فایل پاورپوینت کامل دو نگاه به روشنفکری در ادبیات سیاسی ایران

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل دو نگاه به روشنفکری در ادبیات سیاسی ایران؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل دو نگاه به روشنفکری در ادبیات سیاسی ایران انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 41 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل دو نگاه به روشنفکری در ادبیات سیاسی ایران:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل دو نگاه به روشنفکری در ادبیات سیاسی ایران آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل دو نگاه به روشنفکری در ادبیات سیاسی ایران با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل دو نگاه به روشنفکری در ادبیات سیاسی ایران از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل دو نگاه به روشنفکری در ادبیات سیاسی ایران، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دو نگاه به روشنفکری در ادبیات سیاسی ایران :

میرزا آقاخان کرمانی را معمولاً اولین کسی می دانند که مفهوم روشنفکر را با اصطلاح منورالفکر در ادبیات سیاسی ایران استفاده کرده است. او منورالفکرها را رافع الخرافات و منورالعقول معرفی می کند و از ترکیب های دیگری همچون روشن سرا، روشنستان و نور خویشتاب در توصیف روح روشنگری اروپا استفاده می کند.[۱] پس از او منورالفکر بر طبقه ای تحصیل کرده و آشنا به تمدن جدید اطلاق شد که شیفته و طرفدار غرب بودند و عموماً با تحصیل در غرب و دیدن پیشرفت های دنیای مدرن، درمان و راه چاره ی جبران عقب ماندگی جامعه ی ایران را در پیروی بی چون و چرا از غرب در عرصه عمل و نظر می دیدند و به نقد و نفی مبانی سنتی، اجتماعی و فرهنگی خود می پرداختند. بنا به گفته ی جلال آل احمد، روشنفکر ایرانی، انسانیت خود را هم از فرنگ می گرفت، در لحظه های حساس تاریخی طرف قدرت و حکومت را گرفته و رسالت آنها دو چیز بیشتر نبوده است: اول آنکه مبلغ غرب و فرهنگ غربی و تلاشگرانی برای بومی کردن و ایرانی کردن این فرهنگ بوده اند و دوم مستقیم و غیر مستقیم به جای عدالت و حمایت از محرومان یا برای کسب قدرت یا در جهت حمایت از قدرت حاکم تلاش می کرده اند.[۲]

روشنفکر فُکُلی!

به صورت کلی در ادبیات سیاسی ایران، علاوه بر اختلاف و نگرش های مختلف درباره ی معنای روشنفکر و روشنگری، دو گونه نگاه مثبت و منفی نسبت به روشنفکری و روشنفکران مطرح است: برخی آنها را خائن و برخی خادم دانسته اند. طرفداران نگاه منفی روشنفکران را افرادی غرب گرا، مقلد، غرب زده، شبه روشنفکر، هرهری مذهب، آسیمیله، قرتی، فُکُلی[۳] و افرادی همچون میرزا ملکم خان و تقی زاده می دانند که در هر مقطع و شرایطی، رنگ و شکل مختلفی از خود نشان می دهند. این مهمان ناخوانده با احساس تعلق و تعهد به غرب می خواهد جامعه را از نوک سر تا کف پا غربی و فرنگی کند و بر هر آنچه بومی، سنتی و دینی است خط بطلان بکشد. شبه روشنفکران و روشنفکرمآبان در مقابل روشنفکران واقعی و اصیل در لباس پوشیدن، غذا خوردن و استفاده از وسایل مدرن از غرب تقلید می کنند. آنها از محیط بومی و سنتی خود بیگانه و با مدرک و توانایی علمی و معارف جدید خود صاحب جهان بینی علمی شده، به نقد وضعیت موجود پرداخته و در امور دینی یا سهل انگار و یا به آن تظاهر می کنند.[۴] ریشه نگاه منفی به روشنفکران در حقیقت به نقد غرب زدگی و غرب گرایی بی قید و شرط اولین روشنفکران ایرانی برمی گردد. اولین نقد و ایراد به این جریان توسط روحانیت نوگرا و افرادی همچون سید جمال الدین اسدآبادی و مشروطه طلبان مشروعه خواه وارد آمد که خود باختگی و تقلید تمام عیار از فرهنگ و آداب و رسوم جدید را نفی می کردند.

برخی از روشنفکران از جمله زین العابدین مراغه ای، مجدالملک و طالبوف هم در نقد روشنفکران و ایرانیانی که از غرب بر می گشتند، مطالب قابل توجهی نوشته اند. مجدالملک آنها را شتر مرغ هایی معرفی می کند که معلوماتشان به دو چیز، یکی استخفاف ملت و دیگری تخطئه ی دولت محصور شده است.[۵] عبدالرحیم طالبوف هم در نقد این دوستان از فرنگ برگشته ی خود نوشته است: «این حالت وخیمه ی بی ادبی و هرزه گی بعضی فرنگی مآبان ضاله که عوض انتشار معارف و تربیت هموطنان بعد از مراجعت از فرنگستان زیر خم شراب ارامنه می خوابیدند و به اهالی و رجال به چشم حقارت نظر می کردند، رسوم و عواید ملتی را پسند نداشتند… علم و عالم را در انظار بی احترام و عوام را از صحبت و معاشرت خودشان منزجر و متنفر نموده بودند…. حال آن که از این طبقه امید بهروزی و انتظار سعادت دولت و ملت را داشت».[۶]

نقد روشنفکری و روشنفکران و برجسته کردن نگاه منفی به صورت مشخص و برجسته با فخرالدین شادمان و احمد فردید شروع شد و در جلال آل احمد به اوج رسید. شادمان یکی از پیشگامان این نگاه، متجددان غرب گرا را ظاهرپرستانی می دانست که وظیفه ی تفسیر و تعریف تمدنی را به عهده گرفته اند که به خوبی آنرا نمی شناسند.[۷] پس از او سید احمد فردید واژه ی «غرب زده» را به معنایی فلسفی به کار برد و منظورش نه تنها اعتقاد به تکنولوژی و ظواهر تمدن غرب بود بلکه غرب زده را کسانی می دانست که به ساختار دنیانگر و بعد معرفت شناسی غرب هم توجه و شیفتگی نشان می دهند. آل احمد مفهوم غرب زدگی فردید را در بعد سیاسی و جامعه شناسی به کار گرفت و غرب زده را به بیماری تشبیه کرد که با جداشدن از سنت های رایج و بومی خود دچار از خود بیگانگی می شود.[۸]

روشنفکر و آرمان هایش

بر اساس نگاه دیگر، روشنفکر با توجه به ویژگی ها و زمینه های پیدایی آن در غرب، بر افرادی دانشور، ادیب، اهل فکر و اصلاح طلب اطلاق می شود که با داشتن دغدغه ی مشکلات جامعه، در بیداری مردم برای رفع عقب ماندگی فکری، اجتماعی و سیاسی آنها می کوشد. آنها افرادی تحصیل کرده و متجدد هستند که به تلاش فکری و نظری، برای نقد، ترقی و توسعه ی مردم و جامعه می پردازند. اگر چه اولین روشنفکران تاریخ ایران بیشتر وابسته به تفکر لیبرالی غرب بوده اند ولی الزامی بین این ارتباط و وابستگی به فکر لیبرال وجود ندارد و روشنفکر، هویت و صفت های مختلفی مثل سوسیالیست، چپ گرا و دینی هم می تواند به خود بگیرد. رسالت آنها تولید فکر است و به قول ادوارد سعید، حاضر به قبول فرمول های ساده اجتماع نبوده و می خواهند قالب های ذهنی معمول جامعه را در هم بشکنند، چراکه آنها مسئول آگاه کردن، جامعه هستند و بدون آن که تکلیفی سیاسی به آنها واگذار شده باشد، نسبت به امور احساس مسئولیت و دخالت می کنند.[۹] روشنفکر با این نگاه دغدغه ی قدرت و تعصب خاصی نسبت به دین یا سنت ها ندارد. او در برابر جامعه، مردم و سرنوشت آن ها احساس تعهد و مسئولیت می کند و داعیه ی مسئولیت فکری جامعه را دارد تا با تجزیه و تحلیل صحیح و در نظر گرفتن شرایط زمانی و مکانی، آن را به سوی آرمان ها و اهداف والاتر و بهتری هدایت نماید.

و یژگی اصلی آنها علاوه بر مباحث فکری و نظری و توجه به واقعیات اجتماعی دردها و بحران های جامعه و تجزیه و تحلیل آن و ارائه ی راهکار مناسب برای ارتقا و بهبود آن است. بنا به گفته ی دکتر علی شریعتی روشنفکر نه فیلسوف، نه دانشمند، نه هنرمند و نه نویسنده است. او فرد خود آگاهی است که روح زمان و نیاز جامعه را حس می کند، منتقد وضع موجود و هدایت گر به سوی وضعی مطلوب است.