بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دو خصلت ناپسند :

رُوِی عَن رَسوُل الله صلّی الله عَلیه وَآله و سَلَّم قال:

خَصْلَتَانِ لَا تَجْتَمِعَانِ فِی مُؤْمِنٍ الْبُخْلُ وَ سُوءُ الظَّنِّ بِالرِّزْق[۱]

ترجمه

پیامبر اکرم«صلّی الله علیه و آله و سلَّم» فرمودند:

دو صفت است که در مؤمن جمع نمی­شود؛ بخل و گمان بد به روزی.

شرح حدیث

در گذشته روایتی را مطرح کردیم در باب اینکه انسان نباید نام مقدس خدا را با قسم خوردن برای امور دنیایی­اش وسیله قرار بدهد. عرض کردم این اثر وضعی دارد. قسم راست هم اثر وضعی دارد. برکت را از انسان می­گیرد.

گاهی نه! از نظر درونی، انسان در ارتباط با امور دنیایی­اش بعد هم نعوذ بالله در ارتباط با خدا این جور می­شود. آن روایت از نظر ظاهری بود که از طریق نام خدا مرتّب قسم می­خورد که از این راه چیزی بدست آورد. از آن طرف عکسش، اگر بدست نیاورد را می­خواهم بگویم. چون دوتاست؛ هم جنبه­های مثبت و هم منفی. مثبتش آن بود که گفتم. حالا می­روم سراغ منفی­اش.

در این روایت که از پیغمبر اکرم هست، حضرت می­فرماید که دو خصلت هست که هیچ وقت در مؤمن نمی­آید و در او جمع نمی­شود. اوّل: مسأله بخل را می­فرمایند. بخل؛ از رذائل نفسانی است و معنایش هم این است که انسان در جایی که شرعاًو عقلاً سزاوار است از نعمتهایی را که خدا به او داده مصرف کند، مصرف نکند. (شرعاً و عقلاً). یک بخل داریم، یک اسراف داریم. بخل معنایش این است به اینکه من شرعاً وظیفه دارم مصرف بکنم، خرج نمی­کنم. دارم ولی استفاده نمی­کنم. اسراف معنایش این است که بی­جا خرج می­کنم. نباید مصرف کنم ولی مصرف می­کنم. کنار بخل که بگذاری اسراف معنایش این است به اینکه جایی که آدم شرعاً سزاوار نیست خرج بکند، نعمت الهیه را هدر بدهد. این راجع به بخل بود که نسبت به خودمان است.

مطلب دوّمی که در این روایت پیغمبراکرم می­فرماید، می­گوید: «وَ سوُءِ الظَّنِّ ب