فایل پاورپوینت کامل شیوه تالیف و سبک فقهی کتاب مجمع الفائده والبرهان

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل شیوه تالیف و سبک فقهی کتاب مجمع الفائده والبرهان!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل شیوه تالیف و سبک فقهی کتاب مجمع الفائده والبرهان بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل شیوه تالیف و سبک فقهی کتاب مجمع الفائده والبرهان از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل شیوه تالیف و سبک فقهی کتاب مجمع الفائده والبرهان شامل 88 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل شیوه تالیف و سبک فقهی کتاب مجمع الفائده والبرهان استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل شیوه تالیف و سبک فقهی کتاب مجمع الفائده والبرهان با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل شیوه تالیف و سبک فقهی کتاب مجمع الفائده والبرهان قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل شیوه تالیف و سبک فقهی کتاب مجمع الفائده والبرهان حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل شیوه تالیف و سبک فقهی کتاب مجمع الفائده والبرهان به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شیوه تالیف و سبک فقهی کتاب مجمع الفائده والبرهان :

این مقاله، نگاهی است به ویژگیها، کاستیها و نوآوریهای دائره المعارف گرانسنگ فقهی فقیه پارسا، محقق اردبیلی، که با ویرایش و بازنویسی از سوی مجله ارائه می شود.

شیوه تالیف

کتاب ارزشمند مجمع الفائده و البرهان، پدید آورنده شیوه ای نو در تالیف کتابهای فقهی است و به گونه ای گسترده و فراگیر، دگرگونی پسندیده ای در این زمینه به انجام رسانده است. اینک نمونه هایی را یادآور می شویم: ۱. در یکی از بحثهای طهارت، پس از آوردن دیدگاههای گوناگونی که گفته شده، یا می توان گفت و همچنین همه استدلالهای سازگار و ناسازگار و نیز دلیلهای چهارگانه و اصلها و غیر آن، چه برای یاری جستن و یا گواه گرفتن، چنین می نویسد: «اشکال در هر یک از این چیزها و پاسخ از تک تک آنها به درازا کشیده و درخور این نوشته کوتاه نیست.»

۲. از آن جا که مرحوم محقق اردبیلی از آگاهی و چیره دستی بالایی در دانش رجال و اصطلاحات و کتابهای آن برخوردار است، توجه ویژه ای به سند روایات و بررسی موشکافانه ای درباره نکته های سودمند و ضروری داشته و یادآور شدن نام کتابها و نشانی مطالب و نام صاحب نظران، تا اندازه بسیاری انسان را از مراجعه به کتابهای رجالی و منابع روایات بی نیاز می کند; از این روی، برای شناسایی وضعیت روایات، کتاب ایشان، می تواند مرجع معتبری باشد.

۳. در میان نویسندگان کتابهای فقهی بسیار رایج است که در پایان برخی از بحثها، عبارتهایی چون: «فیه تردد»، «فیه توقف »، «فیه وجهان » و… می آورند. چنین جمله هایی در نوشته های: محقق، علامه حلی، شهید اول و دوم، بسیار یافت می شود. این عبارتها، یا از اطمینان نداشتن نویسنده خبر می دهد و یا اگر خود، اطمینان داشته باشد، از پیدایش یقین و نهایی انگاشتن مطلب از سوی خواننده، جلوگیری می کند. اما مرحوم محقق اردبیلی در این کتاب، به جای عبارتهای یاد شده، از واژه هایی چون «فافهم » و «فتامل » یاری می جوید. این خود نشانگر فراز و نشیب بحث و توجه شایسته به همه جنبه های آن است. برای نمونه، در یک صفحه، بیش از چهار بار تعبیرهایی از این دست را به کار برده است.

۴. نخست عبارت متن ارشاد الاذهان را در چند سطر توضیح داده و سپس بر آنها انتقاد و اعتراض کرده و پس از آن فروع و فرضهای گوناگون دیگر را یادآور می شود.

۵. از نکته های برجسته این کتاب، نقل دیدگاههای دیگران که خود نیز آنها را نمی پذیرد است. این نقل، به گونه ای است که گویی دیدگاههای خود را توضیح می دهد; چرا که با دقت و احتیاط و بی طرفی، همه جنبه های آن را به خوبی می نمایاند. ارزش این شیوه، آن گاه آشکارتر می شود که بدانیم، بیشتر نویسندگان در نقل سخنان دیگر، کوتاه و نارسا از آن می گذرند.

۶. اصطلاحات علمی و نکته های فنی را با دقت مراعات می کند. به این عبارت توجه کنید: «و العمومات مخصوصه بالادله المتقدمه و الاصل مرتفع بها.»

۷. در بحثها، روایات بسیاری را نقل و چگونگی کلی سند آنها را روشن می کند. در این میان، بسیار دیده می شود که گذشته از استناد به روایتهای ضعیف، به روشنی می گوید که ضعف سند، زیانی ندارد. برای نمونه: «و لایضر ضعف سندها.»

جامع بودن در فرعها و دلیلها

یکی از برجستگیهای این کتاب، بررسی همه جانبه فرعها و دلیلهاست که در نوشته های همانندش، در این اندازه کم تر یافت می شود. نمونه هایی از این ویژگی را یادآور می شویم:

۱. در بحث از نیکو و پسندیده بودن عاریه دادن چنین آورده است: «دلیل بر تشویق و پسندیده بودن آن بی شمار است، چه در کتاب و چه در سنت، اجماع و عقل.» یا در جایی دیگر می نویسد: «دلیل بر جایز بودن رهن، کتاب، سنت و اجماع است.» در جایی دیگر در اشکال بر مطلبی می نویسد: «در این مطلب اشکالی هست; چرا که عرف، پیوسته بودن به آغاز عقد را لازم می داند و اصل، شهرت و آیه و اخبار نیز آن را تایید می کنند.» و در جایی دیگر می نویسد: «به دلیل اصل، استصحاب و اعتبار.»

۲. در بررسی روایات، هیچ نکته فنی را فروگذار نمی کند; چیزهایی چون: ضعف، جهالت، متروک بودن، اشتراک، وثاقت و… و درجاهایی نیز، دیدگاههای رجالی خویش را روشن کرده و به کار می بندد.

۳. یکی دیگر از ویژگیهای با اهمیت کتاب این است که: در بررسی روایات، افزون بر بهره جویی از آنها در مطلب مورد بررسی، همه نکته های فقهی، احکام شرعی و مطالب گوناگون دیگر را نیز روشن می سازد. این ویژگی را در کتابهای دیگر، به آسانی نمی توان یافت. برای نمونه در بحث از واجب بودن کفاره در تخلف از نذر روزه معین، پس از بررسی صحیحه علی بن مهزیار می نویسد: «از این روایت، مطالبی را می توان دریافت: (۱). واجب بودن کفاره (۲). کفاره باید چیزی باشد که صدقه دادن بر آن صدق کند (۳). نذر با ابطال عمدی باطل نمی شود (۴). روزه نذر شده در سفر با بیماری از واجب بودن ساقط می گردد (۵). اگر روزه را در هنگام نذر به گونه ای در نظر بگیرد که در سفر هم انجام دهد، در سفر نیز واجب خواهد بود.» در بحث قضاء، هنگامی که مقبوله عمر بن حنظله را بررسی می کند، چنین آورده است: «در این روایت، احکام بسیار و بهره های گرانی است: از جمله…» سپس حدود بیست نکته را از روایت استفاده می کند.

۴. باز هم نمونه ای از بررسی جامع دلیلها: «و الاصل و عدم صحه الدلیل و ظهور عموم الادله و ترک التفصیل … و احتمال الاستحباب یدل علی عدم التردد فی العدم، فتامل و احفظ.»

۵. نمونه ای دیگر: «دلیل خلاف المشهور… فهو ما فی صحیحه زراره… و عموم… و مفهوم… و الاخبار الصحیحه… و یمکن ترجیح الاخیر بکثره الادله و الصحه و بوجوب حمل المطلق… و بان التیمم… و بکون بعض… و بالاحتیاط و بالجمع و بقصور…»

۶. نمونه ای دیگر: «و الاصل و العموم یساعده و کذا الاجماع المنقول علیه فی المنتهی.» «و اعلم ان هنا ابحاثا: الاول…»

۷. در توضیح زکات فطره مهمان، در جلد۴ از صفحه ۲۴۳ تا ۲۷۶ به تشریح و شکافتن بحث می پردازد و در صفحه ۲۶۶ دنباله ای را یادآور می شود و در صفحه های ۲۶۷ و ۲۷۲ از چندین فرع سخن می گوید.

ویژگیهای کتاب

برخی از ویژگیهای این کتاب عبارتند از: ۱. شرح طولانی در برخی موارد. برای نمونه: در مساله شرط بودن اسلام ذبح کننده. در مساله عدالت شاهد و این که آیا حسد و بغض سبب بیرون رفتن از عدالت می شود یا خیر. در مساله زکات فطره، مطالب گوناگون با فرعها، گفته ها و احتمالهای بسیار مطرح می کند.

۲. از کتابهای متنی و شرحهای دیگر مرحوم علامه حلی، بسیار نقل و استفاده می کند.

۳. از اجماع، در این کتاب بسیار نام برده می شود. برای نمونه در عبارت آغاز کتاب طهارت دو بار در یک جمله. در برخی موارد نیز اجماع را پیش از روایت می آورد.

۴. به اصل، فراوان استدلال می کند و آن را در کنار روایات نیز قرار می دهد.

۵. در مواردی، عبارتهای پیچیده دارد، ولی شیوه استدلالش روان است.

۶. به عقل و اعتبار، استشهاد بسیاری می کند.

۷. نام فقیهان و کتابهایشان را بسیار اندک می آورد.

۸. در جلدهای پایانی کتاب روایات بسیاری را به طور کامل نقل می کند. (یادآور می شویم که مرحوم شهید ثانی نیز در مسالک الافهام، همین شیوه را در پیش گرفته است.)

نمونه هایی از دیدگاههای اصولی

در میان بررسیهای فقهی و بحث از مسائل گوناگون، گاهی نیازمند یاری جستن از قاعده های اصولی شده و نتیجه یک مساله فقهی را بر اساس آن به پایان می رسانند. از لابه لای عبارتهای پر بار محقق اردبیلی نیز نمونه هایی از مسائل اصولی برگزیده ایم که آگاهی و توجه بدانها، در بررسی درست و همه جانبه دیدگاههای این فقیه بزرگ اهمیت دارد.

۱. صحیح بودن سند روایت نزد او اهمیت بسیاری دارد. او در بررسی یک روایت بر روشن بودن درستی سند پای می فشارد.

۲. مخالفت یک فقیه نیز به اجماع منقول زیان می رساند، چنانکه مخالفت مرحوم محقق در کتاب معتبر را دلیل رد اجماع می شمارد. البته در صورت ثابت شدن اجماع دخولی، مخالفت با آن را جایز نمی شمارد.

۳. عمل مشهور فقیهان را در جبران کردن ضعف سند نمی پذیرد و می گوید: اگر اجماع بر خبری باشد، ضعف آن جبران خواهد شد.

۴. به روایتی که دارای سند حسَن باشد نیز، عمل نمی کند. برای نمونه درباره واجب بودن به سوی قبله گرداندن کسی که جان می دهد، حدیث سلیمان بن خالد را از آن روی که ابراهیم بن هاشم در سند آن است، حسنه می داند. این مطلب در چند جای کتاب آمده است.

۵. شهرت میان فقیهان را در جای دیگر جبران کننده ضعف سند می داند.

۶. استصحاب احکام و آیینهای شرایع پیشین را نمی پذیرد و می گوید: «در شریعت پیش از ما بوده و نمی توان آن را به روزگار ما کشاند، چنانکه در اصول همین را برگزیده ایم.»

۷. در یک بررسی استدلالی و گسترده، امر به یک چیز را مستلزم نهی از ضد خاص آن می داند.

۸. در میان بحث، به مساله ترتب اشاره کرده و آن را محال می داند و می نویسد: از فقیهان ما کسی آن را نمی پذیرد.

۹. درباره این که مفهوم بتواند اطلاق یا عموم منطوق را تقیید یا تخصیص بزند می نویسد: فیه تامل.

۱۰. در برخی مسائل، تنها با تکیه بر اجماع منقول نظر می دهد. نمونه آشکار این مطلب در بحث از ناپاک بودن خون ریخته شده دیده می شود.

۱۱. اطلاق را در واژه ها حجت نمی داند. در همان بحث خون می نویسد: «مطلق، نسبت به همه افراد حجیت ندارد تا نیازمند تقیید باشیم.»

۱۲. در مواردی نام اجماع را پیش از دیگر دلیلها می آورد. برای نمونه در بحث از مستحب بودن وضو برای نماز و طواف می نویسد: «گویا دلیل آن، اجماع، آیه و روایات است…»

۱۳. برای مفهوم نیز، چیزهایی چون عموم را پذیرفته و بدان استدلال می کند.

۱۴. دلالت نهی را بر حرام بودن نمی پذیرد.

۱۵. اجماع منقول را حجت دانسته و همپای خبر واحد می داند، ولی در هنگام تعارض، خبر را پیش می دارد.

۱۶. در لابه لای بحث می نویسد: نهی، جز در چیزهایی که عبادت محض باشند، دلیل بر نادرستی آن کار نیست.

۱۷. معروف است که معنای مکروه بودن در عبادات، کم بودن ثواب و پاداش است، مرحوم محقق اردبیلی در این مطلب اشکال کرده و می نویسد: «ممکن است انجام ندادن آن بهتر باشد… ناروا نیست که شارع بگوید: اگر آن عبادت را در زمان یا مکان معینی انجام دهی، نه پاداش خواهی داشت و نه کیفر و انجام ندادن آن نزد من پسندیده تر است.»

۱۸. این که بتوان ظاهر قرآن کریم را با خبر واحدی که معارض ندارد، تخصیص زد، مورد اشکال است و خبری که معارض داشته باشد، اشکال دشوارتری دارد.

۱۹. در بحث زکات فطره، آشکارا می نویسد که عموم قرآن کریم را می توان با روایات تخصیص زد.

۲۰. درباره مشتق چنین می اندیشد که تنها برای دارنده بالفعل آن حقیقت است، نه کسی که در گذشته دارای آن ویژگی بوده و یا در آینده خواهد بود. می نویسد: «ثبت مع ثبوته، لا قبله و لا بعده.»

۲۱. راوی حدیث، اگر شیعه نباشد، ولی راستگو باشد، آن حدیث را معتبر می شمارد. برای نمونه: «در سند حدیث حسن بن فضال یافت می شود که اشکالی در آن نیست، گرچه گفته می شود که او از فرقه فطحیه است، ولی از آن جا که بی تردید راستگو و مورد اعتماد است، سند این حدیث خوب است.» اجماع، با مخالفت یک تن به هم می ریزد. در جایی نوشته است: «اجماعی نیست; زیرا از ابن ادریس نقل شده که به یکباره آن را نپذیرفته است.»

۲۳. در بحث پاک کننده بودن خورشید، مفهوم را سبب تخصیص یا تعمیم منطوق می داند.

۲۴. روایت سکونی را، با این که از اهل سنت است، به دلیل پذیرش فقیهان دیگر می پذیرد.

۲۵. روایت مرسل اسحاق را نیز می پذیرد و می نویسد: «او شخصی تایید شده و پذیرفته ای است.»

۲۶. در بحث از واجب بودن پیروی ماموم از امام جماعت روایتی را می آورد که در سندش غیاث بن ابراهیم یافت می شود و درباره او می نویسد: گفته می شود او، بتری، ولی راستگوست، پس روایت موثقه می شود، آن گاه در چند صفحه پس از آن همین روایت را ضعیف می شمارد.

۲۷. در برخی موارد، به دیدگاههای فقیهان تکیه کرده و آن را «اعتماد کلی » می نامد و می نویسد: «اعتماد کلی بر اصحاب است. توجیه روایات از سوی آنان، حتما دلیلی داشته و از این روی نمی توان از آن دست کشید».

۲۸. گاهی روایتهای غیرصحیحه را تنها برای تایید و نه استدلال، می آورد.

نمونه هایی از دیدگاههای فقهی

۱. برای برخورد بدن انسان با نوشته های قرآن، وضو داشتن واجب نمی داند.

۲. اگر نتوان نجاست را از چیزی که بدان آلوده شده، به طور کامل، برطرف کرد، به دلیل «لاحرج » پاک خواهد بود.

۳. داد و ستد چیزهایی که بهره بسیار اندکی دارند هم، درست است، چیزهایی مانند یک دانه گندم.

۴. با پذیرش درست بودن داد و ستد فضولی نزد مشهور فقیهان، او خود آن را نادرست می شمارد; زیرا روایت عروه بارقی را ضعیف و دارای معارض توانمند دانسته و اصل آن است که چنین داد و ستدی نادرست باشد. همچنین در خرید و فروش، خرسند بودن هر دو سوی داد و ستد شرط است. انجام هر کاری با مال دیگری، هم نزد شرع و هم در پیشگاه خرد نادرست و نارواست.

۵. اگر بپذیریم که داد و ستد فضولی درست است، اجازه در آن ناقل است نه کاشف.

۶. با پذیرش این که دیدگاهش برخلاف مشهور است، چنین می اندیشد که در خرید و فروش، گفتن واژه هایی معین و پشت سرهم بودن آن گفته ها و مانند آن، لازم نیست، بلکه تنها به هر چه نشان دهنده قصد او و به دنبال آن، دادن و ستاندن باشد، می توان بسنده کرد و برای این سخن خویش نزدیک به پانزده دلیل می آورد. از این روی «معاطات » خود «بیع قطعی » است.

۷. شراب را پاک می داند و شستن چیزی را که بدان آلوده شده باشد، مستحب می شمارد.

۸. ولایت بر انسان مرده، به این معنا که دیگران باید برای انجام کارهای واجب مرده، ن