بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رمز و راز‌ زندگی جانباز فداکار :

راز ها از جنس مشکلات و مسائل روزمره هستند که خیلی ساده گره گشایی می شوند. در میان جمعیت گسترده آدم ها تعداد معدودی هستند که به سادگی نمی توان پی به راز های زندگی شان برد؛ چراکه جنس دغدغه هایشان با همه فرق دارد و جهان هستی را طور دیگری می بینند. دنیا آنطوری که خودش را برای دیگران نشان می دهد برای این افراد جلوه ندارد و آن ها خیلی دلبسته و فریفته این دنیای زودگذر و فانی نمی شوند. به همین خاطر ناراحتی و خوشحالی، ناکامی و کامیابی و آسانی و سختی های روزگار خیلی تغییری در درونشان به وجود نمی آورد. در برابر سرد و گرم دنیا یکدست می مانند و راضی اند به رضا و مصلحت خدا. در هر حالتی شاکرند و از هر لحظه زندگی شان به چشم یک فرصت برای بندگی نگاه می کنند. «سیدحسین آملی» یکی از همین آدم ها بود. جانبازی که وقتی در سال قطع نخاع شد و دیگر هیچ وقت زندگی اش مثل روز های قبل نشد، هیچ گاه لب به گله و شکایت باز نکرد، ناامید نشد و همچون گذشته باامید و باروحیه به زندگی اش ادامه داد. شهید آملی پس از سال پنج شنبه فروردین ماه امسال به دوستان شهیدش پیوست و به آسمان ها پر کشید.

مردانگی یک نوجوان

اهل ساری بود. زمانی که جنگ شروع شد سال بیشتر نداشت و مثل تمام نوجوانان آن زمان پر از شور و شوق دفاع از میهن و دینش بود. سینه اش پر از آرزوی شهادت و وجودش مملو از شجاعت و ایمان بود. جوانان و نوجوانان آن سال ها آمده بودند تا برای آیندگان تاریخ سازی کنند و به الگو هایی برای معرفی ایثار و فداکاری برای نسل های بعد تبدیل شوند. آن نسل نوجوانانی بودند که با انقلاب امام خمینی به یکباره مرد شدند و با رهبری امام هیچ چیزی جلودارشان نبود.

اولین بار سال در سالگی عازم جبهه شد. رفتن به جبهه برای او نه یک تصمیم احساسی بلکه عملی از روی آگاهی و اعتقاد بود. او با بینش و بصیرت نیاز زمانه اش را دریافته بود و می دانست دفاع از کشور وظیفه اوست. خودش درباره دلیل رفتنش به جبهه چنین می گفت: «شاید آن موقع خیلی ها فکر می کردند که نوجوان ها و جوان ها به عشق تیر و اسلحه به جنگ می روند، اما درواقع اینطور نبود، پشت صحنه رفتن ها یک بحث اعتقادی مطرح بود. من هم به عشق اسلام و دفاع از وطن بود که به جبهه رفتم البته در این تصمیم، تشویق های برادر بزرگم خیلی مؤثر بود. ایشان زودتر از من به جبهه رفت و مروج من بود. همیشه برایم از فضای جبهه می گفت و اینکه رزمنده ها چقدر فداکاری دارند و این فضا چقدر متفاوت است.»

دو برادر دیگر حسین در جبهه حضوری فعال داشتند. حسن که مشوق حسین بود چندین بار در جبهه ها جانباز شد و پس از بهبودی دوباره به سوی جبهه حرکت می کرد. برادر دیگرش سیدمهدی به فیض شهادت نائل آمد. سیدمهدی سکاندار نیروی دریایی بود، اما در رسته پیاده نظام وارد عملیات شد. فرمانده دسته بود و درنهایت در فاو به شهادت رسید.

به وقت دلتنگی

رفتن به جبهه دنیای تازه ای را پیش چشم های سیدحسین گشود. با اولین قدم های او بر زمین های خاکی منطقه ناگهان همه چیز معنای دیگری یافت. فضایی که در کنار بقیه رزمندگان دیده بود را هیچ وقت هیچ جای دیگری تجربه نکرد. هر روز دلش برای آن روز ها پر می کشید و دلتنگ دوستان و همرزمانش می شد. معتقد بود فقط کسی معنویت این فضا را درک می کند که خودش آن را تجربه کرده باشد و او که آن زمان و مکان را تجربه کرده بود، هر روز دلتنگی به سراغش می آمد. سیدحسین با خاطرات آن دوران نفس می کشید و با مرور خاطراتش سفری به آن روز ها می کرد.

خیلی اهل صحبت و حرف زدن نبود ولی هرگاه می خواست از جبهه بگوید، آنجا را چنین توصیف می کرد: «آنجا محبت حاکم بود، صمیمیت حاکم بود، عشق موج می زد، بچه ها برایشان فرقی نمی کرد در چه شرایطی باشند، زیرانداز داشته باشند، یا نه، غذا داشته باشند یا نه. آب باشد یا نباشد… همه رفته بودند جانشان را فدا کنند و همین انگیزه یک اتحاد خاصی بینشان به وجود آورده بود که زیبا می نمود. آنجا رفاقت اصلاً مطرح نبود، هرچه بود برادری بود. یعنی رزمنده ها با هم برادر بودند. می خواهم بگویم تا این حد به هم نزدیک بودند. شاید حتی بین برادر ها اختلاف به وجود بیاید، اما در جبهه محال بود بین رزمنده ها اختلاف باشد. بچه ها نسبت به هم فداکاری زیادی داشتند، مثلاً همه ما شنیده ایم که قمقمه آبشان را به هم می دادند و خودشان ساعت ها تشنه بودند… اتحاد خاصی در جبهه بین رزمنده ها بود.»

او که آن روز های پر از عشق و مروت را دیده بود زندگی در زمانه بی معرفتی با مرامش نمی خواند. سیدحسین زمانی در جبهه بالاترین آرمان های انسانی را دیده بود و بودن در دنیای مادی رنگارنگ با حال و احوالش جور درنمی آمد. بخشی از وجود سید در مناطق عملیاتی جا مانده بود و دلش سادگی های جبهه و رفاقت های ناب همرزمان را می خواست.

روز های جانبازی و امیدواری

یک سال پس از اعزامش آن روز مهم که زندگی سیدحسین را برای همیشه تغییر داد فرا رسید. او هیچ گاه خرداد ، منطقه مریوان کردستان را فراموش نکرد. قبل از اجرایی شدن عملیات والفجر با بقیه رزمنده ها در یک عملیات ضربتی شرکت کرده بود که تیر می خورد و از ناحیه گردن قطع نخاع می شود. بعد ها به خاطر پیشرفت بیماری اول پای راست و بعد پای چ