بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل لقمه ای کوچک و گناهی بزرگ :

مقدمه

عده ای از اهل خراسان خدمت امام صادق«ع» رسیدند. حضرت قبل از آنکه سؤالی بپرسند فرمودند: «هر کس مالی از راه غیرمشروع به دست آورده است، خداوند متعال آن مال را در راه های حرام و بیهوده ای تباه می سازد که نفعی برای او نداشته باشد.» عرض شد سخن شما را نفهمیدیم. حضرت به فارسی فرمودند: «از باد آید به دم شود»، یعنی با کوچک ترین جابه جایی هوا از بین می رود.[۱]

داستان لقمه حرام در زندگی نیز همین است. نه تنها اثر مثبتی ندارد و تباه می شود، بلکه اگر اثری هم داشته باشد منفی است. در متون دینی ما علاوه بر پرداختن به معنای مال حرام، به آثار آن نیز پرداخته شده است که در این نوشتار به آنها اشاره می شود.

ـ معنای مال حرام

در اقتصاد دو مفهوم درآمد و هزینه معمولاً کنار یکدیگر می آیند. درآمد آن مالی است که از راه کسب حاصل می شود و هزینه یعنی مصرف کردن همان مال به دست آمده. اگر توازن بین این دو باشد، فرد در آرامش روحی و جسمی است، اما افزونی درآمد و عدم هزینه آن به صورت ذخیره ای درمی آید که نه خود از آن بهره می برد و نه جامعه و پیشی گرفتن هزینه از درآمد هم منجر به قرض گرفتن از دیگران می شود که پیامدهای خاص خود را دارد.

بعضی از افراد به جای آنکه قرض کنند، از راه های نامشروع به کسب مال می پردازند. سرقت، رشوه، کم فروشی و ربا بعضی از مصادیق کسب حرام هستند. کسب حرام تبدیل به لقمه حرام می شود و زندگی همراه با ایمان را تحت تأثیر قرار می دهد.

ـ آثار لقمه حرام

الف) سنگدلی

قلب انسان کانون عشق و عاطفه و محبت است. هر چه انسان بیشتر به یاد خدا باشد، این کانون، گرم تر و عاطفی تر می شود و برعکس، اگر کاری مغایر با یاد خدا کند، دل او سنگ تر و حال او پریشان تر می شود. خوردن لقمه حرام از کارهایی است که خداوند نمی پسندد. گویا انسان خدا را فراموش کرده است که به چنین کاری روی می آورد، چون خداوند در آیات قرآن از انسان خواسته است از رباخواری، سرقت، رشوه، کم فروشی دوری گزیند. پس کسی که به این کارها روی می آورد، در واقع خدا را فراموش کرده است و لذا به جایی می رسد که سنگدل می شود و مشمول این آیه می شود که «فَوَیْلٌ لِلْقاسِیَهِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِکْرِ اللَّهِ أُولئِکَ فی ضَلالٍ مُبین؛[۲]پس وای بر آنان که از سخت دلی یاد خدا نمی کنند. اینانند که در گمراهی آشکارند».

ب) تباهی مال و اسراف

کسی که مال را از راه حلال کسب می کند حتماً برنامه ای دارد وگرنه غیر از ارث یا بخشش که اموال مشروعی هستند، برای کسب مال باید برنامه ریزی کرد و زحمت کشید، لذا در هزینه کردن آن هم برنامه ریزی می شود. برعکس مال بادآورده که چون با زحمتی همراه نبوده، گاهی هدر می رود و گاهی با اسراف همراه می شود. در این صورت شخص اسرافکار از گروه کسانی می شود که خداوند آنان را دوست ندارد.

ج) بی اثر شدن دعا

دعا رابطه بین عبد و مولی است. بنده ای که یاد خدا را فراموش می کند و به مسیری می رود که مولای او نمی پسندد، به هنگام درخواست، چون شرط بندگی را به جا نیاورده است، جا دارد که مولای او درخواست بنده را اجابت نکند. این همه سفارش برای پرهیز از رشوه و کم فروشی و سرقت به بندگان رسیده است. وقتی به آنها عمل نشود، جا دارد که مولا دعوت بنده را اجابت نکند، به ویژه اینکه خداوند حتی شرایط اجابت دعا را هم بیان کرده است. در حدیثی قدسی آمده است «بنده من! تو دعا کن، من اجابت می کنم. بدان که تمام دعاها به پیشگاه اجابت من می رسد، مگر دعای کسی که مال حرام می خورد».[۳]

د) ایجاد ناهنجاری در جامعه

جامعه ایمانی جامعه ای است که همه مؤمنین در کنار هم زندگی پاکیزه و دور از حرامی را طی می کنند و به گونه قطعات یک پازل کنار هم چیده شده اند. عوامل متعددی در چیدمان این جامعه دخالت دارند. رعایت آداب و حقوق اجتماعی، مشارکت عمومی در کارها، رعایت حقوق یکدیگر و بسیاری از عوامل که به پایداری این جامعه کمک می کنند. یکی از آنها هم کسب حلال از مسیر طبیعی است. اگر قرار باشد عده ای با رشوه و کم فروشی و ربا زندگی کنند، این نظم فرو می ریزد. کسی که رشوه می دهد سعی می کند این رشوه را از جای دیگری جبران کند. کسی که کم فروشی می کند، سعی می کند درآمد حاصل از آن را در جای دیگری رشوه بدهد و همین طور این زنجیره ادامه دارد. به تعبیر قرآن، جمع همه این کارها در دو کلمه است و آن «مشارکت شیطان» است که در قرآن تعبیر شده است «… وَ شارِکْهُمْ فِی الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلاد.»[۴]

پولی