بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آخرین روز زندگی احمد شاه مسعود :

صدیقه مسعود می گوید: از پنجره خم شدم، در حالی که آمرصاحب(مسعود) سرش را به طرف بالا گرفته بود، گفت: فردا اینجا را ترک می کنم. ۱۸ شهریور سالروز شهادت احمد شاه مسعود فرمانده شجاع افغان است که در سال ۱۳۸۰ خورشیدی توسط ۲ تروریست عرب در افغانستان به شهادت رسید.

به فاصله چند روز پس از شهادت وی حادثه ۱۱ سپتامبر رخ داد و پس از آن آمریکا به افغانستان حمله کرد و طومار طالبان برچیده شد و دولت انتقالی در این کشور بر سر کار آمد.

در مورد ویژگی های سیاسی و نظامی احمد شاه مسعود تا کنون مطالب فراوانی منتشر شده اما به ویژگی های اخلاقی و زندگی اجتماعی مسعود تا کنون کمتر پرداخته شده است.

«صدیقه مسعود» همسر احمد شاه مسعود از جمله کسانی است که علاوه بر بیان ویژگی های نظامی و سیاسی مسعود از سجایای اخلاقی و اجتماعی وی نیز سخن گفته و خاطرات خود را در قالب کتابی با نام «احمد شاه مسعود، روایت صدیقه مسعود» منتشر کرده است.

صدیقه که احمد شاه مسعود او را «پری» صدا می زد فرزند جنگ است و در افغانستان به دنیا آمده؛ در ۱۷ سالگی و در اوج جنگ به صورت بسیار محرمانه با مسعود ۳۴ ساله ازدواج کرد که حاصل این ازدواج یک پسر و ۵ دختر است.

روایت همسر احمد شاه مسعود از آخرین روز زندگی مسعود در کنار وی و فرزندانش بسیار جالب و خواندنی است.

۳۱ اوت بود. دو خبرنگار کذایی با گروهی از «برادران همکیش» دره را به قصد «خواجه بهاء الدین» ترک کردند. قاتلان ۹ روز تمام مصرانه از وزارت امور خارجه مجوز دیدار با شوهرم را طلب کردند.

عملیات بسیار وسیعی در «قندوز» در حال اجرا بود و او قبل از رفتن به تاجیکستان از خواجه بهاءالدین هم رد می شد.

آن روز صبح مه هنوز به اندازه کافی محو نشده بود و بالگرد امکان پرواز نداشت؛ برای صبحانه یک نان خطایی، (نوعی شیرینی که برای درست کردن آن خمیر را ورق ورق می کنند و بین آن مقدار زیادی پنیر سفید می گذارند)، آوردم.

از من خواست از زنی که آن را برایش آورده بخواهم با ما غذا بخورد، همیشه همسایه هایمان برای او چیزهای خوردنی درست می کردند و از این که می دیدند او از خوردن آنها لذت می برد، بسیارخوشحال می شدند.

نان خطایی را در حضور زن چشید؛ مؤدبانه بدون این که به روی خودش بیاورد که نان خطایی سوخته و خراب شده، از او پرسید: «خودت آن را درست کرده ای؟» و زن جواب داد «نخیر زن برادرم آن را درست کرده».

آن روز چقدر خندیدیم! آمرصاحب (مسعود) بسیار خوشحال بود. بعد از ظهر در اتاق بودم که صدای بلندش را شنیدم: «پری! پری!» او عادت داشت وقتی وارد باغ می شد مرا صدا کند.

از پنجره خم شدم. در حالی که سرش را به طرف بالا گرفته بود گفت: «مه، خیلی زیاد بود، فردا اینجا را ترک می کنم.

دوربین فیلمبرداری را بردار و بیا پایین، می خواهم از شما فیلم بگیرم.

هنگامی که به تراس رفتم، دوربین را از دستم گرفت و از من خواست سوار الاکلنگ شوم و از من فیلم گرفت، بعد از بچه ها فیلم گرفت و در آخر او بالای الاکلنگ رفت و من از او فیلم گرفتم، از صنوبر خواست برایمان چای بیاورد.

بعد به نوبت با احمد، فاطمه، مریم، عایشه، نسرین، زهره (فرزندان مسعود) و بچه های صنوبر فیلم گرفتیم. زیر درختان هوا عالی بود، سیب ها هنوز نرسیده بودند اما بوی عطرشان به مشام می رسید.

با خود