فایل پاورپوینت کامل تحلیل جایگاه معراج پیامبر اکرم در تفسیر کشف الاسرار میبدی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل تحلیل جایگاه معراج پیامبر اکرم در تفسیر کشف الاسرار میبدی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل تحلیل جایگاه معراج پیامبر اکرم در تفسیر کشف الاسرار میبدی شامل 109 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل تحلیل جایگاه معراج پیامبر اکرم در تفسیر کشف الاسرار میبدی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل تحلیل جایگاه معراج پیامبر اکرم در تفسیر کشف الاسرار میبدی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تحلیل جایگاه معراج پیامبر اکرم در تفسیر کشف الاسرار میبدی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تحلیل جایگاه معراج پیامبر اکرم در تفسیر کشف الاسرار میبدی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تحلیل جایگاه معراج پیامبر اکرم در تفسیر کشف الاسرار میبدی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تحلیل جایگاه معراج پیامبر اکرم در تفسیر کشف الاسرار میبدی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تحلیل جایگاه معراج پیامبر اکرم در تفسیر کشف الاسرار میبدی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تحلیل جایگاه معراج پیامبر اکرم در تفسیر کشف الاسرار میبدی :

مقدمه

با ظهور اسلام، بحث درباره شخصیت پیامبر(ص) به یکی از چالش ها و دغدغه های اصلی مسلمانان تبدیل شد. جدای از دلایل بروز و ظهور چنین چالش درازدامنی در دنیای اسلام، بررسی تبیین های مختلفی که متکلمان، عرفا، فلاسفه و مفسران از شخصیت پیامبر اکرم(ص) عرضه کرده اند، می تواند ما را در فهم بهتر تاریخ تطور اندیشه اسلامی؛ ساختار و مفاهیم متون کلامی، فلسفی و عرفانی؛ و تبیین روابط اندیشه ای میان صاحبان ایده ها و تفکرات یاری دهد. به عقیده برخی از محققان (نیکلسون، ۱۳۷۴: ۲۷) مسلمانان در دوران آغازین چهره ای تاریخی از پیامبر در ذهن داشته اند؛ پیامبری که رهبر جامعه اسلامی است و بشری است مانند سایر مردم. پیامبری که اگر چه رهبری والا و استثنایی بوده، زندگی ای عادی داشته است، پیامبری که هرگز خدا را رؤیت نکرده و از آینده بی خبر است (مگر از راه وحی). به عقیده این دسته از محققان گسترش مرزهای اسلام و مواجهه مسلمین با تفکرات و اندیشه های رایج در دیگر ملل و ادیان، باعث حرکت مسلمانان به سمت ترسیم چهره ای اسطوره ای از پیامبر شده است. این چهره اسطوره ای که بعدها در نظریه انسان کامل و نور محمدی و حقیقت محمدیه وجه شاخص تفکر فرقه های متعددی در جهان اسلام شد، بیشتر مبتنی بر تبیین ارتباط واحد با کثیر است. پایبندی به قاعده الواحد موجب تمایل اندیشمندان مسلمان به در نظر گرفتن وسایط در خلقت شد. حکمای مشائی با طرح عقول عشره، اشراقیون با طرح انوار قاهره طولیه، و صوفیه با طرح نظریه انسان کامل ارتباط واحد با کثیر را تبیین نمودند. مانند همه موارد مشابه، یکی از محمل های تبیین و توجیه چنین نظریاتی رجوع به قرآن و حدیث، و در پاره ای موارد جعل حدیث به نفع نظریه خود است.

متصوفه و تبیین شخصیت پیامبر

یکی از مهم ترین پایه های جهان بینی عرفانی، نظریه انسان کامل و حقیقت محمدیه است. نظریه انسان کامل آن گونه که ابن عربی آن را وضع می کند، بی شک در گذشته صوفیه، حتی در عرفان زاهدان قرون نخستین و در قرآن و حدیث ریشه دارد. به نظر می رسد در شکل گیری نظریه انسان کامل محمدی که واسطه آفرینش هستی و آینه تمام نمای خداوند است، تجربه های صوفیانه در درک و شهود شعور واحد حاکم بر هستی از سویی و مباحث نظری و عقلی از سوی دیگر دخیل بوده است؛ تجربه هایی که به شکل گنگ در شطحیات عارفان قرون سوم و چهارم و پنجم وجود داشته و ابن عربی با نبوغ خود آنها را به صدا درآورده و با قابل فهم کردن آنها در محدوده مفاهیمی چون تجلی، تشبیه و تنزیه کمک کرده تا ما معنای آن شهودها و تجربه ها را در ملاقات با خداوند و دیدار او و انا الحق گفتن، دریابیم. انسان کامل ابن عربی در پرتوی دو نظریه تجلی و علم الاسما توجیه می شود؛ این حقیقت روح عالم است و مظهر کامل ترین اسم خداوند؛ یعنی اسم اعظم است. او دلیل و سبب و هدف اصلی خلقت است و اگر او نبود، عالمی خلق نمی شد؛ چرا که دلیل خلقت حب الهی به ظهور و بروز ذات در قالب مظاهر اسما و صفات و رؤیت جمال و کمال حق در آیینه غیر است (رحیمیان، ۱۳۸۳: ۲۲۱). با این تفسیر از هستی، خدای اندیشه عارفانه از خدای اندیشه متکلمانه متفاوت می شود.

خدای عارفان، خدای متجلی است و خدای متکلمان، خدای خالقِ از عدم. در اندیشه ای که خداوند، خالقِ از عدم است، بینونیتی تام میان خلق و حق برقرار است و واسطه ای را نمی توان برای خلقت تصور نمود. در این اندیشه پیامبران تنها، پیام آورانی مجهز به سلاح وحی هستند و فرقی با سایر مخلوقات از حیث شأنیت ندارند؛ اما در اندیشه عارفانه بین خدای متجلی و مجلای ظهور او ارتباطی مستقیم برقرار است؛ و خلق شئون وجودی او است؛ در این اندیشه اشیاء مظاهر اسمای الهی هستند و انسان ها هر کدام مظهر اسمی از اسماءالله. در این نحوه از تفکر انسان ها در مراتب اسمای الهی در سیر و سلوک اند، بعضی کامل تر از بعضی دیگرند و انسان کامل کامل ترین مظهر است. در این نحوه از اندیشه انسان کامل سبقه ای ازلی می یابد و حق گونه می شود و از شخصیتی تاریخی به مفهوم یا حقیقتی ازلی و ابدی تبدیل می شود. در این تبیین حتی رسول الله(ص) ظهوری می شود از ظهورات آن حقیقت. عارفان مسلمان برای تبیین اندیشه خود و حرکت از چهره تاریخی به سیمایی ازلی، ناچار از رجوع به قرآن و حدیث بوده اند. سخنان بسیاری که در حواشی برخی از آیات و احادیثی چون «اوّل ما خلق الله العقل، یا القلم و یا نوری»، «ان الله خلق آدم علی صورته»، «کنت کنزاً مخفیا» و. . . شده است، راجع به همین تلاش است. مفسران قرآن نیز متناسب با مذهب فکری خویش باید به تفسیر و تأویل آیاتی که مغایر با اندیشه آنان در تبیین شخصیت پیامبر بود، می پرداختند. آنان باید آیاتی چون «الم یجدک یتیماً فآوی و وجدک ضالاً فهدی» را به گونه ای تفسیر کنند که با مسئله ازلیت حقیقت پیامبر(ص) مغایر نباشد و در مقابل باید آیاتی را بیابند که به آنان در تبیین اندیشه خود کمک کند. بررسی این تلاش ها در متون تفسیری مسلمانان، موضوعی جذاب و پرفایده برای پژوهش است. این نوشتار هم بنا دارد تا با توجه به دسته مهمی از آیات مورد توجه مفسران برای تبیین اندیشه های خود در باب پیامبر، و واکاوی یکی از تفاسیر عرفانی مهم در حوزه زبان فارسی، به درک بهتری از اندیشه های مفسر درباره حقیقت محمدیه و انسان کامل پی ببرد. برای نیل به مقصود خود با تکیه بر تفسیر کشف الاسرار (نوبت دوم و سوم تفسیر)، نکات مورد توجه میبدی را در مسئله معراج، با مبانی نظریه انسان کامل (نور محمدی) مقایسه و تلاش کرده ایم به توصیفی دقیق از سیمای پیامبر، از منظر او دست یابیم.

میبدی و تفسیر عارفانه از قرآن

تفسیر کشف الاسرار میبدی از تفاسیر عارفانه مهمی است که فارغ از زمان تألیفش بیانی ساده در تبیین مبادی مبانی متصوفه دارد. تفسیر بر دو بخش تقسیم می شود و میبدی به شکلی هوشمندانه میان آن دو با عبارات النّوبه الثانیه و الثالثه جدایی افکنده است. نوبت دوم تفسیر او کاملاً رسمی و به شیوه قاطبه مفسّران تاریخ اسلام است؛ در این نوبت پررنگ ترین شاخصه فکری او دفاع تام و تمام از اشعریت در عرصه کلام، و از سنّی گری در عرصه فقاهت است. به رغم اهمّیتِ نوبتِ دومِِِ تفسیرِِِ او به دلیل اشتمالش بر اسرائیلیات و مباحث کلامی و قصص و تاریخ و. . . ، شاخصه و وجه تمایز و اهمّیت کشف الاسرار در نوبت سوم است. نوبت سوم نیز مانند نوبت دوم از اصول اعتقادی اشعریت فراتر نمی رود و تنها به عرفان خراسان، البتّه عرفانی کاملاً شریعت مدار، نزدیک می شود. او در عرفان خویش هیچ گاه تلاش نمی کند که از مرزهای ظاهر بگذرد، و کاملاً به اشعریتی که با اندیشه های عارفانه تلطیف شده است، پایبند است. با همه تأثیری که اشعریت بر اندیشه و بیان او نهاده است، اصل نگاه عارفانه مبنی بر تفکیک میان ظاهر و باطن در ذهن و زبان او جاری است و به عقیده او همانند انسان و جهان، قرآن نیز ظاهر و باطنی دارد؛ میبدی با تفکیک میان احکام شریعت و طریقت یا همان ظاهر و باطن سعی می کند پارادوکس هایی چون مسئله جبر و اختیار و ارتباط آن با جزای الهی در آخرت، عدل، فضل، کسب، علم و. . . را از میان ببرد.

میبدی و تبیین او از فضیلت و جامعیت پیامبر

از دید میبدی پیامبر اکرم (ص) متّصف به صفات همه پیامبران الهی است؛ خُلق آدم(ع)، معرفت شیث(ع)، شجاعت نوح(ع)، رفاء ابراهیم(ع)، رضای اسحاق (ع)، قوّت یعقوب(ع)، حسن یوسف(ع)، شدّت موسی(ع)، وقار الیاس(ع)، صبر ایوب(ع)، طاعت یونس(ع)، صوت داوود (ع)، فصاحت صالح(ع)، زهد یحیی(ع)، عصمت عیسی(ع)، حب دانیال(ع) و جهاد یوشع(ع) را خداوند به او اعطا کرده است (میبدی، ۱۳۷۱، ج۶: ۴۶۰ و ج۱۰: ۱۸۸)؛ این جامعیت پیامبر نسبت به صفات انبیای دیگر را می توان در نظریات عرفای بعدی به صورت مقام جامع (جامع اسما و صفات) مشاهده کرد. جامعیت پیامبر در معجزه او، قرآن کریم، نیز تجلّی دارد و قرآن مجموع کتاب های الهی پیامبران دیگر است؛ اوراق آدم(ع) و صحف شیث و ادریس و ابراهیم و موسی (علیهم السّلام)، همگی در تورات و انجیل و زبور و هر چه در این سه است در قرآن مجموع است (همان، ج۱۰: ۶۰۶)؛ البتّه میبدی به جامع بودن صفت پیامبر(ص) نسبت به صفات انبیای دیگر قناعت نکرده و در این اندیشه فراتر رفته است و صفات پیامبران دیگر را شعاعی از آفتاب دولت احمدی می داند. همه عالم طفیل جاه احمدند و بر هر یک از پیامبران شعاعی از وی تافته و از آنان بهره یافته اند؛ تکریم آدم (ع)، رفعت ادریس(ع)، شرف نوح(ع)، خُلّت خلیل(ع)، عزّ موسی(ع) و عیش عیسی(ع) همه از ناحیه وجود او بوده است (همان، ج۹: ۲۱۷)، این تعبیر به نظریه عرفانی حقیقت محمّدیه بسیار نزدیک است.

از سوی دیگر این جامعیت گویای فضیلت و برتری مقام پیامبر نسبت به دیگر انبیا و معجزه او نسبت به معجزه آنان است؛ لذا همه پیامبران آرزومند درک حضرت خاتم هستند، که طمع بیهوده ای است؛ چرا که آنان غبار مرکب وی را نیز درک نخواهند کرد (همان، ج۳: ۴۲۳). معجزه پیامبر هم به تبع برتری او، برترین معجزه است. پیامبران دیگر نه مانند او بوده اند و نه برهان نبوّتی چون برهان او داشته اند: برهان نبوّت ابراهیم، موسی و عیسی (آتش دشمنان، ید بیضا و احیای اموات )، همه اموری آشکار و محل اطّلاع چشم ها بوده است؛ در حالی که معجزه مصطفی(ص) محل اطّلاع دل هاست؛ البتّه پیامبر به واسطه جامعیتش معجزاتی که محل اطّلاع چشم ها باشد؛ چون انشقاق قمر، تسبیح حجر، کلام ذئب و. . . دارد؛ امّا معجزه ای که به آن تحدّی می کند، کلام خداست: «ای محمّد چون به امّت روی، دمی و عصایی با خود مبر که دم نصیب بیماران بود و عصا راندن خران را شاید. تو صفت قدم ما به شحنگی با خود ببر تا معجزت تو صفت ما بود نه صفت تو، تا چنان که پیغامبران چون تو نه اند معجزت ایشان نیز چون معجزت تو نباشد» (همان، ج۷: ۳۹ و ج۸: ۲۵۳).

پیامبران دیگر مقدّمه حضور و ظهور محمّد(ص)اند. آدم و موسی و دیگران می آیند تا مقدّمات کار محمّد را مهیا کنند و هر یک بسان وزیر و بشیر و منجّم و کدخدا و سپاه سالار و حاجب در درگاه پادشاهی او خدمت می کنند (همان، ج۱: ۶۸۳). به همین دلیل نیز میان صحابه پیامبر که او را درک کرده اند و انبیا که فیض و سعادت درک او را نداشته اند، تفاوت بسیار است (همان، ج۸: ۱۱۲). رسول خدا از منظری نتیجه و مؤخّره همه انبیاست و از منظر دیگر مقدّمه، اکمل و جامع آنها.

این برتری در اخبار معراج نیز آمده و مورد تأیید میبدی است. طبق این اعتقاد خداوند اگر به ابراهیم خُلّت داده، به محمّد نیز محبّت داده است؛ اگر با موسی به واسطه، با محمّد بی واسطه سخن گفته؛ اگر ادریس را به آسمان رسانیده و مملکت داده، به محمّد سبع مثانی و قرآن عظیم هدیه کرده است (همان، ج۱۰: ۵۹۳).

معراج در تفسیر کشف الاسرار

قرآن کریم در آیه اوّل سوره بنی اسرائیل و آیات ابتدایی سوره نجم به معراج پیامبر(ص) اشاره کرده است.

حرکت شبانه پیامبر از مسجدالحرام به مسجدالاقصی؛ دیدن آیات الهی در این سفر شبانه؛ نزدیک شدن و بازگشتن پیامبر به اندازه قاب قوسین و سدره المنتهی؛ انکار سفر پیامبر و آنچه دیده است از سوی مشرکان، مجموع اطلاعاتی است که از این آیات استخراج می شود. میبدی با استفاده روایات متعددی که در باب معراج پیامبر از صحابه صادر شده است، به بازسازی واقعه می پردازد. ما در اینجا خلاصه ای از گزارش وی را می آوریم.

جبرئیل پیامبر را که در خانه ام هانی یا کعبه، در روز دوشنبه ۱۳ ربیع الاول، یک سال پیش از هجرت، یا ۱۹ رمضان هجده ماه پیش از بعثت، از خواب بیدار می کند و به سقایه زمزم می برد، شکم مبارک را تا سینه می شکافد و باطن حضرت را با آب زمزم می شوید و از طشت زرینی که به دست میکائیل است، توری پر از ایمان و حکمت را در شکم رسول(ص) می نهد و به پیامبر از این شکفتن و بر هم برآوردن شکم هیچ رنجی نمی رسد، سپس به پیامبر می گوید که برخیز که تا به درگاه خداوند برویم. پیامبر بر براق که در میان صفا و مروه ایستاده و رویی چون روی مردم و گوشی چون گوش فیل و عرفی چون عرف اسب و پایی چون پای شتر دارد و. . . سوار می شود. براق چون پیامبر بر پشت وی دست می نهد می رمد، جبرئیل براق را آرام می کند و به او می گوید که هرگز پیامبری گرامی تر از محمد(ص) بر او ننشسته است، براق با شنیدن این جمله از تواضع شکم خود بر زمین می نهد، جبرئیل رکاب پیامبر(ص) می گیرد تا برنشیند و میکائیل جامه حضرت را راست می دارد تا حضرت حرکت کنند. جبرئیل از راست و میکائیل از چپ و اسرافیل از پیش، همراه با حضرت حرکت می کنند. ایشان سوار بر براق از مسجدالحرام به مسجدالاقصی که سرزمینی مقدس و برکت داده شده است، می روند. در مسیر از سمت راست سه بار ندایی می شنود که ای محمد آرام گیر تا از تو سؤالی بپرسم ولی پیامبر به او توجهی نمی کند، سپس سه بار از سمت چپ همین ندا را می شنود به آن نیز توجهی نمی کند و می گذرد؛ چون فراتر می رود زنی را می بیند با زیور بسیار به او نیز توجهی نمی کند. جبرئیل به پیامبر می گوید که منادی اول داعیه یهود و منادی دوم داعیه مسیحیان بود و اگر هر یک را اجابت می کردی، امت تو به دین آنان درمی آمد و آن پیرزن دنیا بود و اگر به او توجه می کردی امت تو دنیا را بر آخرت برمی گزیدند. آنها سپس از نخلستانی در یثرب، مدین (طور سینا) و بیت لحم (محل ولادت عیسی(ع)) می گذرند و در هر کدام نماز می گزارند. در راه بیت لحم حضرت تشنه می شوند، فرشته ای با سه ظرف از شیر و عسل و خمر به استقبال ایشان می رود، پیامبر از شیر و عسل می نوشد و از خوردن خمر امتناع می کند؛ جبرئیل به حضرت می گوید که اگر از خمر خورده بودی امتت گمراه می شدند. آنان سپس از سرزمینی تاریک و ناخوش (دوزخ) و بعد از سرزمینی روشن و خوش (بهشت) می گذرند.

در بیت المقدس که محل وحی و حیات و آرامگاه پیامبران الهی است، فرشتگان را می بینند که از آسمان بر زمین فرود می آیند و او را به نواخت و کرامت حق با لفظ السلام علیک یا اول یا آخر یا حشر بشارت می دهند، به این معنی که او اولین کسی است که زمین از او و امتش منشق شده و اولین شافع و آخرین نبی است و حشر به او و امتش وابسته است. جبرئیل پیامبر را از براق فرود می آورد و زمام براق را بر در مسجد استوار می کند. پیامبر چون به مسجد داخل می شود و با انبیای الهی نماز می گزارند و هر یک از عنایتی که خداوند با آنها کرده است، حق را ثنا می کنند. پس رسول نیز خدا را به واسطه آنکه او را رحمت برای عالمین و بشیر و نذیر؛ و قرآن را تبیان هر چیز و امت او را بهترین امت قرار داده است و نیز شرح صدر و وضع وزر و رفع ذکرش ستایش می کند؛ ابراهیم(ع) پس از ستایش رسول می گوید که به همین دلایل محمد برتر است، سپس جبرئیل دست پیامبر را می گیرد و بر صخره ای می روند، میکائیل را آواز می دهد و میکائیل جمعی از فرشتگان را با نام فرامی خواند تا معراج از فردوس به آسمان دنیا، و از آسمان دنیا به بیت المقدس آورند.

پیامبر از معراج که به مانند نردبانی، صخره را به آسمان دنیا متصل می کرد، بالا می رود و بر هر درجه هزاران فرشته را می بیند که حق را تسبیح و تکبیر می گویند؛ فرشتگان پیامبر را ترحیب و امت وی را به بهشت بشارت می دهند. پیامبر چون به آسمان دنیا می رسد، فرشتگان پاسبان از رسیدن او شادی می کنند. حضرت در آنجا با آدم(ع) ملاقات می کند و ارواح ذریه را که بر او عرضه می کنند، می بیند. همچنین در آسمان دنیا سیمای واقعی خورندگان مال یتیم و غیبت کنندگان و زانیان و سخن چینان و آنان که به آنچه می گویند عمل نمی کنند، و عذاب آنان را می بیند. سپس جبرئیل حضرت را در زیر پر خویش می گیرد و از آسمان دنیا به آسمان دوم می برد.

در آسمان دوم با یحیی و عیسی (علیهم السلام)، در آسمان سوم با یوسف(ع)، در آسمان چهارم با ادریس(ع)، در آسمان پنجم با هارون(ع)، در آسمان ششم با موسی (ع) و در آسمان هفتم با ابراهیم (ع) ملاقات می کند؛ همگی بر پیامبر درود می فرستند و او را می ستایند. موسی(ع) هنگام ملاقات با پیامبر می گرید؛ زیرا می بیند که از امت پیامبر افراد بیشتری نسبت به امت او وارد بهشت می شوند و ابراهیم(ع) پیامبر را نوید می دهد که عدد امت او در بهشت از عدد درخت های بهشت بیشتر است.

حضرت در آسمان ششم بیت العزه را که جایگاه دبیران و نویسندگان است و در آسمان هفتم بیت المعمور را می بیند و در آن نماز می گزارد. در این آسمان همچنین فرشتگانی را که در دریای مقابل بیت المعمور وارد می شوند و پس از خارج شدن از قطرات آب بدنشان فرشتگان جدیدی تولید می شوند و همچنین ملک الموت را که مشغول قبض جان مردمان است، می بیند. او نیز محمد را به واسطه خیر و نیکی امتش می ستاید.

آنان سپس از آسمان هفتم نیز می گذرند و به درخت عظیمی با ویژگی های منحصر به فرد، به نام سدره المنتهی می رسند، از آنجا پیامبر(ص) پیش می افتد و جبرئیل در پس وی تا آنکه به اول پرده از پرده های درگاه عزت می رسند