فایل پاورپوینت کامل پرسش و پاسخ دهگانه در دیدار دانشجویان و رهبری

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پرسش و پاسخ دهگانه در دیدار دانشجویان و رهبری :

دیدار‌های دانشجویی حضرت آیت‌الله خامنه ‌ای جدا از جو خاص و مثال ‌زدنی ‌اش، به خاطر بیان بی ‌واسطه مسائل و مشکلات آن هم با لحن و صراحت لهجه ویژه دانشجویان حاوی نکات و مسائل تاثیرگذاری در فضای کلان کشور است که تا مدت ‌ها محل بحث و بررسی قرار می ‌گیرد. در آستانه دیدار فعالان تشکل ‌های دانشجویی با رهبر انقلاب به بررسی دیدارهای سال گذشته پرداختیم و ۱۰ پرسش اساسی و جریان‌ ساز دانشجویی در حوزه ‌های مختلف از مباحث گفتمانی گرفته تا مسائل فرهنگی را که توسط نمایندگان تشکل ‌ها در این جلسات مطرح شده بود، همراه با پاسخ‌ های رهبری به نگارش درآوردیم که در ادامه می ‌خوانید.

پرچم مبارزه با استکبار بالاست

موضوع: سال ۹۴ دیدار دانشجویان با رهبر انقلاب رنگ و بوی برجامی دارد. دولت در حال پیاده ‌کردن تنها ایده خود برای حل مشکلات کشور است. برجام امضا شده و اکنون یک موضوع سوال اصلی است که با وجود این معاهده و کنار میز نشستن با آمریکا -که تاکنون تشکل ‌های دانشجویی آن را شیطان بزرگ می ‌خواندند- تکلیف استکبار ستیزی چه می ‌شود؟ این مساله را یکی از سخنرانان دیدار دانشجویی از رهبر انقلاب اسلامی می‌ پرسد و از رهبر انقلاب تکلیف می ‌خواهد.

طرح مساله: بدفهمی از توافق هسته ‌ای باعث شد جناح غرب گرا بعد از مراسم با شکوه تشییع شهدای غواص حتی از شعار مرگ بر آمریکای مردم عصبانی شود و به آن تشر بزند.

سوال ما از رهبری عزیز این است؛ با توجه به اینکه رسانه ‌های متعدد بزک‌کننده آمریکا با خوشحالی از موضوع تابو ‌شکنی مذاکره با آمریکا، برای تزریق تئوری نفی استکبار ستیزی و نفی استقلال استفاده می ‌کنند؛ به واقع تکلیف استکبار ستیزی بعد از توافق هسته ‌ای چیست؟ آیا با مردمی استکبارستیز و در مقابل ساختارهای حکومتی مخالف آن مواجه خواهیم بود؟

پاسخ رهبری: «مگر مبارزه با استکبار، تعطیل پذیر است؟ مبارزه با استکبار، مبارزه با نظام سلطه تعطیل ‌پذیر نیست. این هم جزء همین حرف ‌هایی است که اتفاقا امروز من یادداشت کرده ‌ام که به شما بگویم. این جزء کارهای ماست، جزء کارهای اساسی است، جزء مبانی انقلاب است؛ یعنی اگر مبارزه با استکبار نباشد، ما اصلا تابع قرآن نیستیم.

مبارزه با استکبار که تمام نمی‌ شود. در مورد مصادیق استکبار، آمریکا اتمّ مصادیق استکبار است. ما به این مسئولان محترمی که در قضیه هسته ‌ای مذاکره می‌کنند -که حالا اینها اجازه پیدا کرده ‌اند که مسئولان روبه‌رو با هم حرف بزنند؛ البته سابقه داشت، در این سطح نه، در سطوح پایین ‌تر سابقه داشت؛ در این سطح، اولین ‌بار بود- گفته ‌ایم که فقط در مساله هسته ‌ای شما حق دارید مذاکره کنید؛ در هیچ مساله ‌دیگری حق ندارید مذاکره کنید، و نمی ‌کنند.

آن طرف مقابل، گاهی مسائل منطقه و سوریه و یمن و مانند اینها را پیش می‌ کشد، اینها می ‌گویند ما در این زمینه ‌ها با شما صحبتی نداریم و صحبت نمی‌ کنند. مذاکره فقط در زمینه مساله هسته ‌ای است، آن هم به همان دلایلی که من گفتم و چند بار تکرار کردم که چرا در قضیه هسته ‌ای ما این گرایش را، این رویکرد را انتخاب کردیم؛ من این را مفصل تشریح کردم. مبارزه با استکبار تعطیل ‌پذیر نیست، تکلیفش کاملا روشن است و خودتان را آماده کنید برای ادامه‌ مبارزه با استکبار.»

دشمن اصلی را بشناس

موضوع: سال ۸۹ یک ‌سال پس از روی کارآمدن دولت دهم است؛‌ برخی انتصاب ‌های او در سمت معاون ‌اولی و دیگر دستگاه‌ ها و نقش پر رنگ زوج مشایی-رحیمی این شائبه را میان تشکل‌ های دانشجویی ایجاد کرده است که نباید دولت را نقد کرد! در آن روزها نسبت به دولت مواضع مختلفی اتخاذ می ‌شد، گاهی‌اوقات رئیس‌جمهور و منصوبانش از سوی برخی تا مرز تکفیر پیش می ‌رفتند و همزمان از سوی برخی تایید صد در صدی می ‌شدند یا در بهترین حالت با ارفاق معتقد بودند نقد دولت به مصلحت نیست و سکوت اختیار می‌ کردند. در این شرایط که عموما جریان ‌های حزبی کشور نیز بر این مساله صحه می ‌گذارند، دانشجویان در دیدار خود با رهبر انقلاب اسلامی که هر ساله در ماه مبارک رمضان برگزار می‌ شود، طرح مساله می ‌کنند و از رهبر انقلاب در این زمینه راهنمایی طلب دارند.

طرح مساله: دولتی بر سر کار است که شعارش عدالت خواهی است و قاطبه سیاست ‌ها، روندها و کارگزارانش در نظر و عمل همسو با این شعار هستند. اما چه کنیم، که دل ‌مان از دست چپ و راست رئیس‌جمهور خون است. آخر مگر می‌ شود از عدالت، مبارزه با اشرافی‌ گری، ویژه ‌خواری و زیاده‌ خواهی دم زد، اما به افرادی با سوابق نه ‌چندان روشن قضایی و حتی دارای برخی جرائم ثابت ‌شده اعتماد کرد و بالاترین ظرفیت‌ های اجرایی را به آنان سپرد.

پاسخ رهبری: «به شما عرض بکنم؛ اینها جزء مسائل تعیین‌ کننده و اصلی نیست. ممکن است ایراد و اشکال وارد باشد- من در این مورد هیچ قضاوتی نمی ‌خواهم بکنم- ممکن است کسی به یک شخصی یا به یک کاری ایراد داشته باشد؛ منتها باید توجه کنیم که مسائل را اصلی- فرعی کنیم.

مسائل درجه‌ دوم جای مسائل اصلی را در ‌انگیزه ‌های ما، در همت ما، در صرف انرژی‌ هایی که می‌ شود، نگیرد. من عرضم فقط این است؛ والا من نه اعتراض می‌کنم به اینکه شما چرا از زید یا عمرو خوش ‌تان می ‌آید یا بدتان می‌ آید؛ نه، ممکن است خوش‌تان بیاید، ممکن است بدتان بیاید- ایرادی ندارد- و نه اعتراض می ‌کنم که چرا آن ایراد را یک وقت به شکلی که یک مفسده ‌ای نداشته باشد، بر زبان آوردید؛ آن هم به نظرم اشکالی ندارد. فقط توجه کنید که این جای مسائل اصلی را نگیرد. مسائل اصلی ما چیزهای دیگری است.»

دیالکتیک خلوص وحدت

موضوع: در دیدار رمضانی دانشجویان با رهبری که در سال ۸۹ برگزار شد چون فضای کشور در آرامش پس از مسائل ۸۸ بود، تقریبا تمام دانشجویان تشکلی در متن سخنرانی‌ های خود به حوادث آن سال اشاره ‌ای داشتند و درباره افراد و موضع‌ گیری ‌ها نکاتی را در این جلسه طرح کردند. یکی از بحث ‌هایی که مطرح شد موضوع وحدت یا خلوص داشتن بود. ماجرا از این قرار بود که پس از حوادث سال ۸۸ و نزدیک ‌شدن به انتخابات مجلس نهم، عده ‌ای معتقد بودند که اختلافات را باید کنار گذاشت و به وحدت رسید. از سوی دیگر برخی بر این باور بودند که دوره، دوره خالص‌ سازی کشتی نظام از نیروهای سیاسی است؛ این موضوع دستمایه سوال نماینده بسیج دانشجویی شد.

طرح مساله: پس از ماجرای ۹ دی سال گذشته (سال ۸۸) خون تازه‌ای در رگ‌ های انقلاب جاری شد و این یک پیروزی بر فتنه ‌های سال گذشته بود، اما متاسفانه برخی خواص در این ماجرا سکوت کردند یا اینکه در آتش فتنه دمیدند. اکنون در آستانه انتخابات مجلس هستیم، برخی می‌ گویند وحدت و برخی از خالص‌ سازی انقلاب دم می ‌زنند، حال از مقتدایمان این سوال را داریم که شما کدام را توصیه می ‌کنید؟

پاسخ رهبری: «بعضی می‌ گویند وحدت، بعضی می‌ گویند خلوص؛ شما چه می‌ گویید؟ من می ‌گویم: «هر دو. خلوص که شما مطرح می‌ کنید- که ما می ‌بایست از فرصت استفاده کنیم و حالا که غربال شد، یک عده ‌ای را که ناخالصی دارند، از دایره خارج کنیم- چیزی نیست که با دعوا و کشمکش و گریبان این و آن را گرفتن و با حرکت تند و فشار آلود به وجود بیاید؛ خلوص در یک مجموعه که این‌جوری حاصل نمی ‌شود؛ ما به این، مامور هم نیستیم. این ‌جوری نیست که شما بیایید افراد ضعیف ‌الایمان را از دایره خارج کنید، به بهانه‌ اینکه می‌ خواهیم خالص کنیم؛ نه، شما هر چه می‌ توانید، دایره‌ خلصین را توسعه بدهید؛ کاری کنید که افراد خالصی که می ‌توانند جامعه‌ شما را خالص کنند، در جامعه بیشتر شوند.

وحدت هم که ما گفتیم- که بعد سوالات دیگری هم در این زمینه شده- منظور من اتحاد بر مبنای اصول است. بنابراین وحدت با کیست؟ با آن کسی که این اصول را قبول دارد. به همان اندازه ‌ای که اصول را قبول دارند، به همان اندازه ما با هم مرتبط و متصلیم؛ این می‌شود ولایت بین مومنین. آن کسی که اصول را قبول ندارد، نشان می ‌دهد که اصول را قبول ندارد یا تصریح می ‌کند که اصول را قبول ندارد، او قهرا از این دایره خارج است. بنابراین با این تفصیل و توضیحی که عرض شد، هم طرفدار وحدتیم، هم طرفدار خلوصیم.»

مصادیق آزادی‌ های اجتماعی

موضوع: لغو کنسرت ‌ها یکی از موضوعاتی بود که از سال ۹۵ حواشی مختلفی را در پی داشت و با اظهار نظرهای غیر کارشناسی برخی مسئولان هر از چند گاهی تبدیل به یکی از موضوعات اصلی روز کشور می ‌شد تا جایی که حتی در انتخابات ریاست ‌جمهوری سال ۹۶ هم صحبت این اتفاق، فضای خوبی برای موج‌ سواری سیاسی بر یک مساله نه ‌چندان بزرگ فرهنگی ایجاد کرد. ماجرا از این قرار بود که چند کنسرت انگشت ‌شمار در چند شهر مانند مشهد لغو مجوز شدند، درحالی که این تعداد در برابر برگزاری چند هزار کنسرت در کشور مساله چندان قابل‌ توجهی به نظر نمی ‌رسید اما با جنجال های رسانه ‌ای به یکی از مسائل اصلی تبدیل ‌شد.

طرح مساله: محمدرضا گلرومفرد، نماینده اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان مستقل در حضور رهبر انقلاب با برشمردن تعدادی از سوژه ‌های پر حاشیه خبری از موضع ‌گیری ‌های غیر عقلانی در مقوله آزادی می ‌گوید: «تکلیف مسائلی مانند جلوگیری از ورود زنان به ورزشگاه، فیلترینگ، ممنوع ‌التصویری اشخاص، لغو انگشت ‌شمار کنسرت ‌ها در میان برگزاری چند هزارتایی آنها در قانون روشن است که بعضا نه اسلام با آن مخالفتی دارد و نه جمهوری اسلامی! با این حال، سوء مدیریت در حل آنها باعث شده این مسائل، اصلی شود.

انقلابی ‌گری به معنای بی‌ قانونی و بهانه ‌تراشی نیست که جریان غیر انقلابی را طلبکار کند و به انقلاب هزینه تحمیل کند. این موضع‌ گیری ‌های غیر عقلانی در مقوله آزادی، باعث شده است در بزنگاه‌های سرنوشت‌ساز مانند انتخابات، مسائل اصلی به حاشیه رفته و آنانی که ناکارآمدی خودشان را در عدالت، استقلال و حتی آزادی نمایان کرده ‌اند با موج ‌سواری روی این مسائل، لیست‌ های تَکراری را بر گرده ملت بنشانند!»

پاسخ رهبری: رهبر معظم انقلاب در دیدار رمضانیه سال ۹۷ با دانشجویان که خرداد ماه این سال برگزار شد، با اشاره به سوال دانشجویان فرمودند: «یکی از دوستان، اینجا قضیه‌ کنسرت‌ ها را گفتند. در چند هزار کنسرت، مثلا فرض کنید که پنج کنسرت تعطیل می ‌شود؛ این را تعمیم می ‌دهند، هیاهو، فریاد و از این قبیل که «کنسرت‌ ها دارد تعطیل می ‌شود!»

حالا مثلا چند هزار کنسرت یا چند صد کنسرت اجرا شده، تعطیل هم نشده؛ [آنجا] چند کنسرت را تعطیل کرده ‌اند! فلان مدیر و فلان مدیر و فلان مدیر در مجموعه‌ مدیران – ۱۰ نفر، ۱۵ نفر، ۲۰ نفر مِن ‌باب‌ مثال- یک خطایی کرده‌ اند، یک غلطی کرده‌ اند، یک ممشای نادرستی [داشته ‌اند]، این را تعمیم می‌د هند نه‌فقط به مجموعه‌ مدیریتی کشور بلکه به مجموعه‌ نظام جمهوری اسلامی! اینها کارهای دشمن است که با برنامه ‌ریزی دارد انجام می ‌گیرد.»

آتش به اختیار

موضوع: سال ۹۶ اگرچه با یک رویداد بزرگ سیاسی در بهار این سال آغاز می ‌شود اما انتخابات هم باعث فراموشی مسائل مهم حوزه فرهنگی نمی ‌شود. اجرای سند ۲۰۳۰ برای اولین ‌بار در محافل خبری مطرح می‌شود. سکوت شورای عالی انقلاب فرهنگی در مورد این سند و اجرای آن در کشور تا زمان موضع‌ گیری صریح رهبر انقلاب در اردیبهشت ‌ماه همان سال ادامه دارد.البته این تنها مساله فرهنگی روز کشور نیست، عملکرد صدا و سیما و تولیدات سینمایی از جمله دیگر مسائلی است که در چند ماه منتهی به دیدار مورد توجه قرار م‌گیرد.

طرح مساله: دانشجویان سال ۹۶ نسبت به فعالیت دستگاه‌ های فرهنگی ناراحت بودند. یکی از دانشجویان می‌ گوید: «بودجه و امکانات فراوان در عرصه فرهنگ میان ده ‌ها نهاد عریض و طویل فرهنگی تقسیم می ‌شود و بهره ‌وری از این منظر در این نهاد‌ها بسیار پایین است.» نماینده بسیج نیز در نطق خود به انفعال شورای عالی انقلاب فرهنگی اشاره می‌ کند و می ‌افزاید: «در حوزه همین سند۲۰۳۰ مدت ‌ها مطالبه جنبش دانشجویی و روشنگری ‌های متفکران متعهد، هیچ‌ کدام از ارگان‌ های ذی ‌ربط را به تحرک جدی وادار نکرد و شاید چنانچه حضرتعالی ورود نمی‌ کردید، قضیه همچنان مسکوت مانده بود.»

پاسخ رهبری: رهبر انقلاب در واکنش به انتقادات دانشجویان به کم‌ کاری ‌های دستگاه‌ های رسمی در حوزه فرهنگ موضوع عمل آتش‌ به ‌اختیار را عنوان می ‌کنند و می ‌فرمایند: «آنجایی که احساس می ‌کنید دستگاه مرکزی اختلالی دارد و نمی ‌تواند درست مدیریت کند، آنجا آتش ‌به ‌اختیارید. یعنی باید خودتان تصمیم بگیرید، فکر کنید، پیدا کنید، حرکت کنید، اقدام کنید. گاهی‌اوقات انسان احساس می ‌کند دستگاه‌ های مرکزی فکر و فرهنگ و سیاست و مانند اینها دچار اختلالند، دچار تعطیلند؛ واقعا آدم گاهی ‌اوقات احساس می‌ کند.

حالا مثلا فرض بفرمایید این ‌‌همه ما مساله‌ فرهنگی در کشور داریم، مسائل مهم که شاید من بتوانم ۱۰ مساله‌ اصلی فرهنگی را بشمارم که اینها دچار مشکل است؛ فرض کنید مساله‌ سینما، یک مساله‌ مهم است، [یعنی] مساله‌ فرهنگی مهمی است که سینمای کشور چه جوری اداره می‌ شود، از کجا پشتیبانی می ‌شود- حالا پشتیبانی خارجی هم پیدا می ‌کنند برای فیلم ‌ها- اداره‌ هنر کشور و سینما که چیز کوچکی نیست؛ مثلا فرض کنید ۱۰ مساله‌ این‌ جوری می‌ شود پیدا کرد، [اما] ناگهان می‌ بینید مثلا فرض کنید اینکه فلان آهنگ قبل از افطار پخش بشود یا نشود، می ‌شود مساله‌ اصلی؛ نامه ‌نگاری می‌ کنند! پیدا است که این دستگاه اختلال پیدا کرده که مساله‌ اصلی را از مساله‌ فرعی تشخیص نمی ‌دهد و یک مساله‌ اصلا بی‌اعتبار بی ‌اهمیت فرعی را به‌ عنوان یک مساله‌ اصلی، درشت می ‌کنند. وقتی این‌جوری دستگاه ‌های مرکزی اختلال دارند، آن‌ وقت اینجا جای همان آتش ‌به ‌اختیاری است که عرض کردم.»

دایره خودی ‌ها را تنگ نکنید

موضوع: دومین سال از عمر دولت نهم می‌ گذرد. دیدار دانشجویان با رهبر انقلاب در ۱۷ مهر ۸۶ برگزار می‌ شود. ‌با اینکه تشکل ‌های دانشجویی در مطرح ‌شدن گفتمان عدالت ‌خواهی -که راس قوه مجریه مدعی آن بود- سهیم بودند، اما از همان سال‌ های ابتدایی زمانی که کوچک‌ ترین زاویه ‌های دولت مستقر با این گفتمان از سوی دولت باز شد، ‌به نقد آن پرداختند. شاید همین موضوع بود که باعث شد از سوی برخی متهم به ضدیت با ولایت فقیه شوند. این موضوع و موارد دیگر سبب سوال یکی از دانشجویان عضو جنبش عدالت ‌خواه دانشجویی شد و این دانشجو در این دیدار از رهبر انقلاب تعریف معنای ضد ولایت ‌فقیه را طلب می‌ کند که مورد استقبال دانشجویان نیز قرار می‌ گیرد.

طرح مساله: رهبری یک بار تعریف ضد ولایت فقیه را بکنند و اینکه نقدهایی به اجرای اصل ۴۴ قانون اساسی داریم، برخی مسئولان حرف ‌هایی را به شما منتسب می ‌کنند که در جلسات خصوصی با آنها مطرح شده است و شما در جلسات عمومی طور دیگری مطرح کرده ‌اید؛ می ‌خواستیم این طرح شائبه را برای ما و ع