فایل پاورپوینت کامل امام باقر علیه السلام و پاسخ به شبهات

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل امام باقر علیه السلام و پاسخ به شبهات – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل امام باقر علیه السلام و پاسخ به شبهات شامل 90 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل امام باقر علیه السلام و پاسخ به شبهات گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل امام باقر علیه السلام و پاسخ به شبهات با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل امام باقر علیه السلام و پاسخ به شبهات از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل امام باقر علیه السلام و پاسخ به شبهات با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل امام باقر علیه السلام و پاسخ به شبهات را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امام باقر علیه السلام و پاسخ به شبهات :

ضرورت پاسخگویی به شبهات زمان

از مسائلی که بر هر عالمی فرض و لازم است، این است که اوّلا شبهات و پرسشهای عصر خود را به خوبی بداند و به عمق و ریشه های آن آشنا باشد و ثانیا در حدّ توان خویش تلاش کند که به این شبهات از هر طریقی به روز پاسخ دهد؛ چه از طریق سخنرانی، مناظره و گفتگوی مستقیم و چهره به چهره و چه از طریق قلم و نوشتن کتاب. عالم ربانی آن است که به این وظیفه به عنوان مرزداری واقعی از اسلام و تشیّع عمل نماید و از نوشتن کتابهایی که نیاز و ضروری نیست، پرهیز کند و تمام نیروها و بودجه ها را صرف نیازهای فوری و ضروری عصر، که دفع شبهات است، بنماید.

استاد مطهّری(ره) که جان خویش را در این راه گذاشت، می گوید: «… تنها چیزی که در همه نوشته هایم آن را هدف قرار داده ام، حلّ مشکلات و پاسخگویی به سؤالاتی است که در زمینه مسائل اسلامی در عصر ما مطرح است… انتشارات مذهبی ما از نظر نظم، وضع نامطلوبی دارد. بگذریم از آثار و نوشته هایی که اساساً مضرّ و مایه بی آبرویی است. آثار و نوشته های مفید و سودمند ما نیز با برآورد قبلی نیست؛ یعنی بر اساس محاسبه احتیاجات و درجه بندی ضرورتها صورت نگرفته است… از این نظر مانند کشوری هستیم که اقتصادش هیچ پایه اجتماعی ندارد… و همه چیز به دست تصادف سپرده شده است.»[۱]

امروز با تبلیغات شدیدی که دشمن دارد، بر عالِم مبلّغ و حتی طلبه لازم است خود را برای شبهات مردم آماده کند و همچون پیشوایان خود در دفع شبهات از اذهان جوانان مسلمان و شیعه پیش قدم باشد.

حضرت باقر(ع) به خوبی این مسئله را درک کرده بود و با شناخت عمیق، شبهات و پرسشها را پاسخ می گفت و به زیبایی حق را اثبات و باطل را رسوا می ساخت.

امتیاز پاسخهای حضرت باقر(ع)

۱- پاسخگویی به تمام شبهات: از آنجا که علوم امامان و از جمله حضرت باقر(ع) برگرفته از علم الهی است، رشته تخصّصی و پاسخگویی به شبهاتی که در اندازه تخصّص باشد، برای او مطرح نیست؛ امام با تمام علوم آشناست و پاسخگوی هرگونه شبهه و پرسش از طرف هر کس و هر فرقه ای می باشد. هرگز شنیده نشده که ائمه(ع) در جایی بگویند: من پاسخ این شبهه و یا این پرسش را نمی دانم و یا فعلاً حضور ذهنی ندارم، باید مراجعه کنم. از سخت ترین شبهات علمی و فلسفی گرفته تا ساده ترین پرسشها را به راحتی پاسخ می دادند.

۲- پاسخهای قرآنی: جوابهای حضرت بر محور قرآن دور می زد و در جایی که لازم بود از سنّت پیامبر(ص) و استدلالهای عقلی نیز بهره می برد. راز استفاده از قرآن، مقبولیت همگانی آن است؛ یعنی تمام گروه های اسلامی با هر فکری قرآن و استدلالهای قرآنی را می پذیرند.

۳- در پاسخ پرسشها و یا در مناظرات علاوه بر پاسخگویی، اشتباهاتی که در شیوه پرسش وجود دارد را نیز اصلاح می فرمود و از کنار آن ساده و راحت نمی گذشت.

۴- پاسخها را به جایی منتهی می فرمود که هیچ راه فراری برای مخالف باقی نمی گذارد و آن چنان استدلال را محکم بیان می کرد که فرد مقابل، جز پذیرفتن و تسلیم شدن، راهی دیگر برای خود نمی دید.

با توجه به نکات فوق نمونه هایی از پاسخها و مناظرات حضرت باقر(ع) را در چند بخش ارائه می کنیم:

الف) پرسشها و شبهات درباره توحید

۱- عینیّت صفات خداوند با ذات او: گروهی ذات الهی را فاقد صفات و گروهی صفات را (همچون اشاعره ) زاید بر ذات می دانند؛[۲] امّا شیعه به برکت وصل به منبع علم اهل بیت(ع) قائل به عینیّت صفات ذاتی با ذات الهی است. حضرت باقر(ع) این معنای عمیق را برای عقل بشری که به راحتی نمی تواند به حقیقت آن برسد، بیان نموده است.

«محمد بن مسلم» می گوید: به حضرت ابی جعفر باقر(ع) عرض کردم: «جُعِلْتُ فِدَاکَ یَزْعُمُ قَوْمٌ منْ أَهلِ الْعرَاقِ أَنهُ یسْمَعُ بِغَیْرِ الَّذِی یُبْصِرُ وَ یبْصِرُ بغَیْرِ الَّذِی یَسْمَعُ؛ فدایت شوم! گروهی از مردم عراق (اشاعره یا مجسّمه) گمان می کنند که خداوند به غیر آن چیزی که می بیند می شنود، و به غیر آن چیزی که می شنود می بیند.»

حضرت در پاسخ فرمود: «کذَبُوا وَ أَلْحَدُوا وَ شَبَّهُوا تَعَالَی اللَّهُ عَنْ ذَلِکَ إِنَّهُ سَمِیعٌ بَصِیرٌ یَسْمَعُ بِمَا یُبْصِرُ وَ یُبْصِرُ بِمَا یَسْمَع؛ دروغ گفته اند و ملحد شده اند و خدای بلندمرتبه را به خلقش تشبیه کرده اند. خداوند از آن بلندمرتبه تر است، شنوا و بینا است؛ می شنود با چیزی (و ذاتی) که می بیند، و می شنود با چیزی که می شنود. (یعنی صفات او عین ذاتش است. لذا همان ذاتی که سمیع است، بصیر نیز هست).»

«محمد بن مسلم» عرض کرد: عده ای گمان می برند که: «اَنَّهُ بَصِیرٌ عَلَی مَا یَعْقِلُونَهُ؛ خداوند بینا است، طبق آنچه آنها تعقل می کنند؟»[۳]

مرحوم مجلسی(ره) در توضیح «اَنَّهُ بَصِیرٌ عَلَی مَا یَعْقِلُونَهُ»؛ فرموده است: «یا مراد «ابْصَارُ بِآلهِ البَصَرِ؛ دیدن به وسیله آلت بصر (یعنی چشم) است که در این صورت نقل کلام اهل مجسّمه است (که قائل اند خداوند چشم دارد) و یا به اعتبار صفات زائده قائم به ذات است که در این صورت نقل قول اشاعره می شود. جواب این است که کسی اینگونه تصور می شود که دارای صفات مخلوق باشد.

و یا مراد این است که خداوند منزه است از اینکه متّصف شود به آنچه که در عقل و خیالها به تصویر کشیده می شود، خلاصه این است که آنان آنچه در ذهن خود می سازند، برای خداوند به عنوان صفات اثبات می کنند و خداوند، منزه است از مشابهت و مشارکت با مخلوق در صفات امکانی.»[۴]

خداوند ازلی است: از پرسشهایی که امروز نیز جوانها مطرح می کنند این است که: اگر خداوند همه چیز را آفریده است، خود خداوند را چه کسی آفریده؟ این پرسش به خاطر عدم توجه به این معنی است که وجود ممکن و حادث؛ یعنی پدیده و آفریده شده، به علت نیاز دارد، نه وجود واجب الوجود و کسی که هستی او ذاتی اوست. به بیان دیگر هر پدیده و حادث و معلول به علّت نیاز دارد، نه هر وجودی و علّتی که غیر معلول است. این شبهه از قدیم نیز مطرح بوده است.

«نافع بن ازرق» که از خوارج است و انحراف فکری دارد، به حضرت باقر(ع) عرض کرد: «أَخْبِرْنِی عَنِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مَتَی کَانَ؟ فقَالَ: مَتَی لَمْ یَکُنْ حَتَّی أُخْبِرَکَ مَتَی کَانَ؟! سُبْحَانَ مَنْ لَمْ یَزَلْ وَ لَا یَزَالُ فَرْداً صمَداً لَمْ یَتَّخِذْ صَاحِبَهً وَ لَا وَلَداً؛[۵] خبر بده مرا از خداوند عزیز و جلیل که از چه زمانی بوده است؟ حضرت فرمود: کی بوده که خدا وجود نداشته، تا من خبرت دهم که از کجا بوده است؟ منزه است کسی که همیشه بوده است و خواهد بود؛ در حالی که یکتا، بی نیاز و بدون شریک و فرزند است.»

خداوند خود خالق زمان است؛ چون وجودش ازلی است و وجودش ذاتی او می باشد، پس این پرسش معنی ندارد که خداوند چه زمانی بوده است.

خدا با چشم دیده نمی شود: کسانی که از اهل بیت(ع) فاصله گرفتند، در ساده ترین مسائل توحیدی دچار انحراف شدند. مسئله دیدن خداوند در دنیا و یا در آخرت از مسلّمات مذاهب مختلف اهل سنّت به حساب می آید؛ ولی امامان ما در مقابل این انحراف مقاومت می کردند و صد البته معنای صحیح دیدن خدا را نیز بیان می فرمودند.

«عبد الله بن سنان» از پدرش نقل کرد که: خدمت حضرت ابی جعفر امام باقر(ع) بود که مردی از خوارج وارد شد و عرض کرد: ای ابوجعفر! چه چیزی را می پرستی؟ حضرت فرمود: خدا را می پرستم.

عرض کرد: او را دیده ای؟ فرمود: «بَلَی. لَم ترَهُ الْعُیُونُ بِمُشَاهَدَهِ الْأَبْصَارِ، وَ لَکِنْ رَأَتْهُ الْقُلُوبُ بِحَقَائِقِ الْإِیمَانِ، لَا یُعْرَفُ بِالْقِیَاسِ، وَ لَا یُدْرَکُ بِالْحَوَاسِّ، وَ لَا یُشَبَّهُ بِالنَّاسِ، مَوْصُوفٌ بِالْآیَاتِ، مَعْرُوفٌ بِالدَّلَالَاتِ، لَا یجُورُ فی حکْمِهِ، ذَلِکَ اللَّهُ لا إِلَهَ إِلَّا هُوَ، قَالَ: فَخَرَجَ الرَّجُلُ وَ هُوَ یَقُولُ: (اللَّه أَعْلَمُ حَیْثُ یَجْعَلُ رِسالَتَه)؛ بله؛ اما چشمها او را با مشاهده (چشم ) نمی بینند؛ ولکن قلبها با حقیقت ایمان او را مشاهده می کنند. او با قیاس (به دیگر موجودات) شناخته نمی شود و با حواس قابل درک نیست، و به مردم (نیز) شباهت ندارد؛ (بلکه) با نشانه ها توصیف می شود و با راهنماییها (ی عقل و فطرت و… ) شناخته می شود. در حکمش ستم روا نمی دارد. این است خدای یگانه و معبود یکتا.»

راوی می گوید: مرد خارجی از نزد حضرت باقر(ع) خارج شد، در حالی که می گفت: «خدا داناتر است که رسالت خویش را کجا قرار دهد (و چه کسی را به عنوان پیامبر و امام انتخاب نماید).»[۶]

معنای غضب خدا: عده ای خیال می کنند که خشم و غضب در خداوند به معنای اوج عصبانیت و غلیان خون در انسان است، و حالی آنکه معنای غضب خداوند در واقع منع رحمت و فرو فرستادن عذاب می باشد. چنان که خوشحالی در خداوند به معنای انفعالی و حالت انبساط نیست؛ بلکه به معنای رضایت دادن به کاری است.

در زمان حضرت باقر(ع) گویا معنایِ درستِ غضب و خشمِ خدا را هضم نکرده بودند و به معنای خشم و غضبِ انسان می گرفتند.

«عمرو بن عبید» بر امام باقر(ع) وارد شد. عرض کرد: «فدایت شوم! از معنای این آیه به من خبر دهید: (وَ مَنْ یَحْلِلْ عَلَیْهِ غَضَبِی فَقَدْ هَوی)؛[۷] «کسی که مورد غضب من قرار گیرد، هلاک خواهد شد.» معنای این غضب چیست؟

«قَالَ: الْعَذَابُ یَا عَمْرُو! إِنَّمَا یَغْضَبُ الْمَخْلُوقُ الَّذِی یَأْتِیهِ الشَّیْ ءُ فیَسْتَفِزُّهُ وَ یغَیِّرُهُ عَنِ الْحَالِ الَّتِی هُوَ بِهَا إِلَی غَیْرِهَا فَمَنْ زَعَمَ أَنَّ اللَّهَ یُغَیِّرُهُ الْغضَبُ وَ الرِّضا، وَ یَزُولُ عَنْهُ مِنْ هَذَا اِلَی هَذَا، فَقَدْ وَصفَهُ بصِفَهِ الْمخْلُوقِ؛[۸] فرمود: (مقصود) عذاب است ای عمرو! همانا مخلوق است که خشمناک می شود، بخاطر چیزی که پیش می آید، پس از حالت عادی خارج شده، به حالت غیر عادی تغییر جهت می دهد (و خونش به جوش می آید) پس هر کسی گمان برد که خدا را نیز غضب و خشم تغییر داده و از حالت (رضایتمندی) به حالت خشم تغییر حالت می دهد، پس او را به صفت مخلوق توصیف نموده است.»

خدا به صورت آدم: «محمد بن مسلم» می گوید: از ابا جعفر (امام باقر(ع) ) درباره این روایت پرسیدم: «اَنَّ الله خَلَقَ آدَمَ عَلَی صُورَتِهِ؛ خداوند آدم را بر صورت خودش آفرید. (که ظاهر آن تأیید سخنان مجسّمه است)؟»

«فقَالَ: هیَ صُورَهٌ مُحْدَثَهٌ مخْلُوقَهٌ، اصطَفَاهَا اللَّهُ وَ اخْتَارَهَا عَلَی سائِرِ الصوَرِ الْمُخْتَلِفَهِ، فَأَضَافَهَا إِلَی نَفْسِهِ، کَمَا أَضَافَ الْکَعْبَهَ إِلَی نَفْسِهِ، وَ الرُّوحَ إِلَی نَفْسِهِ، فَقَالَ: «بَیْتِی» وَ قَالَ: نَفَخْتُ فیهِ منْ رُوحِی؛[۹] پس حضرت(ع) فرمود: مراد از صورت، صورت پدیده و خلق شده ای است که خداوند آن را برگزید و اختیار نمود و بر صورتهای مختلف دیگر برتری داد. پس [بخاطر همین برتری] آن را به خود نسبت داد [و فرمود: علی صورته] چنانکه کعبه و روح را به خود نسبت داد و فرمود: «خانه من» و فرمود: «از روحم در آن دمیدم.»

احتمال می رود ضمیر «علی صورته» به خود آدم برگردد که در این صورت، شبهه ای پیش نمی آید که خداوند آدم را بر صورت خود آدم آفرید.

در ادامه به یک شبهه دیگر نیز پاسخ داده شده و آن این است که قرآن می فرماید: (نَفَخْتُ فیِهِ مِنْ رُوحِی)؛[۱۰] «از روحم در انسان دمیدم.» این نفخ و دمیدن، چگونه بوده است؟

اگر خداوند از روح خود دمیده؛ پس چگونه این روح گمراه و آلوده می شود؟ و چرا به جهنم می رود؟ و اصلاً معنای اینکه از روح خود دمیده است، چیست؟ حضرت باقر(ع) به این شبهه نیز پاسخ داده است که مراد از «نَفَخْتُ» همان «خَلَقْتُ» است و اضافه روح به خداوند اضافه تشریفی است.

در روایت دیگری از «محمد بن مسلم» به صورت مستقل به این پرسش پرداخته است.

وی از حضرت باقر(ع) پرسید: معنای این سخنِ خدای عزیز و جلیل چیست که می فرماید: (نَفَخْتُ فیِهِ منْ رُوحِی)؛[۱۱] «از روحم در انسان دمیدم.» این نفخ و دمیدن چگونه بوده است؟

حضرت فرمود: «إِنَّ الرُّوحَ مُتَحَرِّکٌ کَالرِّیحِ، وَ إِنَّمَا سُمِّیَ رُوحاً لِأَنَّهُ اشْتُقَّ اسْمُهُ مِنَ الرِّیحِ وَ إِنَّمَا أَخْرَجَهُ عَلَی لَفْظَهِ الرُّوحِ لِأَنَّ الرُّوح مجَانِسٌ لِلرِّیحِ، وَ إِنَّمَا أَضَافَهُ إِلَی نفْسِهِ لِأَنهُ اصْطَفَاهُ عَلَی سَائِرِ الْأَرْوَاحِ، کَمَا اصْطَفَی بَیْتاً مِنَ الْبُیُوتِ. فَقَالَ: «بَیْتِی» وَ قَالَ لِرَسُولٍ مِنَ الرُّسُلِ: «خَلِیلِی» وَ أَشْبَاهِ ذَلِکَ، وَ کُلُّ ذَلِکَ مَخْلُوقٌ مَصْنُوعٌ مُحْدَثٌ مَرْبُوبٌ مُدَبَّر؛[۱۲] روح همچون باد متحرک است و به این جهت روح نامیده شده است که از ریح، مشتق شده و چون با ریح، هم سنخ است، روح، نامیده شده است.

خداوند روح را به خود نسبت داد؛ زیرا روح (انسان) را بر سایر روحها برتری داد؛ چنان که خانه ای از خانه ها (کعبه) را به خود نسبت داد و فرمود: «خانه من» و به رسولی از رسولان (حضرت ابراهیم(ع) ) فرمود: «دوست من» و امثال آن. تمام اینها مخلوق و ساخته شده و تحت تربیت و مدیریت الهی است.»

به قول مرحوم علامه: «روح مخلوق مستقیم الهی است که با امر ملکوتی حق «کُنْ» بدون دخالت اسباب طبیعی و طی کردن مراحل تدریجی زمانی و مکانی آفریده شده است.»[۱۳] و این نسبت به خدا، انتساب از باب تکریم و حرمت گزاری است.

ب) پرسشها و شبهات دربار اهل بیت(ع)

۱- امام علی(ع)

«نافع بن ارزق» که از گروه خوارج بود، نزد امام محمّد باقر(ع) آمد و نشست و از حلال و حرام پرسید. آنگاه حضرت فرمود: به این مارقین (از دین خارج شده) بگو: چرا جدایی از امیرمؤمنان(ع) را حلال شمردید، در صورتی که قبلاً خون خویش را در کنار او و در راه اطاعت از او نثار می کردید و یاری او را موجب نزدیکی به خدا می دانستید؟!

حضرت افزود: آنان در پاسخ خواهند گفت که او در دین خدا حکَم قرار داد. به آنان بگو: خداوند در شریعت پیامبر خود دو مرد ازخلق خویش را [در مورد زوجین] حکم قرار نداده است؟ پس فرموده: «و اگر از جدایی و شکاف میان آنها بیم داشتید داوری از خانواد شوهر و