بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ورود به ماه رمضان با اِحرام روزه داری :

گرچه همه موجودات مهمان ذات اقدس الهی هستند و خداوند عهده دار روزی همه است فرمود هیچ موجودی نیست مگر اینکه تحت عائله من است، من معیل او هستم. اوایل سوره مبارکه «هود» فرمود: ما مِنْ دَابَّهٍ فِی الْأَرْضِ إِلاَّ عَلَی اللَّهِ رِزْقُهَا تعبیر این کلمه عَلَی تعهّد را نشان می دهد; یعنی من عهده دارم، فرمود تمام مار و عقرب های عالم نزد من پرونده دارند، من موظفم آنها را روزی بدهم، من به عهده گرفتم، چون من آفریدم! هیچ موجود دریایی یا صحرایی نیست که از زیر قلم روزی من خارج شده باشد، کدام مار گرسنه ماند؟ کدام عقرب گرسنه ماند؟ این انسان است که گاهی بیراهه می رود و قرآن می فرماید این از هر چیزی بدتر است، فرمود همه در پرونده من حساب و کتاب دارند. این آیه شش سوره مبارکه «هود» است: ما مِنْ دَابَّهٍ فِی الْأَرْضِ إِلاَّ عَلَی اللَّهِ رزق ها، این تعبیر عَلَی نشان این است. پس همه ما در کنار سفره او هستیم، منتها سفره ها فرق می کند و اندرون، بیرون و غذاهای آن هم فرق می کند. ماه مبارک رمضان یک پذیرایی خاص است! در سرزمین وحی هنگام حج و عمره یک روزی خاص است، در سرزمین وحی می گویند اینها در آنجا «ضیوف الرحمان»، یعنی مهمان خدا هستند؛ چیزی خدا می دهد که در جای دیگر نیست، در ماه مبارک رمضان هم خدا چیزی به آدم می دهد که در ماه های دیگر نیست. بنابراین گرچه روزی ظاهری به حسب ظاهر همه جا هست «مَا بِنَا مِنْ نِعْمَهٍ فَمِنْک»[۱] گاهی هنگام نماز در قنوت ها و گاهی به عنوان تعقیبات به ما گفتند که بگویید خدایا ما همیشه در کنار سفره تو هستیم، امّا نعمت ها فرق می کند! داشتن یک فرزند خوب، داشتن یک پدر خوب، داشتن یک مادر خوب و داشتن یک همسر خوب اینها روزی های عادی نیست. اگر کسی خدای سبحان به او عنایتی کرد، یک رزق خاص می دهد، چون مهمانی اوست؛ فرمود ماه مبارک رمضان شما مهمان من هستید. کسی که مکه و مدینه مشرّف می شود، جزء «ضیوف الرحمان» هست، حتی انسان غذایی را که به مهمان می دهد در همه جا چنین نیست. گاهی می بینید علمی به آدم می دهد، حلمی به آدم می دهد، یک ادب و آبرو به آدم می دهد و گاهی هم یک فرزند صالح می دهد، اینها همه روزی های خداست! ما نمی دانیم به ما چه می دهد، ولی هر چه داد به رضای او راضی هستیم؛ ولی باید به مهمانی او برویم و ما را هم دعوت کرد! چند روزی هم بیشتر نمانده است!

در اماه پُربرکت شعبان یک دعای مخصوصی هست که در این کتاب های دعا هم آمده است؛ ما به خدا عرض می کنیم که خدایا اگر تاکنون از ما نگذشتی از ما بگذر! چون اگر نگذری که ما نمی توانیم بیاییم: «اَللّهُمَّ اِنْ لَمْ تَکنْ غَفَرْتَ لَنا فیما مَضی مِنْ شَعْبانَ فَاغْفِرْ لَنا فیما بَقِی مِنْهُ»؛[۲]اگر تاکنون نتوانستیم حیثیتی پیدا کنیم، این چند روز از ما بگذر که ما با اِحرام روزه داری وارد ضیافت تو بشویم، چون آن وقت راحت هستیم! یک انسان مؤمن واقعاً راحت است، نه بیراهه می رود و نه راه کسی را می بندد، همیشه راحت است؛ هیچ وقت به این فکر نیست که من در آینده چه کنم، ما نه در آینده زنده ایم و نه در آینده مثل گذشته خودمان اختیار داریم. شما نگاه کنید فرمود هیچ حیوان حلال گوشت، حرام گوشت، دریایی، صحرایی، هیچکسی نیست که گرسنه بماند، مگر اینکه ظالمی بیاید جلوی او، وگرنه من روزی او را می دهم. امّا کسی بخواهد که در این عالم ظلمی نشود، آن می شود بهشت! این دنیا جای امتحان است، به کسی قدرت می دهیم تا ببینیم که چه می کند. ما روزی را می دهیم، دیگری می گیرد حرف دیگر است، دنیا هم ظلم در آن هست؛ امّا روزی هم هست که به همه حساب ها رسیدگی می شود. پس دو مطلب است آنکه از ناحیه خداست، فرمود تمام مار و عقربهای من پرونده دارند، اگر سعدی می گوید:

حاجت موری به علم غیب بداند در بن چاهی به زیر صخره صمّا[۳]

از همین جاست! اگر قرآن نبود این بزرگان ما این طور شعر و ادبیات بلند نداشتند، همان شعرهای معمولی بود.

حاجت موری به علم غیب بداند در بن چاهی به زیر صخره