فایل پاورپوینت کامل استعمار فراحاکمیت و استقلال مجازی

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل استعمار فراحاکمیت و استقلال مجازی؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل استعمار فراحاکمیت و استقلال مجازی انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 36 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل استعمار فراحاکمیت و استقلال مجازی:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل استعمار فراحاکمیت و استقلال مجازی آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل استعمار فراحاکمیت و استقلال مجازی با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل استعمار فراحاکمیت و استقلال مجازی از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل استعمار فراحاکمیت و استقلال مجازی، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل استعمار فراحاکمیت و استقلال مجازی :

استعمار یک هدف کانونی و غایی دارد که در تمامی دوره های استعماری، با وجود تغییر نوع و شکل رابطه استعمارگر-مستعمره، ثابت بوده و تداوم یافته است. اغلب صاحب نظران معتقدند این هدف غایی همان «وابستگی مستعمره» است، اما مفهوم وابستگی نیز در دوره های مختلف متحول شده و از شکلی به شکلی و نوعی به نوعی تغییر یافته است؛ به گونه ای که به طور مثال با تحصیل استقلال سیاسی توسط مستعمره، از کانال وابستگی فکری- فرهنگی اهداف استعماری دنبال شده است. از منظر نگارنده، این هدف ثابت «تصرف بازار» است که همه انواع و اشکال وابستگی ها و همه ابزارهای استعماری (از اشغال نظامی تا تهاجم فرهنگی و تحمیل الگوی مصرف استعماری به جامعه مستعمره) در خدمت تامین آن بوده اند، به گونه ای که استعمارگران به هر سرزمینی پا گذاشته اند، اولین نهادی که به تصرف خود درآورده اند، بازار مستعمره بوده و در دوره های مختلف استعماری، با ابزارهای متفاوت این تصرف را حفظ کرده اند. یادداشت حاضر در مقام اثبات این هدف کانونی نیست و در فصل سوم کتاب «حمایت هوشمند و پیشرفت اقتصادی: الگویی پویا برای رابطه دولت و بازار» که ان شاءالله به زودی منتشر خواهد شد، مفصل به این مساله پرداخته ام. آنچه در اینجا مقصود است، تبیین عصر جدیدی از استعمار است که هدف «تصرف بازار» چون دوره های گذشته در آن ثابت بوده، اما عوامل و ابزارها و حتی نوع «وابستگی» دچار تحول اساسی شده و طبیعتا مستلزم مبارزه برای نوع متفاوتی از «استقلال» است. مرور سیر تحول این ابزارها و عوامل از دوره استعمار کهنه تا فرانو، ما را در درک پدیده جدید استعماری یاری خواهد کرد.

استعمار کهنه:

در دوره استعمار کهنه، استعمارگر سرزمین مستعمره را به اشغال نظامی خود درمی آورد و استقلال سرزمینی آن را کاملا از بین می برد. یک حاکم نظامی از طرف خود در آن سرزمین منصوب می کرد و به واسطه آن حاکم، قواعد استعماری برای تصرف بازار به مستعمره تحمیل می شد. مثال مشهور این نوع استعمار، استعمار هند توسط انگلیس است. انگلیسی ها وقتی وارد هند شدند، بمبئی را پیشرفته تر از منچستر دیدند؛ این بود که در نخستین نامه ای که به ملکه نوشتند، از ضرورت صیانت از بازار انگلیس در برابر صادرات هند و در مقابل، گشایش بازار هند برای مصنوعات انگلیسی سخن گفتند: «اگر ما نتوانیم جریان تولید و صادرات هندوستان به انگلیس را معکوس کنیم، بی تردید با ورشکستگی مواجه خواهیم شد.» کمپانی هند شرقی در سال ۱۶۱۹ یک فرمان سلطنتی از «اورنگ زیب»، فرمانروای گورکانی دریافت کرد که این کمپانی را از پرداخت عوارض واردات کالا (تعرفه) به بنگال معاف می کرد. این فرمان در سال ۱۷۱۷ توسط «فرخ سیر»، فرمانروای وقت گورکانی علاوه بر بنگال، گوجارات و دکان را نیز شامل شد. این گونه بود که بنگال، قلب صنعت نساجی هند که باعث شده بود این کشور ۲۳ درصد منسوجات جهان را تولید و به آفریقا و آسیا صادر کند، در نتیجه این آزادسازی تجاری ویران شد. سال ۱۷۵۷ (در عرض ۴۰ سال) انگلیس کنترل بنگال را کاملا به دست گرفت و پیرو این «صنعت زدایی» تحمیل شده به هند، شهرهای سابقا ثروتمند این کشور تبدیل به ویرانه های فقر شدند. هند برای تامین نیاز مصرفی خود مجبور به صادرات مواد خام و واردات مصنوعات انگلیسی و عصر وابستگی آغاز شد. می توان گفت دوره استعمار کهنه با دوران «انقلاب صنعتی اول» هم پوشانی زمانی داشته است. در پی انقلاب صنعتی، قدرت تولیدی استعمارگر افزایش پیدا کرده و به بازار جدید و منابع جدید نیاز پیدا می کند. تصرف بازار مستعمرات، هر دو نیاز استعمارگر را تامین می کند. طبیعتا اولین گام برای مقابله با استعمار کهنه، مبارزه برای «استقلال سرزمینی» است، اما تحصیل استقلال سرزمینی به معنی پایان استعمار نیست.

استعمار نو:

در دوره استعمار نو، استعمارگر به سبب اینکه وارد دوره انقلاب صنعتی دوم شده و از یک سو بر قدرت تولید رقابتی اش افزوده شده و از سوی دیگر مستعمرات «صنعت زدایی» شده اند و توان رقابت با تولیدات استعمارگران را ندارند، دیگر نیازی به اشغال مستقیم سرزمین مستعمره و انتصاب یک حاکم نظامی از طرف خود نمی بینند. در این دوره، «استقلال سرزمینی» به مستعمره اعطا می شود، اما استعمارگر یک «دیکتاتور بومی» را با حمایت خود در کشور مستعمره روی کار می آورد تا قواعد استعمار را برای تصرف بازار جاری کند؛ یعنی مستعمره همچون دوره استعمار کهنه، فاقد استقلال سیاسی است. برخی صاحب نظران این سیاست استعماری جدید را «درهای باز و مرزهای بسته» (Open doors and closed frontiers) خوانده اند. دوران پهلوی در ایران، نمونه ای بارز از «استعمار نو» است. در این دوره، حکومت دست نشانده پهلوی ضمن تضعیف بخش کشاورزی و ایجاد شعبه برای کارخانه های غربی در ایران (واردات کارخانه به جای ایجاد صنایع بومی)، درهای ایران را روی واردات گسترده محصولات کشاورزی و صنعتی خارجی باز کرد، به گونه ای که برای نمونه، سهم کشاورزی در تولید ناخالص ملی ایران از ۵۰ درصد در سال ۱۳۲۰ به ۹ درصد در سال ۱۳۵۷ تقلیل پیدا کرد و حجم واردات گندم، برنج، جو، گوشت و… سر به فلک کشید. در پی نابودی بخش کشاورزی و درحالی که محصولات زراعی پاسخگوی نیاز داخلی نبود، حکومت پهلوی به واردات این محصولات از محل فروش منابع نفتی روی آورد. یعنی دقیقا همان اتفاقی که در دوره استعمار کهنه در هند رخ داد، در دوره استعمار نو در ایران شاهد آن هستیم. انقلاب اسلامی با تامین «استقلال سیاسی» به این «وابستگی سیاسی» پایان داد و فرآیند جبران عقب ماندگی نهادینه شده استعماری آغاز شد؛ اما استعمار پایان ن