به مشورت انجام گیرد، در این موقع روی زمین از زیر زمین برای شما بهتر است ولی هرگاه زمامدارانتان بدان شما، و ثروتمندان افراد بخیل باشند و در کارها مشورت نکنید، در این صورت زیرزمین از روی آن برای شما بهتر است».۱ (ابن شعبه حرانی، ۱۳۶۳ق، ۳۶، ح ۱۳).

۲. امام علی(ع) مشورت را به هدایت تشبیه کرده و می فرماید: مشورت عین هدایت است و کسی که تنها به فکر خود قناعت کند خویشتن را به خطر انداخته است. ۲ (مجلسی، ۱۴۰۳ق، ۷۲ / ۱۰۴).

«قال رسول الله ولایه علی بن ابیطالب حصنی اذا کانَ امَرائُکُمْ خِیارَکُمْ وَ اغنِیائُکُمْ سمَحائَکُمْ وَ امرُکُمْ شُوری بَیْنَکُمْ فَظَهْرُ الارْضِ خَیر لَکُمْ مِنْ بَطْنِها، وَ اذا کانَ امَرائُکُمْ شِرارَکُمْ وَ اغْنیائُکُمْ بُخَلائَکُمْ وَلَم یکُنْ امرُکُمْ شُوری بِیْنَکُمْ فَبَطْنُ الارْضِ خَیْرٌ لَکُمْ مِنْ ظَهْرِها»

«قال علی(ع) الِاسْتِشارَهُ عَی